Zoekresultaten

Eigenlijk zou je de Britse spionnenthriller Tinker Tailor Soldier Spy moeten zien zonder enige voorkennis. Je zou de roman van John le Carré, waarop hij gebaseerd is, niet moeten hebben gelezen, en de gelijknamige BBC-serie uit 1979 niet moeten hebben gezien. Anders ga je toch maar vergelijken.

Een film die zich in real time afspeelt binnen vier muren, laat dat maar aan Roman Polanski over. De Frans-Poolse regisseur, 78 intussen, heeft een voorliefde voor beklemmende locaties: boten (Knife in the Water, Bitter Moon), eilanden (Cul-de-Sac, The Ghostwriter) en appartementen (Repulsion, Rosemary’s Baby). In hun gevangenschap tonen zijn personages hun ware, getergde aard.

Afgelopen weekend vond in Berlijn voor de 24ste keer de uitreiking van de European Film Awards plaats. De film Melancholia met Kirsten Dunst in de hoofdrol is bekroond tot beste film van het jaar.

Fraai hoor, dat decolleté van Doutzen Kroes in schermvullend 3D. Het beeld keert in de avonturenfilm Nova Zembla geregeld terug, als herinnering aan de kijker waarom het zo belangrijk is dat hoofdpersoon Gerrit de Veer heelhuids terugkeert naar huis.

Wat een heerlijke, fantastische rommel. Nadat Roland Emmerich in Independence Day, The Day After Tomorrow en 2012 drie keer de wereld liet vergaan, wilde de blockbusterkoning een keer iets anders. Het werd een kostuumdrama over Shakespeare. Of preciezer, een kostuumdrama over de van tijd tot tijd opspelende ‘Oxfordiaanse’ theorie dat ’s werelds beroemdste toneelstukken niet van een ongeletterde plebejer zijn, maar in werkelijkheid van Edward de Vere, de zeventiende Graaf van Oxford. Een theorie die bijna niemand serieus neemt.

Hysteria wordt geafficheerd als een komedie over de uitvinding van de vibrator. Klinkt spannend, maar in Tanya Wexlers romantische komedie zit geen seconde bloot. Al zien we wel een heleboel dames klaarkomen.

Bastøy, dat is de naam van het eiland waar begin twintigste eeuw jongens naartoe werden gestuurd om heropgevoed te worden. Kansarme, sociaal onaangepaste jongens tussen de acht en achttien jaar. Een soort werkkamp eigenlijk, maar de bedoelingen waren goed. Toch kwamen de jongens in 1915 in opstand tegen de harde en ongevoelige behandeling door de volwassenen. En even waren zij de baas op het eiland. Totdat het leger kwam.

Nee, dat de camera in het openingsshot met de tekst ‘Toledo 2012’ exact op dezelfde plek staat als die van Luis Buñuel voor de beginopname van Tristana, is uiteraard geen toeval. Dat de vriestemperatuurkoude cameravoering en decors, dito belichting en overaanwezige paukenslagmuziek in La piel que habito rechtstreeks uit het universum van Alfred Hitchcock lijken te komen evenmin.

Dolfje Weerwolfje, de verfilming van Paul van Loons gelijknamige kinderboek over een jongetje dat vanaf zijn zevende verjaardag maandelijks in een weerwolfje verandert, is geen kinderversie geworden van Dr. Jekyll and Mr. Hyde.

Wat doe je als jouw zoon op school een bloedbad heeft aangericht? Geen vraag die een moeder zich graag stelt, maar Lionel (geboren: Margaret Ann) Shriver maakte dat het prikkelende uitgangspunt van haar bestseller We Need To Talk About Kevin (2003). De Schotse filmmaakster Lynne Ramsay, die het boek verfilmde, vond dat niet de belangrijkste vraag die in het boek gesteld werd. Zij behield het raamwerk, maar zoomde in op de vraag: Wat doe je als moeder als je ontdekt dat niet van je kind houdt.

Voor de zestigmiljoendollarfilm Drive mocht hoofdrolspeler Ryan Gosling zelf een regisseur uitzoeken. Hij koos de Deen Nicolas Winding Refn.

Scenarioschrijver Will Reiser (50/50) was 25 toen bij hem kanker werd geconstateerd, de kans op overleven vijftig procent. ‘Voor het schrijven had ik er nog nooit echt met mensen over gepraat.’

50/50, dat is de kans op overleving die de 27-jarige Adam (Joseph Gordon-Levitt) wordt voorgehouden nadat er een kwaadaardige tumor in zijn rug is ontdekt. Maar de titel zou ook kunnen slaan op de formule van de film: vijftig procent platte buddy-komedie, vijftig procent serieus kankerdrama. Klinkt als een slecht idee, maar het werkt.

De avond voor Kerst moeten er door de Kerstman twee miljard cadeaus worden afgeleverd. Wereldwijd. Gelukkig niet met sledes met acht rendieren ervoor; de Kerstman heeft een supersonisch, dieprood ruimteschip tot zijn beschikking. Uitvalsbasis is een hypermodern commandocentrum onder de Noordpool, dat wordt bemand door ontelbare elfjes.

Een 9,66, dat kreeg de tragikomische roadmovie Hasta la vista op het afgelopen Noorderlijk Film festival van het publiek. Een 10- dus. Dat is te veel, maar onweerstaanbaar is de film wel.

In 2006 vertelde de Algerijnse Fransman Rachid Bouchareb in de film Indigènes de weinig bekende geschiedenis van mannen uit de Franse kolonies die in het Franse leger tegen de nazi’s vochten. In Les hommes libres komt een vergelijkbare episode aan de orde: de Marokkaanse Fransman Ismaël Ferroukhi geeft een gezicht aan de arbeiders uit de Maghreb die zich tijdens de oorlog bij het Franse verzet voegden. Onder andere in de ijdele hoop dat hun geboorteland na de bezetting – net als Frankrijk – zijn vrijheid en onafhankelijkheid zou hervinden. Dat liet echter nog tot midden jaren vijftig op zich wachten.

De tweelingzussen Martine en Louise Fokkens (69) gingen in de jaren zestig en zeventig door het leven als de koninginnen van de Wallen. Martine zit nog altijd achter het raam. Rob Schröder en Gabrielle Provaas volgen de dames in Ouwehoeren.

Als het buitenaardse wezen in de film zelf, kopieert The Thing van Matthijs van Heijningen Jr. bestaande dna-patronen – die van twee horrorklassiekers in dit geval – om ze vervolgens aan gort te scheuren. Deze prequel van John Carpenter’s The Thing uit 1982, wat weer een remake was van de klassieker The Thing From Another World uit 1951, brengt weinig origineels en is op alle fronten inferieur aan de originelen.