Zoekresultaten

Na het regisseren van veelgeprezen televisieprogramma’s en korte films bedacht Joost van Ginkel voor zijn speelfilmdebuut 170 Hz een opvallende vorm: er wordt vrijwel uitsluitend gecommuniceerd in gebarentaal.

Code Blue, de opvolger van het veelbekroonde Nothing Personal, draaide in Cannes in een prestigieus bijprogramma voor eigenzinnige films. Urszula Antoniak: ‘Ik wilde voor mijn tweede film de lat hoger leggen.’

Eraserhead is een van die films waar iedereen van heeft gehoord en die maar weinig mensen hebben gezien. David Lynch’ duister-surreële speelfilmdebuut uit 1977 is in 2000 door Lynch zelf, in samenwerking met het Museum of Modern Art in New York, beeldje voor beeldje schoongemaakt om daarna over de hele wereld opnieuw vertoond te worden

Er wordt zelden aandacht aan besteed, maar trailers maken is nog een hele kunst. Neem het aankondigingsfilmpje van Your Highness – geen Oscarwaardig materiaal, maar er wordt toch een redelijke komedie in gesuggereerd, met wat goed getimede meligheid.

Met het idee op zich is weinig mis. Neem een gebeurtenis uit de geschiedenis, in dit geval het schrappen van de Apollovluchten 18, 19 en 20 door NASA wegens budgetproblemen, en geef er een fictieve draai aan, waardoor het opeens gaat over een geheime ruimtemissie die mislukt. Ook de beslissing om dit gegeven vervolgens in de vorm van een ‘found footage’-documentaire te gieten klinkt best interessant. Toch gaat dit regiedebuut van Gonzalo López-Galeggo aan alle kanten de mist in.

Marokkaanse illegaal wordt redder van de Nederlandse democratie. Het zou wat zijn. In de multicultikomedie De President wordt het werkelijkheid. De goede bedoelingen van deze door Erik de Bruyn geregisseerde film spatten van het scherm. Maar wat heb je aan goede bedoelingen als je het koppelt aan slechte smaak.

In de latere films van Woody Allen (1935) lijkt het wel alsof hij zijn vertrouwen in de mensheid heeft verloren. De mens is doortrapt en egoïstisch (Match Point), duurzame relaties zijn onmogelijk (Vicky Cristina Barcelona) en domheid is het beste wapen tegen het leven (You Will Meet a Tall Dark Stranger). Maar in Midnight in Paris lijkt de oude meester weer een strohalm gevonden te hebben.

Eén dag na zijn 88ste verjaardag is de Amerikaanse acteur Cliff Robertson afgelopen zondag overleden. Robertson speelde vanaf de jaren 50 in tientallen films en series. In 1968 won hij een Oscar voor zijn rol als verstandelijk gehandicapte man in de film Charly.

De film Faust van de Russische regisseur Aleksandr Sokurov is zaterdagavond op het filmfestival van Venetië bekroond met de Gouden Leeuw. De film is een vrije bewerking van het gelijknamige verhaal van Goethe, over een man die zijn ziel verkoopt aan de duivel.

Op internet is een schat aan mooie, creatieve, ontroerende en interessante filmpjes te vinden over cinema. Van bloopers tot onbekende interviews, van parodieën tot neptrailers. In de rubriek FW: Filmpje een selectie.

Surreëel, heten de films van David Lynch bij gebrek aan beter vaak. Of radicaal. Of cult. Verhullende woorden genoeg voor films die iedere omschrijving ontlopen. Dat geldt zeker voor het in 2000 gerestaureerde Eraserhead.

Mel Gibson gaat een film produceren over Judas Makkabeüs, een Joodse verzetsstrijder uit de tweede eeuw voor Christus. Gibson buigt zich momenteel met scenarist Joe Eszterhas over het script, en zal mogelijk ook zelf regisseren.

Filminstituut EYE en Cineserver, een website over digitale cinema, hebben de krachten gebundeld om een reeks gerestaureerde Hollywoodklassiekers opnieuw in de bioscoop te brengen.

Crazy Stupid Love geeft de kijker twee films voor de prijs van een: een gevatte sekskomedie én een zoet familiedrama, vol wijze levenslessen. Jammer van die tweede film, want de eerste is erg geslaagd.

Goed is goed en slecht is slecht in The Light Thief. Niet naar karakterontwikkeling zoeken, want daar draait het niet om in deze elegante politieke parabel uit Kirgizië. In mooie heldere kleuren en met fantastische vergezichten laat de film zien hoe sinds de Tulpenrevolutie van 2005 het spook van corruptie en ultrakapitalisme door het land waart, waardoor alles in de uitverkoop gaat aan de hoogste bieder.

Als een uitgebluste genreschrijver (Jean-Paul Rouve) in een winters Frans bergstadje bij toeval op een lijk stuit, ruikt hij een complot. Geholpen door een lokale politieagent die ook niet gelooft dat het om een geval van zelfmoord gaat, start hij buiten de onwillige politiechef om een eigen onderzoek naar de dood van starlette Candice Lacoeur (vrij vertaald zoiets als ‘Snoepie ’t Hart’).

In zijn indrukwekende debuutfilm Once Were Warriors (1994) zoomde de Nieuw-Zeelandse regisseur Lee Tamahori in op een disfunctioneel Maori-gezin. Wat neerkwam op veel alcohol, huiselijk geweld en incest. In The Devil’s Double – ruim 15 jaar later – keert Tamahori terug naar het disfunctionele gezin. Het gezin van de Irakese dictator Saddam Hoessein.