Zoekresultaten

Quentin Tarantino heeft niet voldoende aangetoond dat website Gawker zijn auteursrecht zou hebben geschonden. Dat heeft de rechter gisteren bepaald. Tarantino klaagde de site aan voor het plaatsen van een link naar zijn scenario The Hateful Eight, toen dat uitlekte in januari.

Een man is bezig een stalen staaf in de vorm van een enterhaak te buigen. Hij bevestigt een lang touw aan het uiteinde, loopt ermee naar een vrachtwagen en werpt de haak de lucht in. Terwijl de camera de baan door de lucht volgt, veranderen de documentairebeelden in animatie. Naadloos.

Guillaume Galiennes verfilming van zijn eigen theatervoorstelling over de ontdekkingstocht naar zijn seksuele geaardheid won in Frankrijk meerdere César Awards, waaronder die voor beste film en acteur. Hij brengt de vernuftige deconstructie van zijn identiteit als een luchtige komedie, wat de film wel wat oppervlakkig houdt.

Claire Denis heeft zich de afgelopen decennia bewezen als een filmmaakster met een eigen stijl. Films als Beau travail, 35 rhums en White Material kenmerken zich door prachtige beelden, sterk acteerwerk en gelaagde, complexe verhalen. Haar nieuwste film werd tijdens Cannes echter niet in het hoofdprogramma opgenomen, maar weggestopt in een randprogramma. En terecht, want Les Salauds is een Denis in mindere vorm.

De doden zijn in Japan dichterbij dan bij ons in het Westen. Wij stoppen ze in de grond. Japanners praten tegen ze, of gaan erbij in bed liggen. Japanse romans vertalen gaat nog wel. Maar films maken van verhalen die zo diep geworteld zijn in de Japanse cultuur, lijkt lastiger.

Toen regisseur Marc Webb (geen grappen, we houden ons in) in 2012 zijn reboot van Spider-Man afleverde, was de versie van Sam Raimi pas tien jaar oud. En hoewel de film een aardig adrenalinespektakel was, maakte The Amazing Spider-Man door de vele herhalingen in het verhaal vooral een overbodige indruk. In dit vervolg laten Webb en consorten Raimi iets verder achter zich bungelen, dankzij een wisseling van de wacht aan het schurkenfront.

Regisseur Volker Schlöndorff (Die Blechtrommel) wilde nooit meer een film over de Tweede Wereldoorlog maken, maar zwichtte voor het quasi-fictieve drama Diplomatie. ‘Deze oorlog is inmiddels een mythische setting, zoals het Wilde Westen.’

De Amerikaanse film Coherence van James Ward Byrkit is vrijdagavond op filmfestival Imagine bekroond met de Black Tulip Award voor beste lange speelfilm. Ook de films Cheap Thrills en Der Samurai vielen op de slotavond van het festival in de prijzen.

Het programma van de 67ste editie van het filmfestival van Cannes is vandaag bekendgemaakt.

Hoe maak je een goede filmtrailer? John Piedot, creative director van het Britse trailerbedrijf Editpool, neemt de kneepjes van het vak met ons door. 'Uiteindelijk is het een kwestie van zo efficiënt mogelijk een verhaal vertellen.'

Een kwaadaardige spiegel die iedereen in zijn nabijheid tot waanzin drijft en op gruwelijke wijze om het leven brengt: zelfs voor een bovennatuurlijke horrorfilm is dat een nogal bedenkelijk uitgangspunt. Heel gek is het dan ook niet dat een van de hoofdpersonages aan het begin van Oculus zich afvraagt: 'Wat is logischer: dat jij je vergist, of dat de spiegel honden eet?'

‘Het belangrijkste is dat ze gezond is,’ zegt een vreemde dokter met een Duits accent tegen de aangeslagen vriend van een jonge vrouw, die nadat ze is aangerand en verkracht in coma in een ziekenhuisbed ligt.

Hoewel de Amerikanen de afgelopen decennia aan de haal waren gegaan met The Beauty and the Beast – in onder meer de campy tv-serie met Linda Hamilton en Ron Perlman uit de jaren tachtig, en Disney’s mierzoete tekenfilmversie uit 1991 – is het oer-Franse sprookje nu weer terug bij haar wortels.

Het werk van Hanif Kureishi, scenarioschrijver van onder andere het geweldige My Beautiful Laundrette, is bepaald niet standaard te noemen. Hij hult zijn personages vaak in grijstinten, met een verfrissend gebrek aan doorsnee eigenschappen op het gebied van leeftijd, afkomst en geaardheid die de filmindustrie domineren.

Tom op de boerderij. Het zou de titel van een vrolijk babyboekje kunnen zijn, maar de vierde film van de nog maar 25-jarige Xavier Dolan is zeker niet voor de kleintjes. De regisseur maakte van het gelijknamige toneelstuk van Michel Marc Bouchard, over zelfhaat en homohaat, een broeierige thriller.

Hoezeer de Amerikaanse regisseur James Gray (1969) in Frankrijk wordt gewaardeerd, blijkt wel uit het feit dat zijn vier laatste films – achtereenvolgens The Yards, We Own the Night, Two Lovers en The Immigrant – allemaal in Cannes in competitie hebben gedraaid. Geen geringe eer voor een filmmaker die in eigen land alleen bij een heel select publiek bekend is.

‘Een vacuüm is ook niets,’ fluistert de vijftienjarige Meis (Gaite Jansen) tegen de kijker. Het is één van de vele wetenschappelijke weetjes die ze koppelt aan haar eigen bestaan, dat centraal staat in Tamar van den Dops tweede speelfilm. Van den Dop mengt in haar film, die recentelijk op het filmfestival van Berlijn draaide, existentiële mijmeringen met ontluikende seksualiteit, en maakt daar een spannende en visueel overdonderende kijkervaring van.

Na een beroerte en een coma keert de Ierse Conor (Edward MacLiam) terug naar zijn gezin. Zijn karakter is hevig aangetast, en volledig herstel wordt niet meer verwacht. Om het revalidatieproces te onderzoeken, komt de Amerikaanse arts Ted (Will Forte) – permanent bewapend met videocamera – tijdelijk bij de familie in huis wonen.