Zoekresultaten

Het is 1888. Vioolbouwer Vedder woont tegenover het zojuist gebouwde Centraal Station in Amsterdam. Hij kan zijn huis voor een goede prijs verkopen aan de chique architecten Henkenhaf en Ebert omdat die daar een hotel willen bouwen, maar Vedder vraagt het dubbele (lees: het onmogelijke).

Toen regisseur Joram Lürsen bij de verfilming van Publieke werken kwam, waren er al veertien versies van het scenario geschreven, en het boek was er ook nog. Toch heeft hij ook zelf veel research gedaan.

In de meeste westerse landen hebben vrouwen nog geen eeuw stemrecht. In Zwitserland pas sinds 1971, een jaar na Jemen. Daar is hard voor gevochten. Eind negentiende, begin twintigste eeuw waren het de Britse Suffragettes die de strijd op de spits dreven.

Waarom moeten acteurs in biopics toch altijd zo precies mogelijk lijken op de historische figuren die ze spelen? Iedereen weet toch dat ze het niet zijn. Een beetje lijken moet natuurlijk wel, maar meestal leiden al die namaakneuzen (Foxcatcher, The Hours, Behind the Candelabra, etc.) alleen maar af.

Voor een filmmaker die uitentreuren is bekritiseerd om zijn gebrek aan fijnzinnigheid en overdaad aan sentiment, komt Steven Spielberg na Lincoln (2012) opnieuw met een verrassend genuanceerde, sober vertelde geschiedenisles.

De 43-jarige Fúsi (slordig lang haar, dito baard en fors postuur) woont nog steeds bij zijn bemoeizuchtige moeder, wordt gepest op zijn werk en doet niets liever dan historische veldslagen naspelen met modelsoldaatjes en miniatuurtanks. Tot hij de levenslustige Sjöfn ontmoet tijdens een avondje linedancen, die hem met beide handen uit zijn veilige cocon sleurt.

Afkomst, macht en oog voor detail staan aan de basis van het succes van Tudordrama Wolf Hall.

Na de drama’s Mar adentro en Agora keert Alejandro Amenábar met Regression terug naar zijn griezelroots. ‘Het maken van horrorfilms is een manier om mijn angsten te bezweren.’

Waar een kannibalenstam vecht om een been, gaat een kleuter ermee heen. Het zou zo maar een gezegde uit het infame regenwoud van Eli Roth (Cabin Fever, Hostel) kunnen zijn, waar inboorlingen wel raad weten met een kluitje verdwaalde twitteractivisten.

Niet Breaking Bad of House of Cards, maar juist een serie als Manhattan (waarvan het tweede seizoen volgende week begint) bewijst dat we in de beste televisietijd ooit leven. Want topseries waren er eigenlijk altijd al – je moest er alleen soms even naar zoeken – maar de kwaliteit van de middenmoot was nog nooit zo hoog.

James Dean: 'I wanna help you.' Dennis Stock: 'No man, I wanna help you.'

Deze korte dialoog vat prima de spanning in het historische drama Life samen. De film gaat over de ontmoeting in 1955 tussen Life-fotograaf Dennis Stock en de dan nog zo goed als onbekende acteur James Dean. Een ontmoeting die zou resulteren in de later wereldberoemde foto van Dean op Times Square, waarop hij diep weggestoken in zijn jas in de regen een sigaretje rookt.

Sorry, mevrouw Davis, ik had het fout. Nou had ik wel meer mis als het ging om de Emmy’s (toch Game of Thrones, toch Julia-Louis Dreyfus), maar dat ik u over het hoofd zag, daar heb ik achteraf het meeste spijt van.

Eye presenteert dit najaar Mubii Japan: een programma met Japanse films van 1926 tot nu. Met grote namen als Ozu en Kurosawa, maar ook de buiten Japan relatief onbekende Mikio Naruse.

De opkomst en ondergang van Pablo Escobar is een verhaal waarin de echte, historische gebeurtenissen soms het moeilijkst te geloven zijn. De makers van de nieuwe Netflix-serie Narcos beginnen hun gangsterepos niet voor niets met het statement: ‘Magisch realisme kon alleen ontstaan in Colombia’, in verwijzing naar de werken van schrijvers als Gabriel García Marquez.

Kostuumfilms en -series worden in navolging van Game of Thrones steeds bloter, zo lijkt het. Maar The Scandalous Lady W bestond echt, en had écht 27 minnaars. Het gelijknamige kostuumdrama is maandagavond 17 augustus om 22.00 (Nederlandse tijd) te zien op BBC 2.

Zo'n 350 jaar nadat musketier D'Artagnan tijdens het Beleg van Maastricht sneuvelde — echt gebeurd, maar weinigen buiten Limburg die het weten — gaat de twaalfjarige Isabel op zoek naar diens onbekende graf. Want daar ligt als het goed is zijn beroemde zwaard, dat ooit aan een ver familielid van Isabel is beloofd.

Hoewel het continent met het Nigeriaanse Nollywood een van de grootste filmindustrieën ter wereld herbergt, halen films uit Afrika zelden de schermen van Westerse bioscopen. Met Angelina Jolie als uitvoerend producent en een rondje langs internationale filmfestivals, weet het Ethiopische Difret het toch voor elkaar te krijgen. Regisseur Zeresenay Mehari geeft zijn op ware gebeurtenissen gebaseerde debuut onhandig en grof vorm, maar dat doet weinig af aan de boodschap ervan.

Een man, ergens in de vijftig, beklaagt zich op het zonovergoten schoolplein voor het plaatselijke gymnasium over twee van zijn leerlingen. Hij heeft nog nooit zoiets meegemaakt, zegt hij, ze hebben totaal geen discipline. En hun ouders doen er ook niks aan. Maar ja, zo gaat dat tegenwoordig.