Zoekresultaten

Geen swashbuckling Johnny Depp-praktijken, maar op qat kauwende Somaliërs met machinegeweren die een vrachtschip overvallen, dat is piraterij in de 21ste eeuw.

Omar, Amjad en Tarek. Dat zijn de drie Palestijnse jeugdvrienden van wie de levens grondig overhoop gehaald worden in Omar, de nieuwe film van de Palestijnse Nederlander Hany Abu-Assad (1961).

The Fifth Estate, een gedramatiseerd verslag van de eerste succesjaren van klokkenluiderswebsite WikiLeaks, opent met een bombastische montage – onder andere de moord op JFK en de val van de Berlijnse Muur komen voorbij – om uiteindelijk te eindigen in juli 2010, bij nog zo'n moment dat de wereld voorgoed veranderde: de publicatie van 76.000 geheime Amerikaanse documenten over de oorlog in Afghanistan.

Aan het begin van Paolo Sorrentino's La grande bellezza krijgt een Japanse toerist in Rome een hartaanval. Stendhal-syndroom is de suggestie. Bezweken aan de schoonheid van de Eeuwige Stad. Maar net als in die andere grote film over Rome – Fellini's La dolce vita (1960) – gaat er achter die grote schoonheid en dat zoete leven een existentiële leegte schuil.

'Vijf miljard mensen houden van me, maar er is er niet een die bij me wil blijven…' Dat verzucht prinses Diana in Oliver Hirschbiegels romantische drama Diana. En het is nauwelijks overdreven, want op het moment dat ze die wanhoopskreet laat horen – in 1997, het jaar waarin ze dodelijk zal verongelukken – is Diana de bekendste en meest geliefde vrouw op aarde.

De tengere, twaalfjarige Tecumseh Sparrow Spivet is geen kind als alle anderen. Bepaald niet. Tecumseh Sparrow (zijn tweede naam dankt hij aan het feit dat er op het moment dat hij werd geboren een mus tegen het keukenraam vloog) kan fenomenaal goed tekenen, kleurrijk en met veel humor vertellen, en hij is een buitengewoon scherpzinnig observator, met de ietwat dwangmatige neiging alles wat hij ziet en onderneemt in kaart te brengen – van de manier waarop zijn puberzus Gracie suikermaïskolven pelt tot zijn eigen dromen.

Cormac McCarthy won in 2007 een Pulitzer voor zijn door John Hillcoat verfilmde roman The Road, en leverde in datzelfde jaar het bronmateriaal voor het meesterwerk No Country for Old Men van de gebroeders Coen. Toen de inmiddels tachtigjarige schrijver zelf een kant en klaar scenario afleverde voor een drugsthriller, waren de verwachtingen vanzelfsprekend hooggespannen.

Als een kikker tussen een zwerm zwanen, log en bonkig, met pukkels op haar nek, rug en billen. Zo beschreef Stephen King zijn illustere antiheldin Carrie in zijn gelijknamige debuutroman.

De Duitse regisseur Oliver Hirschbiegel (Der Untergang) maakte Diana, een romantisch drama over de laaste jaren van ‘de belangrijkste vrouw van de wereld. Voor mij is Diana een filmster.’

Emmanuelle Bercots melancholisch meanderende roadmovie Elle s'en va is een klein eerbetoon aan Catherine Deneuve, de grande dame van de Europese film, die hier geen seconde uit beeld is.

Distributeur Universal had geen vertrouwen in een Nederlandse bioscooprelease van de Britse actiekomedie The World's End en besloot de film hier direct op dvd te dumpen. Maar dat was buiten de fans van regisseur Edgar Wright en acteerduo Simon Pegg en Nick Frost gerekend.

Nog voor de Nederlandse verfilming van Herman Kochs bestseller Het diner de bioscoop bereikte, werd er al een Hollywoodversie aangekondigd: The Dinner, onder regie van actrice Cate Blanchett. Geen wonder. Het diner is de meest vertaalde Nederlandse roman ooit, haalde de toptien van de New York Times Bestseller List en heeft een lekker puntige 'pitch'.

Een romantische komedie rond drie seksverslaafde mannen. Dat klinkt als
vragen om problemen. Toch weet debuterend regisseur Stuart Blumberg, coscenarist van het voor vier Oscars genomineerde The Kids Are All Right, in Thanks for Sharing een aardige balans te vinden tussen ernst en grap. Inhoudelijk neemt hij echter zo weinig risico dat de film alsnog vastloopt in vrome voorspelbaarheid.

Regisseur Robert Rodriguez kwam enkele jaren geleden met Machete, een verzameling wansmaak die hij baseerde op een fake trailer gemaakt voor Grindhouse, zijn exploitatiefilmproject met Quentin Tarantino. Over the top slachtpartijen van B-acteurs, namen als Robert De Niro en Jessica Alba, absurde humor en de markante Danny Trejo als moordmachine maakten van de film een instant culthit.

Lief gitaargetokkel, gemompelde dialogen, pluizige baarden en strakke broeken – yep, Short Term 12 is een typisch Amerikaanse indiefilm. Maar de herkenbare elementen doen niets af aan de kwaliteit van dit ontroerende drama.

Blood Ties gaat over twee broers, een politieman en een crimineel. De Franse regisseur Guillaume Canet hermaakte een Frans misdaaddrama uit 2008 in Hollywood. ‘Heel opwindend. En heel anders dan wat ik in Frankrijk gewend ben.’

Robert De Niro als voormalige maffiabaas in een vreemde setting – de komische rek leek er na Analyze This/That en het soortgelijke Meet the Parents/Fockers een beetje uit. Maar dat weerhield regisseur Luc Besson er niet van De Niro zijn kunstje nog eens te laten opvoeren, ditmaal bijgestaan door Michelle Pfeiffer en Tommy Lee Jones, in een poging tot donkere komedie.

De 22-jarige, geestelijk beperkte Gabrielle, een ontwapenende verschijning met lange, donkere manen, brengt haar dagen zingend en musicerend door in een centrum, waar ze van 's ochtends vroeg tot 's avonds wordt bijgestaan door bovenmenselijk lief en begripvol personeel.