Zoekresultaten

38 mensen zijn getuige van een moord en niemand grijpt in – echt gebeurd, in 1964 in New York. De Waalse filmmaker Lucas Belvaux verplaatste de actie naar Le Havre voor zijn 38 Témoins.

Iedereen jonger dan veertig denkt bij het horen van ‘Cloclo’ misschien aan de lokroep van een krolse vogel, maar oudere generaties zullen zich meteen de succesvolle Franse volkszanger Claude François herinneren, die in 1978 zo ongelukkig aan z’n einde kwam toen hij staand in bad een lamp wilde vastdraaien en geëlektrocuteerd werd.

The Dark Knight Rises, de slotfilm in Christopher Nolans Batman-trilogie, heeft veel losgemaakt – al vóór de schietpartij bij de première in Denver, en helemaal daarna. Een overzicht van de belangrijkste nieuws- en achtergrondberichten.

Tien jaar geleden is het inmiddels dat de lispelende luiaard Sid, Manny de mammoet en sabeltandtijger Diego in de eerste Ice Age hun bioscoopdebuut maakten. Nadat ze opeenvolgend de ijstijd zagen aanbreken, die weer zagen eindigen en de laatste dinosauriërs tegen het lijf liepen, is het in deel vier tijd voor de continenten om zich te splitsen.

Hoe ziet de levenslang vertraagde implosie van een mensengeest eruit? Wim van der Aar licht in zijn documentaire De Van Waveren Tapes een tip van de sluier op.

Een komedie over een loser die op jonge leeftijd flink geld bijverdiende met sperma doneren en later een rechtszaak aan zijn broek krijgt van 142 donorkinderen die achter zijn ware identiteit willen komen. Het klinkt als fout Hollywoodvermaak met Adam Sandler of Rob Schneider in een hoofdrol, maar Starbuck is ‘gewoon’ een kleine Canadese film.

Kort nadat de vader van de zigeunertiener Adam onder dubieuze omstandigheden aan zijn einde is gekomen, trouwt zijn moeder met zijn louche oom Zigo. Ze doet het voor hem, zegt zijn moeder. ‘Oom Zigo zal voor ons zorgen. Hij mag je.’ Adam denkt er het zijne van, zoals hij ook zijn twijfels heeft over de ware doodsoorzaak van zijn pa.

Het leven van de Chileense Violeta Parra – zangeres, kunstenares, moeder – was tumultueus. De vele hoogte- en dieptepunten die het kende werden veelal getriggerd door haar eigen creatieve geest, manische karakter en haperende instincten. Regisseur Andrés Wood neemt dit alles als dankbare basis voor een fraai gefilmde, impressionistische biopic. Vol prachtige Chileense folkmuziek.

Ach, kinderen. Bron van slapeloze nachten, uitgebluste sekslevens, torenhoge rekeningen en onuitwasbare poep- en kotsvlekken. Friends With Kids is niet de eerste film die daarover gaat, ook niet de meest realistische, en zeker niet de leukste.

De rouille et d’os begint als een sociaal-realistisch drama van de gebroeders Dardenne. Een vader en zoon gaan in een trein alle vuilnisbakken af op zoek naar eten. Uiteindelijk verzamelen ze handenvol bijna lege zakjes chips en flesjes cola, en kunnen ze ook die dag weer eten.

Happy Happy, of het beter klinkende originele Sykt Lykkelig, van debuterend regisseur Anne Sewitsky, won in 2011 de World Cinema Jury Award tijdens het Sundance-festival. Terecht, want ondanks wat oneffenheden en de soms verwerpelijke acties van enkele personages is het moeilijk om niet een beetje verliefd te worden op deze tragikomedie uit Noorwegen.

Werknemer Markus heeft om 17.00 uur een afspraak met cheffin Nathalie en staat, ietwat nerveus, voor de deur van haar kantoortje. Het is 16.59 uur. ‘Ik wil niet te vroeg zijn,’ zegt hij tegen een passerende collega. De droge vanzelfsprekendheid waarmee acteur François Damiens in die grappige scène van de romanadaptatie La délicatesse de opmerking maakt, definieert het karakter van zijn personage.

Brammetje Baas (Coen van Overdam) is een zevenjarige jongen met bengelbenen en een levendige fantasie. Hij houdt twee schriftjes bij: een met briljante uitvindingen en een met goede woorden. Luxaflex is zo’n woord. En een vlieg met facetogen zo’n uitvinding. Brammetje verheugt zich op groep drie, waar hij Chinees hoopt te leren. Maar als hij daar op meester P. Vis (René Groothof) stuit, raakt niet alleen die hoop snel vervlogen.

‘De vrouw is een bloem... een bries... honing... een deurmat,’ zingt een vrouw in een van de muzikale intermezzo’s van Radu Mihaileanus The Source. Zelden werden uitgangspunt en karakter van een film zo treffend in één strofe samengebald. ‘De bron’ is sprookje, komedie, emancipatoir pamflet en soap-opera in een.

De Franse zangeres/actrice Vanessa Paradis schittert in Café de Flore, een caleidoscopisch drama over onvoorwaardelijke liefde.

In een veelzeggende scène rukt titelheldin Louise Wimmer de ziel uit haar nachtzwarte wagen. Nee, niet het hart – de motor – maar de radio. Die laat bij het starten steeds het repeterende ‘Sinnerman’ van Nina Simone horen: een muzikaal gebed om kracht dat wacht op antwoord.

Even leek het domein van geesten en herinneringen in de film gekaapt door de jonge Thaise maker Apichatpong Weerasethakul, die in 2010 in Cannes de Gouden Palm won met zijn Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives. Maar schijn bedriegt, laat de Braziliaanse Julia Murat zien in dit loom-melancholieke verhaal over dingen die voorbijgaan.

In hun documentaire-in-guerillastijl Heavy metal in Baghdad uit 2007 tonen Eddy Moretti en Suroosh Alvi hoe in het anti-westerse Irak de muzikanten van de band Acrassicauda met gevaar voor eigen leven hun passie belijden: metal. Frappant zijn de thematische overlappingen met Gozaran – Time passing (2012), Frank Scheffers docu over de Iraanse avant-gardecomponist Nader Mashayekhi.