Zoekresultaten

'Een duidelijk geval van twaalf,' zegt de gewetenloze dokter Stronk (Arjan Ederveen) als hij weeskind Wim (Tygo Bussemakers) geschikt acht voor kinderarbeid. 'Ik ben tien!' sputtert Wim vergeefs tegen.

Dertigers Nancy (Lake Bell) en Jack (Simon Pegg) ontmoeten elkaar onder de grote klok van Waterloo Station; zij nietsvermoedend met een suf zelfhulpboek onder haar armen, hij met datzelfde boek als herkenningspunt voor zijn afspraakje van de avond. Een persoonsverwisseling met grote gevolgen, als Nancy zich besluit voor te doen als Jacks blind date.

'Pas je aan, laat een ander met de overwinning gaan.' En: 'Welgemanierde vrouwen schrijven geschiedenis.' CIA-analiste Susan Cooper (Melissa McCarthy) vertelt welke levenslessen ze van haar moeder meekreeg aan collega-vriendin Nancy (Miranda Hart). '...schrijven zelden geschiedenis,' corrigeert Nancy haar fijntjes.

In de openingsbeelden van de thriller Rendez-vous wordt een man in de boeien geslagen en afgevoerd door de gendarmerie – vertraagd, om het enorme drama nog maar wat te benadrukken. Vervolgens springt de film zes maanden terug in de tijd en zien we dezelfde man en vrouw met hun twee kindertjes richting Frankrijk karren. Non non rien n'a changé, zingen Les Poppys op de geluidsband.

De Arabische schrijver Sayed Kashua bewerkte zijn eigen, semi-autobiografische roman tot een scenario dat werd verfilmd door de Israëlische regisseur Eran Riklis (Cup Final, Lemon Tree). Het heeft een bitterzoet drama opgeleverd, met een komische ondertoon en een scherp randje, over vriendschap en liefde tegen het decor van het Israëlisch-Palestijnse conflict.

Blieft u uw actiespektakel hersenloos en vol gegromde oneliners, gebezigd met gepijnigde, heroïsche grimassen? In dat geval is dit aardbevingsspektakel met Dwayne 'The Rock' Johnson prima tijdverdrijf.

Thomas Egan kijkt in Jemen op straat naar alledaagse taferelen. Een moeder die haar zoon omhelst. Een jongen die een bal tegen een muur gooit. Mannen die in een groepje staan te praten. Hij bekijkt ze vanaf een afstand van 12.000 kilometer, vanuit een metalen container in de woestijn net buiten Las Vegas. Met z'n vinger aan de trekker.

Nee, het ging Maria Altmann niet om de marktwaarde van het door de nazi's gestolen portret van haar geliefde tante Adèle Bloch-Bauer, toen ze een rechtszaak startte om het terug te krijgen. Het ging haar om gerechtigheid, en om het levend houden van de herinneringen aan die tante, die samen met haar man in hetzelfde huis woonde als Maria en haar ouders in het Wenen van de jaren twintig.

Het is heden ten dage een gedurfde zet voor een machtige filmstudio als Disney: een groots opgezette avonturenfilm lanceren die op geen enkele wijze gebaseerd is op een bestaande superheldenfranchise of boekenreeks. Des te jammer dat Project T (in Amerika uitgebracht als Tomorrowland) op vrijwel elk vlak mislukt is.

Twee New Yorkse kunstenaars plaatsten in april een zelfgemaakte buste van Edward Snowden op een oorlogsmonument in een park in de New Yorkse wijk Brooklyn. Het guerrilla-eerbetoon was bedoeld als tegengas; de NSA-klokkenluider werd volgens de kunstenaars door de Amerikaanse media onterecht neergezet als crimineel, terwijl hij met zijn onthullingen juist een belangrijk debat over massasurveillance op gang had gebracht.

Zijn dochter verwijt hem dat hij coke snuift en wiet rookt, hij countert dat ze muesli eet. Maar dat is gezond, werpt ze tegen. Waarop hij zegt: ik word depressief van muesli. Muesli is voor geiten.

Acteur, schilder en danser David Gulpilil werd op zestienjarige leeftijd een ster dankzij Nicolas Roegs Walkabout (1971), maar zoals zoveel Aboriginals raakte hij aan lager wal door drankmisbruik. Na een korte celstraf besloot hij zijn leven te beteren: samen met bevriende regisseur Rolf de Heer (Ten Canoes) keerde hij terug naar zijn geboortegrond voor het cathartische Charlie's Country.

Rapcrew De Masters kende ooit een veelbelovende start, maar de grote doorbraak bleef uit. Eeuwige dromer Aziz (Mimoun Oaïssa) heeft de hoop echter nog altijd niet op gegeven. En dus roept hij, na een jarenlange sabbatical, de oude vriendengroep weer bijeen.

In Alex van Warmerdams misdaadthriller Schneider vs. Bax wordt de vrouwelijke hoofdrol gespeeld door Maria Kraakman. ‘Ik heb nog nooit zo hard gestudeerd voor een casting.’

Hoewel het continent met het Nigeriaanse Nollywood een van de grootste filmindustrieën ter wereld herbergt, halen films uit Afrika zelden de schermen van Westerse bioscopen. Met Angelina Jolie als uitvoerend producent en een rondje langs internationale filmfestivals, weet het Ethiopische Difret het toch voor elkaar te krijgen. Regisseur Zeresenay Mehari geeft zijn op ware gebeurtenissen gebaseerde debuut onhandig en grof vorm, maar dat doet weinig af aan de boodschap ervan.

Na dertig jaar en een handjevol films over varkens en pinguïns (Babe 1 en 2, Happy Feet 1 en 2) keert regisseur George Miller terug naar de post-apocalyptische strapatsen waarmee hij naam maakte. De oorspronkelijke Max, Mel Gibson, werd in het echte leven naast een beetje 'mad' vooral te oud, dus mag Tom Hardy het dwalende personage in de dystopische woestijn een nieuwe impuls geven.

Altijd al een feministische Iraanse vampierenwestern willen zien? Zo wordt Ana Lily Amirpours in elegant zwart-wit uitgedoste pulpmix van Rebel Without a Cause en Only Lovers Left Alive tenminste verkocht.

Achttien jaar na zijn klassieker Karakter is Mike van Diem terug met een nieuwe film: De surprise. Is dat goed nieuws?