Zoekresultaten

Hoe word je een zelfmoordterrorist? Dat onderzoekt de Marokkaanse filmmaker Nabil Ayouch in zijn rauw-realistische film Les chevaux de Dieu.

Brian De Palma heeft een aantal geweldige klassiekers op zijn naam staan, maar toch stammen zijn laatste goede films (denk aan Mission: Impossible en Carlito's Way) inmiddels uit de vorige eeuw. Met Passion probeert hij de stijl en thematiek van zijn successen uit de jaren tachtig (Dressed to Kill, Body Double) te koppelen aan een remake van het uit 2010 stammende Crime d'amour van Alain Corneau.

Hield vorige week in The Thing nog een kwaadaardig buitenaards wezen bloederig huis op Antarctica, deze week zijn de ijsvlaktes het decor voor een blijmoediger tafereel: tapdansende en zingende animatiepinguïns.

Kinderboekenschrijver Jacques Vriens had als leraar een meisje met leukemie in de klas. Het verhaal dat hij op die ervaring baseerde – Achtste-groepers huilen niet – is nu onder dezelfde titel verfilmd tot een gelikte jeugdfilm van een nogal onwaarschijnlijk gezelschap makers.

‘Ik voel me schuldig,’ zegt zij.
‘Waarom? Je kunt ze toch niet helpen,’ antwoordt hij.
‘Dat betekent nog niet dat ik met hun moordenaar naar bed moet,’ riposteert zij.
‘Zij zijn begonnen,’ zegt hij dan. ‘Zij moorden ook.’

Voor elke verhalenverteller is het een dilemma: hoeveel leg ik uit en hoeveel laat ik over aan de verbeelding en het inlevingsvermogen van het publiek? De Argentijnse regisseur/scenarist Milagros Mumenthaler, wier speelfilmdebuut Abrir puertas y ventanas (‘deuren en ramen openen’) in Locarno werd bekroond met de Gouden Luipaard, toont in dat opzicht wel heel veel vertrouwen in haar publiek

Hesher begint als een film van de gebroeders Dardenne: een joch met een rood jackie scheurt op zijn mountainbike achter een sleepwagen aan – op de huid gezeten door een schokschouderende camera. Hij wordt bijna overreden, maar haalt de sleepwagen in en nestelt zich achter het stuur van de zwaar beschadigde stationwagon die erachter hangt – vastbesloten om te blijven zitten.

Luc Besson, regisseur van Léon, The Fifth Element en Nikita, weet wel raad met sterke vrouwelijke personages. Tenminste, als ze mogen rennen en schieten. Zodra ze van vlees en bloed worden blijkt het wat lastiger. Bijna tweeënhalf uur zonder achtervolgingen, vechtpartijen of andere fysieke actie, het is teveel gevraagd van de Fransman. En dus is zijn waargebeurde drama, over een vrouw die vanuit het niets de politieke hoop van het onderdrukte Birma wordt, niet de stomp in de maag waarop je zou hopen.

Le Havre is een van de vrolijkere werken uit het oeuvre van de Finse zelfhater Aki Kaurismäki. Met hoop, voor wie daarin wil geloven.

‘We didn’t want to be in the movie,’ merkt bejaarde mopperkont Statler op in de persmap van The Muppets. ‘But we felt it was our duty.’ Zijn oude ijzervreterkameraad Waldorf vult aan: ‘Yeah, somebody’s got to warn the rest of the audience what they’re in for.’ Komen dergelijke geriatrische een-tweetjes met aansluitend gegrinnik u bekend voor, dan bent u de veertig naderende of voorbij.

Na meer dan twintig voornamelijk misdaadfilms is Hugo Martin Scorsese’s eerste familiefilm en ook zijn eerste film in 3D. Een kort, zeer kort gesprek met de hoofdrolspelers en de regisseur zelf.

Een typische Steven Spielberg, deze verfilming van Michael Morpurgos’ roman over de vriendschap tussen een jongen en een paard. Groots melodrama, groots geschoten, met vet aangezette muziek van John Williams als soundtrack.

Het is even wennen, maar Martin Scorsese, regisseur van bikkelharde filmklassiekers als Taxi Driver, GoodFellas en Raging Bull, heeft met Hugo een heuse familiefilm gemaakt. En ook nog in 3D. Dat was voor hem alletwee voor het eerst, maar dat zie je niet af aan deze vlekkeloze film.

Cameraman Hoyte van Hoytema heeft een indrukwekkend Hollywood-oeuvre. Hij geeft een openbaar interview en zijn films worden vertoond tijdens het NFF, dat hem verkoos tot NFF Master.

Je kunt het Paramount niet kwalijk nemen dat de studio voortborduurt op het succes van lowbudget- horrorfilms als Paranormal Activity, maar dit zogenaamd journalistieke verslag van een mislukte duivelsuitdrijving is slaapverwekkend en voorspelbaar.

Shame, de tweede film van videokunstenaar Steve McQueen, werd volledig over het hoofd gezien door de leden van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences, de ruim 6000 filmprofessionals die jaarlijks de Oscars uitreiken. Niet één nominatie kreeg de Britse film, terwijl er toch op zijn allerminst gerekend was op een nominatie voor hoofdrolspeler Michael Fassbender. Wellicht dat de vaak hoogbejaarde leden van de Academy moeite hadden met het onderwerp, seksverslaving.

Matt King is een van de ‘descendants’ uit de titel, afstammeling van een van de grote landeigenaars van Hawaï. Hij is degene die voor de rest van de familie moet bepalen of een groot stuk land wordt verkocht aan projectontwikkelaars, of dat het in zijn natuurlijke staat blijft.

Het is per definitie discutabel. Een film maken over een jong meisje dat wordt misbruikt door haar moeder, met een jonge actrice, die voor onze ogen wordt misbruikt door haar moeder.