1014 resultaten
In Harry Brown gaat Michael Caine terug naar de Londense achterbuurt waar hij opgroeide. ‘De jongens daar hebben twee dingen die ik vroeger niet had: wapens en drugs. Wij vochten met onze schoenen en vuisten.’
Un prophète van Jacques Audiard is niet het enige gevangenisdrama dat dit jaar op het IFFR draait, ook de Deense productie R is te zien in Rotterdam. De film volgt de jonge Rune die in de gevangenis beland en zijn plaats in de groep nog moet verdienen. Het regisseursduo van de film, Tobias Lindholm en Michael Noer, wilde de film zo realistisch mogelijk houden. Met als resultaat een rauw verhaal en claustrofobische beelden.
Met het beklemmende Das weiße Band scoorde Michael Haneke een prijzenhattrick in Cannes. Beschouwing en interview met een aimabel heerschap.
Het kinderfilmfestival Cinekid vroeg dit jaar een drietal animators om hun favoriete jeugdanimatiefilms uit te kiezen. Onder hen ook Michaël Dudok de Wit, de Nederlandse filmmaker die onder meer verantwoordelijk was voor de Oscarwinnende korte film Father and Daughter (2000), misschien wel de meest onbesproken titel in de 'Canon van de Nederlandse film'. De al jaren in Londen werkzame animator koos een zestal korte en twee lange animatiefilms uit.
De Amerikaanse film The Hungry Ghosts is de openingsfilm van het International Film Festival Rotterdam. De wereldpremière van het filmregiedebuut van theaterregisseur en acteur Michael Imperioli, vooral bekend van zijn rol als Christopher Montisanti in de televisieserie The Sopranos, zal op 21 januari van de 38ste editie van het festival inluiden. De film is tevens geselecteerd voor de VPRO Tiger Awards Competitie.
Michael Winterbottoms Code 46 is een detective zonder noemenswaardig speurwerk, een SF-film zonder laserpistolen, een love story zonder happy end. Maar wel een heel fijne film.
Filmregisseur en scenarioschrijver Michael Middelkoop leidde een groepsgesprek op het Nederlands Film Festival in Utrecht. Met grensverleggende makers sprak hij over genre-regels, clichés en keiharde scripts.
Psychologische en sociologische verklaringen voor de vele geweldsscènes in zijn films geeft Michael Haneke niet. De Oostenrijkse regisseur wil tegenwicht bieden aan de simpele geweldsredeneringen die de Hollywoodstudio's hanteren. Helaas lijkt Haneke zich in zijn laatste film, Code Inconnu, te hebben vertild aan de vele thema's.
I, Daniel Blake van Ken Loach heeft zondagavond in Cannes de Palme d'Or gewonnen, de hoofdprijs van het filmfestival. De Britse cineast won de prijs al eerder in 2006 voor The Wind That Shakes the Barley.
In David Finchers nieuwe film The Killer ziet de naamloze huurmoordenaar eruit als een doorsnee burger. Om de banaliteit van het kwaad nog maar eens te benadrukken.
Op zondag 18 augustus 2019, precies 50 jaar na Woodstock, zal de Oscarwinnnende documentaire over het legendarische muziekfestival eenmalig te zien zijn in 125 Nederlandse bioscopen.
Het idee had weinig om het lijf, maar pakte verrassend goed uit. In The Trip (2010) maakten de Britse acteurs/komieken Steve Coogan en Rob Brydon – als gefictionaliseerde versies van zichzelf – een reis langs zes toprestaurants in het noorden van Engeland. Zogenaamd voor een reeks culinaire artikelen voor The Observer.
Dit zielloze maar vermakelijke spektakelbombardement van Michael Bay is het 165 minuten durende vierde deel in de Transformer-reeks, over de strijd tussen de Decepticon-robots en de Autobots. Deze keer niet met Shia LaBeouf maar met Mark Wahlberg in de hoofdrol.
Als een bokser die zich voorbereidt op een gevecht, zo wordt Steve Jobs (1955-2011) geïntroduceerd in de film over zijn leven. Of met nog wat meer fantasie: als de verloren zoon die zich aan de gewone stervelingen openbaart.
Het gevarieerde oeuvre van de Brit Michael Winterbottom omvat onder meer sterke politieke films (The Shock Doctrine, In This World, The Road to Guantanamo), thrillers van wisselende kwaliteit (Code 46, The Killer Inside Me), een niet bijster appetijtelijke erotische film (9 Songs) en een paar geslaagde komedies (24 Hour Party People, The Trip).
Regisseur Michael Bay is een fervent voorstander van razendsnelle montage, slow motion en gigantische special effects (zie Hollywoodvehikels als Armageddon, Pearl Harbor en Transformers). Voor zijn misdaadkomedie over drie bodybuilders en hun Amerikaanse droom die transformeert in een nachtmerrie, schakelt hij talloze versnellingen terug, in een poging tot satire.
Een paar uur nadat ik Amour, de nieuwe film van de Oostenrijkse misèremeester Michael Haneke, had gezien, kwam hij echt binnen. Pas toen kon ik accepteren dat Haneke, die graag 'funny games' speelt met zijn publiek, eerlijk en oprecht was geweest in Amour. De film gaat inderdaad over de liefde. Liefde met een hoofdletter en zonder dubbele bodem.
Michael Winterbottom verstaat de kunst om fijne films te maken maar ook de kunst om films dood te slaan. Na het zien van zijn adaptatie van Thomas Hardy’s negentiende-eeuwse roman Tess of the d'Urbervilles vraag je je af wat Winterbottom precies wilde bereiken. Het is na Jude (1996) en The Claim (2000) de derde keer dat de Brit een verhaal van Hardy verfilmt.
1014 resultaten