
Een zachte Apocalyps
Les adieux à la reine is een vreemde film. Het is een verhaal over de ondergang van de Franse monarchie, het is een romance en het is een verslag van de Franse revolutie. Toch krijgen we daar allemaal niets van te zien.
10981 resultaten

Les adieux à la reine is een vreemde film. Het is een verhaal over de ondergang van de Franse monarchie, het is een romance en het is een verslag van de Franse revolutie. Toch krijgen we daar allemaal niets van te zien.

De 34-jarige Anders heeft een dagje vrij gekregen van de verslavingskliniek en bezoekt zijn oude vriend Thomas. Anders herinnert zich nog goed dat Thomas ooit tegen hem zei: 'Als iemand zijn leven wil verwoesten, dan moet de gemeenschap dat niet willen tegenhouden.'

Over de pikantste en interessantste plotwending in Antoinette Beumers goedgehumeurde Amerikaanse roadmovie met Carice van Houten & zus kunnen we het niet hebben. Die weggeven haalt te veel onderuit. Na de persvoorstelling werd aan journalisten zelfs nadrukkelijk gevraagd om niets te verklappen. Nieuwsgierig? Ga maar kijken. En stel jezelf na afloop de vraag of die twist een draconische vergissing is of een dappere zet.

‘De grootste romance van de twintigste eeuw,’ klinkt het aan het begin van W.E. in voice-over, opdat de argeloze bioscoopbezoeker weet waar hij naar kijkt. Meteen erachteraan, ter verduidelijking: ‘Koning Edward VIII van Engeland deed in 1936 afstand van de troon zodat hij kon trouwen met een burgermeisje.’

Voor de sportleek: de SuperClásico is een belangrijke voetbalwedstrijd tussen twee rivaliserende Argentijnse clubs. Maar je hoeft geen sportfanaat te zijn om van deze – Deense – romantische komedie te kunnen genieten. Het voetbal is slechts decor.

Voor de 85-jarige meesterchef Jiro Ono zijn sushi en leven één. Bij de viersterrendocumentaire Jiro – Dreams of Sushi serveren we een filmbeschouwing plus culinaire Japan-impressie.

Een week voor de première van The Dictator werd bekend dat Sacha Baron Cohen zijn geplande rol in Tarantino’s aankomende film Django Unchained laat schieten omdat hij te druk bezig is met de promotie van zijn nieuwe filmvehikel.

De vaak gehoorde opvatting dat de wereld beter af zou zijn met vrouwen aan het roer, is niet alleen simplistisch, maar ook onwaar. Dat kwam vorig jaar nog naar voren uit een onderzoek van de Texas A&M Universiteit, dat het veiligheidsbeleid van 22 democratische landen tussen 1970 en 2000 onder de loep nam. Wat bleek: vrouwelijke ministers van Defensie stuurden hun troepen gemiddeld zelfs iets sneller naar het front dan hun mannelijke collega’s.

Will Smith, Tommy Lee Jones en regisseur Barry Sonnenfeld maakten in 1997 de frisse actiekomedie Men in Black. Na het enorme succes van dat eerste deel bij publiek en critici was een vervolg vanzelfsprekend. Het leverde in 2002 een teleurstellende en flauwe herkauwing van bekende ingrediënten op. Tien jaar later proberen ze het gezamenlijk opnieuw.

Als een vorst zit de jonge miljardair Eric Packer op zijn zachtlederen stoel in het midden van de langgerekte, hagelwitte limousine. Die limo is zijn kantoor, zijn huis, zijn leven. Dat is waar hij mensen ontvangt. Voor seks, een medisch onderzoek, een gesprek. Dat laatste vooral over geld, al heeft dat voor Packer al lang geen reële waarde meer. Miljoenen, miljarden? Het zijn allemaal maar flitsjes op een computerscherm.

De aandacht heeft regisseur Nicolas Provost meteen te pakken. Zijn speelfilmdebuut opent met een close-up van een vagina, zo ongeveer gemodelleerd naar het beroemde schilderij l ‘Origine du monde van Gustave Courbet.

Bij een select publiek geniet de weinig productieve regisseur Terence Davies (Liverpool 1945) een reputatie als auteur van fraai gefotografeerd drama over de Britse jaren vijftig van de vorige eeuw.

In het verrukkelijke Poulet aux prunes zijn we getuige van de laatste acht dagen in het leven van de wereldberoemde violist Nasser Ali. Die weigert namelijk verder te leven, omdat zijn vrouw zijn geliefde viool heeft kapot geslagen.

Een laatste zin heeft ie al. En een schuilnaam. Alleen die eerste zin wil maar niet komen. En da’s lastig voor een jongen die schrijver wil worden. Dan zit er dus maar één ding op: de koningin moet komen helpen.

Er is een heleboel mis met Paolo Sorrentino’s Amerikaanse roadmovie This Must be the Place. Toch kun je dit Sean Penn-vehikel niet zo maar bij het oud vuil zetten.

Meeslepende verhalen over voorzichtige mensen die hun vastgeroeste patronen doorbreken, die vertelt de Deens-Amerikaanse regisseur Lasse Hallström graag.

Twee blanke jochies van een jaar of elf, twaalf worden in een winkelcentrum aangesproken door twee donkere, net wat oudere mannetjes. Hoe laat het is, vraagt een van de donkere jochies. Een van de blanke mannetjes draait weg, de ander kijkt op zijn mobieltje en geeft antwoord: twaalf uur. Vijf voor twaalf...

‘Iedereen in dit huis kijkt naar porno op het internet,’ klaagt veertigplusser Anne. En met iedereen bedoelt ze haar man en twee zonen, ook al is haar jongste nog geen tien. Want: ‘Ook al kijkt hij nu nog niet, straks gaat hij dat zeker doen.’
10981 resultaten