Zoekresultaten

Pieter-Rim de Kroon maakte de documentaire V.I.S.S.E.N. ‘Al vroeg wist ik dat ik me niet alleen wilde verplaatsen in de visser, maar ook in de vis.’

In 2010 zette Rodrigo Cortés zichzelf als filmmaker op de kaart met de thriller Buried. Die kwam neer op anderhalf uur Ryan Reynolds in een kist onder de grond, maar dat wist de regisseur zo vernuftig te brengen dat je als kijker haast letterlijk naar adem ging zitten happen. Met minimale filmische middelen bereikte hij maximaal effect. Bij Red Lights, een paranormale thriller waarvoor hij grote namen als Robert De Niro en Sigourney Weaver wist te strikken, is dat precies omgedraaid.

Never change a winning team. Tenzij het een lucratieve Hollywood-‘kaskoe’ op de been houdt in crisistijd. En dus kreeg de Bourne-trilogie een vervolg na het vertrek van leading man Matt Damon en grensverleggend regisseur Paul Greengrass.

Met het sterke Londen-dubbel Match Point en Scoop begon New Yorks beroemdste hobbyklarinettist in de herfst van zijn regisseursleven aan wat we inmiddels zijn Europese filmtournee kunnen noemen.

God Bless America opent met een baby die als een kleiduif uit de lucht wordt geschoten. Het blijkt slechts de fantasie van protagonist Frank te zijn waar we naar kijken, een door migraine geteisterde goedzak die gek wordt van de stupide conversaties van zijn buren en het gekrijs van hun kind die hij luid en duidelijk door de flinterdunne muren van zijn rijtjeshuis kan horen. Maar de toon is gezet: voor goede smaak en subtiliteit is geen plaats in Bobcat Goldthwaits gitzwarte satire.

Het mooiste aan Kelly Reichardts kale maar wonderlijke roadmovie is de sfeer. Op de glooiende, boomloze vlakten waarover haar groepje pioniers halverwege de negentiende eeuw via de 3400 kilometer lange Oregon Trail naar de Amerikaanse Westkust trekt, voert ze de spanning zo mooi op dat zelfs zoiets eenvoudigs als hout sprokkelen een dwingende kracht krijgt. Er hangt wantrouwen in de lucht. Gevaar zelfs.

Jean Dujardin werd ooit in Frankrijk bekend door het sketchprogramma Un gars, une fille en de parodieën op OSS 117 (de Franse tegenhanger van James Bond). Met zijn machtige mimiek liet hij vervolgens mond en ogen spreken in de stomme film The Artist en met dat komische talent won hij als eerste Fransman ooit een Oscar. Daarmee bouwde hij genoeg krediet op om aan een hobbyproject te mogen knutselen, een verzameling van negen sketches en korte films die allemaal draaien rondom het thema ontrouw.

Het moest er een keer van komen, een portret van de Franse fotograaf en documentairemaker Raymond Depardon, maker onder meer van het bejubelde Profils paysans-drieluik over Franse boeren. Door aardig wat filmmakers was er de afgelopen jaren al een verzoek ingediend, vertelde Depardons vrouw en co-regisseur Claudine Nougaret in Cannes, maar het echtpaar besloot alles zelf te doen.

Een film waarin je in de eerste tien minuten een zwanger meisje tegen haar buik hoort zeggen: ‘Ik hoop maar dat God mij de kracht geeft van je te houden,’ en waarin we dat zelfde meisje onder dwang haar ouders zien doodschieten, omdat een rebel zegt: ‘Als jij het niet doet, slacht ik ze af met een machete’. Een film ook over kindsoldaten. Dat zal me een vrolijke film zijn.

Silly… wat is een goede vertaling van dit vaak vernietigende Engelse woordje? Krankjorum, gek, idioot? Geschift, knots, dwaas? Mal, maf, mesjogge? Hoe dan ook: 360, de nieuwe film van Fernando Meirelles, ooit (co-)regisseur van het Braziliaanse meesterwerk Cidade de Deus, is ‘silly’.

- Wat een mysterie; er is hier recht onder ons een andere wereld!
- De wereld draait en draait, maar zij zijn altijd onder ons.
- Als de zon hier onder gaat, komt hij op aan de andere kant.
- Stel je eens voor dat er een tunnel zou zijn, helemaal naar de andere kant.
- Je moet wel miljoenen meters graven om aan de andere kant uit te komen.
- Je valt er misschien wel dwars doorheen.
- Misschien breek je je rug wel.

Toen Paul Verhoevens Total Recall 22 jaar geleden in de bioscoop uitkwam, was dat nogal een sensatie. De keiharde sciencefiction actiefilm werd een kassucces en klassieker dankzij een spannend spel met meerdere werkelijkheden, opvallende special effects en Arnold ‘The Terminator’ Schwarzenegger die zijn cliché oversteeg. Voor het eerst vertolkte hij een held die door onzekerheden werd geplaagd, met meer tekst dan ooit tevoren.

De Vietnamees-Canadees Kin Nguyen is maker van de film Rebelle. ‘Het mocht geen heldenverhaal over een kindsoldaat worden. Het moest over een kind gaan dat in de oorlog verzeild raakt.’

Waarom zijn documentaires niet vaker in de bioscopen te zien? ¡Vivan las antipodas! en Journal de France bewijzen dat het anders moet.

Een episodenfilm is een handige manier om veel regisseurs naar een festival te krijgen. Dat geldt ook voor 7 Days in Havana. Slechts twee van de zeven filmpjes springen er positief uit. Regisseur Elia Suleiman: ‘Ze boden me een van de verhalen uit hun script aan, maar zo werk ik niet’.

Veteraan Jean Reno mag niet altijd de beste neus hebben voor goede rollen (denk The Pink Panther), na decennia van acteren heeft hij zijn sporen in de Franse, en Amerikaanse, film wel verdiend. Bovendien maakt Léon nog steeds veel goed. Met zijn rol als getroebleerde chef-kok in deze Franse klucht verslikt hij zich weer eens.

Ze moeten wel zo’n beetje de liefste opa en oma uit de Franse filmgeschiedenis zijn: Michel en Marie-Claire. Goed voor hun kinderen, kleinkinderen, vrienden, collega’s en elkaar. Maar dan slaat in korte tijd het noodlot tweemaal toe. Vakbondsbaas Michel wordt ontslagen (hij is pas vijftig) en even later worden Michel en Marie-Claire beroofd en wordt Michels afscheidscadeau – een envelop vol geld en twee tickets Tanzania (naar de Kilimanjaro) – gestolen.

De Grote Emancipator. De Verzoener. Bevrijder der Slaven. Oftewel: Abraham Lincoln, de zestiende en een van de geliefdste presidenten van de Verenigde Staten. Maar dat was overdag. Want bij het vallen van de avond trok Honest Abe er steevast op uit met zijn verzilverde bijl, op vampierenjacht. In de fantasie van schrijver Seth Grahame-Smith dan toch.