Zoekresultaten

In Bart Layton’s documentaire The Imposter weet een bedrieger een familie ervan te overtuigen dat hij hun vermiste zoon is. ‘Wat voor soort mens moet je zijn om zoiets te kunnen doen? En welke familie trapt er nou in die leugens?’

Regisseur Ben Wheatley slaat deze week een dubbelslag met twee inventieve films en maakt duidelijk dat hij één van de spannendste regisseurs van dit moment is. Kill List, zijn opvolger van Down Terrace, draaide vorig jaar al tijdens het IFFR, dit jaar is in Rotterdam zijn meest recente titel Sightseers te zien, en beide komen deze week tegelijk uit in de bioscoop.

Twaalf uur. Tien miljoen. Één ontvoerde dochter. Maar dan wel de dochter van Nicolas Cage, die alleen nog maar opgejaagde filmpersonages lijkt te spelen. Soms zou je willen dat Cage een keer stilstaat, want hij blijft maar van het ene naar het andere avontuur rennen. Op IMDB is de acteur na het verschijnen van Stolen alweer vier films verder.

Die Ben Affleck. Bij gebrek aan goede rollen schreef hij begin jaren negentig als beginnend Hollywoodacteur met maat Matt Damon de film Good Will Hunting, waarin ze samen ook de hoofdrollen speelden. Ze wonnen een Oscar voor het scenario en waren even de helden van Hollywood.

In Jagten worden veel goede keuzes gemaakt, maar de beste keus was om Mads Mikkelsen te vragen voor de hoofdrol.

A Respectable Family begint als een thriller. In het holst van de nacht stapt iemand achter in een taxi. ‘Hebt u er bezwaar tegen als we een collega oppikken?’ vraagt de taxichauffeur. Dat heeft de klant niet. Even later stappen er twee mannen in; de een nestelt zich voorin, de ander gaat naast de passagier zitten. Die vraagt niet veel later waar de rit precies naartoe gaat. Er klinkt paniek in zijn stem. Dan buigen de mannen zich naar hem toe en overmeesteren hem. In het volgende shot sleept een blote voet over een stoffige keldergang.

In 2010 zette Rodrigo Cortés zichzelf als filmmaker op de kaart met de thriller Buried. Die kwam neer op anderhalf uur Ryan Reynolds in een kist onder de grond, maar dat wist de regisseur zo vernuftig te brengen dat je als kijker haast letterlijk naar adem ging zitten happen. Met minimale filmische middelen bereikte hij maximaal effect. Bij Red Lights, een paranormale thriller waarvoor hij grote namen als Robert De Niro en Sigourney Weaver wist te strikken, is dat precies omgedraaid.

Never change a winning team. Tenzij het een lucratieve Hollywood-‘kaskoe’ op de been houdt in crisistijd. En dus kreeg de Bourne-trilogie een vervolg na het vertrek van leading man Matt Damon en grensverleggend regisseur Paul Greengrass.

Ooit was de Franse misdaadfilm een vaste en graag geziene gast in Nederlandse zalen. Dat wat hier vervolgens in de voorbije twee decennia nog werd uitgebracht is op de vingers van twee, drie handen te tellen. Met het stijgend aantal Franse titels komt de laatste jaren weer heel af en toe een policier mee, en valt ongeacht de kwaliteit prompt tussen wal en schip. De doorgaans iets oudere filmtheaterbezoeker associeert het genre niet met arthouse, het jonge multiplexpubliek laat een niet-Engelstalige thriller graag links liggen.

Met zijn zelfverzekerde debuut The Return won de Rus Andrei Zvyagintsev in 2003 meteen de Gouden Leeuw in Venetië. Zijn trage, poëtische stijl en voorliefde voor existentiële thema’s en mysterieuze symboliek leverden vergelijkingen op met het werk van landgenoot Tarkovski.

Op papier is het een idee met voldoende potentie, een Nederlandse thriller die zich afspeelt in Buenos Aires, over een stel dat per ongeluk getuige is van een moord door een corrupte politieagent. In Amerikaanse politieseries mag een dergelijk gegeven inmiddels op honderden manieren herkauwd zijn, in Nederland kenden we het nog niet. Om het geheel een frisse twist te geven weeft regisseur Diederik van Rooijen er bovendien een relatiedrama doorheen.

‘Seks is dé drijfveer,’ zegt Paul Verhoeven, een van de filmers die begin jaren zeventig het bloot in de Nederlandse film introduceerden. Dinsdagavond in Andere Tijden een speciaal over bloot van eigen bodem.

Thekla Reuten droeg twee maanden geleden, met het spannend bedoelde De Reünie, bij aan een van de dieptepunten van het filmjaar 2015. Nu duikt ze opnieuw op in een Nederlandse thriller, ditmaal gebaseerd op een roman van René Appel, en deze poging is gelukkig beduidend beter gelukt.

Het oeuvre van horror-regisseur Eli Roth (Hostel, Cabin Fever) blonk tot op heden vooral uit in smakeloosheid. Met Knock Knock, een officieuze remake van het nooit uitgebrachte Death Game uit 1977, gooit hij het eens over een totaal andere boeg: in plaats van weerloze Amerikaanse rugzaktoeristen zijn het ditmaal slechts een aantal kunstwerken die aan stukken worden gehakt.

Recensie van het spannende, humane en meeslepende vluchtelingendrama Dheepan.

Waar de ene doorbraakfilm het startschot blijkt voor een opeenvolging van creatieve successen, pakt een ander debuut verlammend uit. VPRO Cinema Collectie vertoont zes interviews met regisseurs èn de films waarmee ze doorbraken.

In de openingsbeelden van de thriller Rendez-vous wordt een man in de boeien geslagen en afgevoerd door de gendarmerie – vertraagd, om het enorme drama nog maar wat te benadrukken. Vervolgens springt de film zes maanden terug in de tijd en zien we dezelfde man en vrouw met hun twee kindertjes richting Frankrijk karren. Non non rien n'a changé, zingen Les Poppys op de geluidsband.

Achttien jaar na zijn klassieker Karakter is Mike van Diem terug met een nieuwe film: De surprise. Is dat goed nieuws?