Zoekresultaten

Op 14 mei begint de 67ste editie van het belangrijkste filmfestival ter wereld. Ervaren Cannes-ganger Gerhard Busch blikt vast vooruit.

Michael Shannon speelt in de thriller The Iceman een maffiahuurmoordenaar die meer dan honderd mensen vermoordde. ‘Aan het eind van een dag acteren heb ik vooral zin in een hapje eten en een glaasje wijn.’

Normale vaders gaan een potje voetballen of wandelen door de dierentuin met hun kinderen. Niet Will Smith! Die bedenkt een miljoenen kostend sf-actiedrama voor zijn zoontje Jaden, speelt samen met hem de hoofdrol en laat M. Night Shyamalan regisseren.

De eerste helft van filmjaar 2013 was voor de verloren paradijzen waarin de gecultiveerde illusies van de Adams en Eva's van de Westerse beschaving op de proef werden gesteld. De Paradies-trilogie van Seidl, Post Tenebras Lux van Reygadas, Reality van Garrone, The Master, Two Mothers, The Great Gatsby en zo nog wel een paar.

De verwachtingen waren wel erg hoog gespannen na de culthit Valhalla Rising en de arthouse-hit Drive, helemaal toen Only God Forgives, de nieuwe film van de Deen Nicolas Winding Refn, ook nog voor de hoofdcompetitie van Cannes werd geselecteerd. En dus viel het allemaal natuurlijk wat tegen.

Ariel Vromens actiebiopic The Iceman volgt de waargebeurde Werdegang van huurmoordenaar Richard Kuklinski, die in de jaren zeventig en tachtig in opdracht van de maffia meer dan honderd mensen vermoordde. Zonder dat zijn vrouw en twee dochters van iets wisten.

De roman Die Wand van Marlen Haushofer is een genadeloos eerlijk, prachtig geschreven verslag van eenzaamheid. Julian Pölsler verfilmde het onverfilmbaar geachte boek.

Het Mexicaanse drama Después de Lucía (internationaal: After Lucia) begint met een minutenlang aangehouden, statisch shot vanaf de achterbank van een auto. Buiten beeld horen we een monteur aan de vermoedelijke eigenaar uitleggen wat hij allemaal heeft gerepareerd. Dan stapt de eigenaar in, rijdt weg en legt zwijgend een aantal straten af. Op een druk kruispunt zet hij plots de motor af, stapt uit en loopt weg.

In sommige boeken kun je wonen, de kwestie is alleen of je dat zou willen. Dat dilemma wordt door weinig literaire werken zo belichaamd als door Die Wand van de Oostenrijkse schrijfster Marlen Haushofer (1920-1970).

Twee uur in een achtbaan zitten waarvan het parcours ontworpen is door Escher. Dat is het gevoel dat je overhoudt aan Danny Boyle's Trance. Het is tegelijk een van de charmes én de zwakte van deze hyperkinetische heistfilm, die beter wordt als je de plot niet al te serieus neemt.

Nadat haar moeder is overleden moet de nuffige stadse puber Mary Katherine (MK) bij haar vader gaan wonen, een eenzelvige wetenschapper die diep in het bos speurwerk verricht naar een volk van minimensjes. Zijn obsessie heeft hem al zijn carrière en zijn huwelijk gekost, maar als MK bij hem op de stoep staat verandert dat niks: professor Bomba gaat onverdroten door met zijn werk.

De grote winnaar dit voorjaar bij de Duitse Gouden Kalveren – de Lola's – was niet het megalomane, door Tom Tykwer gecoregisseerde Cloud Atlas – de duurste 'Duitse' film ooit. Het was ook niet Hannah Arendt, de spraakmakende biopic van regieveterane Margaretha von Trotta. Nee, met zes Gouden Lola's (voor beste film, beste regie, scenario, hoofd- en bijrol, en beste filmscore) was de verpletterende zege voor de low budget afstudeerfilm van nieuwkomer Jan Ole Gerster: Oh Boy.

Met The Hangover maakte Todd Phillips één van de leukste komedies van de afgelopen decennia, een origineel avontuur vol luidruchtige humor met een duistere ondertoon. In deel twee werden de avonturen gekopieerd en naar Thailand verplaatst, waarbij een groot deel van de geslaagde grappen sneuvelde. Nu is er deel drie, dat uit puur cynisme lijkt te zijn ontstaan.

Midnight's Children is een epische film over de moderne geschiedenis van India, gemaakt met een klein budget. Die bescheiden beurs zie je ook terug in de film, want de sets zijn vaak klein en de grote veldslagen van die tijd (in Pakistan en Bangladesh) vinden plaats op de achtergrond. Misschien dan niet echt episch, toch is Midnight's Children een sympathieke en vaak ook humoristische film.

Hartsvriendinnen Ginger en Rosa kwamen vlak na de Tweede Wereldoorlog in dezelfde Londense verloskamer ter wereld. Begin jaren zestig maken ze alles min of meer tegelijk mee: de eerste sigaret, zoen, dronkenschap, vrijpartij. Echte bakvissen: samen tegen de wereld, altijd wat te lachen en te dromen.

Na twee gestrande eerdere pogingen is er nu dan toch een verfilming van Midnight’s Children van Salman Rushdie. ‘Inmiddels weet ik dat er heel veel manieren zijn waarop een film niet gemaakt kan worden.’

Robert Redford, geëngageerd icoon van de onafhankelijke Amerikaanse film, is intussen alweer de 75 gepasseerd. Passend dus dat hij voor zijn negende film als regisseur een verhaal uitkoos over activisten op leeftijd die terugkijken op hun leven.

Zo op het eerste gezicht is er geen travestiet of transseksueel te bekennen in Los amantes pasajeros. Wel staat deze Almodóvar bol van de homoseksuelen, in of uit de kast. Maar schijn bedriegt, zoals altijd bij de Spaanse meester van de dubbele bodems, punky decors en campy personages. Voor deze uitzinnige klucht, die teruggrijpt op zijn vroegere werk, trekt hij alle registers open. De lol zit 'm niet zozeer in de soapachtige verwikkelingen, als wel in wat de personages vertegenwoordigen.