Zoekresultaten

Marokkaanse jongeman wil illegaal naar Europa. Dat hebben we al eens eerder gezien. Maar nog nooit zoals in Jan-Willem van Ewijks existentiële drama Atlantic.

Net als bij zijn twee succesvolle korte films Summer en Spring put de Cambodjaans-Britse regisseur Hong Khaou ook voor zijn speelfilmdebuut uit eigen ervaringen. Het resultaat is een intiem en ingetogen drama over de lastige band tussen een geïmmigreerde Chinees-Cambodjaanse vrouw en een Engelse jongeman, die elkaar leren kennen tijdens de rouw om dezelfde persoon.

'Wat als ik het nou verkloot...' zegt André Hazes in Bloed, zweet & tranen tegen zijn vrouw Rachel. Ze zitten samen op de tribune van de Amsterdam Arena en kijken naar de opbouw van het podium voor zijn laatste concert in 2004. 'Kan toch niet,' zegt zij. 'Iedereen gelooft in jou.'

Jimmy Conlon (Liam Neeson) is een verlopen Iers-Amerikaanse gangster in Brooklyn, die in zijn hoogtijdagen heel wat vijanden heeft uitgeschakeld voor baas Shawn Maguire (Ed Harris). Tegenwoordig slijt hij zijn dagen in eenzaamheid, met veel drank en een slecht geweten.

Twee vrouwen treffen elkaar bij de hekken als ze hun zoons komen zoeken in een Amerikaans winkelcentrum waar een gasleiding is ontploft. Kort daarop zien ze elkaar terug als ze het papierwerk rond de dood van de beide omgekomen tieners moeten regelen. Maar net als de moeders vriendschap sluiten, blijkt de explosie het resultaat te zijn geweest van een aanslag, die een van beide zoons mogelijk op zijn geweten heeft.

Als het aan acteur Vin Diesel ligt wint Fast & Furious 7 volgend jaar de Oscar voor Beste Film. Want, zo zei hij in een interview met vakblad Variety: 'Er is niets dat ooit in de buurt zal komen van de kracht hiervan.'

De lastige klas en de onvermoeibare docent die de groep uiteindelijk op de rails krijgt met inspirerende methodes: het is een gegeven dat inmiddels behoorlijk wat slijtplekken begint te vertonen binnen de cinema. Dat heeft regisseur Marie-Castille Mention-Schaar er echter niet van weerhouden om met een waargebeurde variant te komen, waarbij niet poëzie, literatuur of sport de verbindende factor blijkt, maar een project over de Tweede Wereldoorlog.

Deze biografie van de Engelse stand-up comedian/muzikant Chris Sievey (1955-2010), alias Frank Sidebottom, mag volgens de regisseur geen biografie heten. Maar Frank is eigenlijk de moeder van alle biografieën.

De doodzieke Nadia en haar dertienjarige zoon Victor wonen net even buiten Montpellier in een caravan. Victor heeft zijn vader nooit gekend, maar daar komt verandering in. Zijn vader is Samuel Rovinski, een beroemde dirigent die in Montpellier is voor de uitvoering van Mahlers Zesde Symfonie. Als Victor te horen krijgt dat zijn vader in de stad is, zoekt hij hem op tijdens de repetities. De aarzelende toenadering tussen hen beiden zal niet alleen grote gevolgen hebben voor Victor, maar ook voor Samuel en Nadia.

In de DreamWorks-animatiefilm Home wordt de aarde gekoloniseerd door nogal domme, laffe, maar verder goedaardige ruimtewezens – de Boov, of in de Nederlandstalige versie: de Moefs – die al tijden op zoek zijn naar een nieuwe thuisplaneet. In Australië bouwen ze een reuze-suburb, Happy Human Town, waar de mensen voortaan maar moeten wonen.

Op filmfestival Imagine wordt deze week Lost River vertoond, het regiedebuut van acteur Ryan Gosling, dat eerder dit jaar in Cannes werd verguisd én geprezen. Voor de gelegenheid zetten we nog acht van zulke splijtzwammen op een rij: films die de recensenten buitengewoon verdelen.

Succes en roem zijn vergankelijk. Dat thema wordt in Boychoir subtiel als basis gebruikt voor een verder vrij conventioneel en voorspelbaar verhaal dat draait om een onbegrepen jochie en zijn pogingen zich te bewijzen binnen een prestigieus jongenskoor.

Iets zeggen zonder het te zeggen: het Franse familiedrama Le dernier coup de marteau heeft het tot een kunst verheven. Regisseur Alix Delaporte: ‘Ik houd van de combinatie, van zwaar en mooi.’

Terwijl heden ten dage vooraanstaande wetenschappers en entrepreneurs als Stephen Hawking en Elon Musk kunstmatige intelligentie beschouwen als ‘de grootste bedreiging voor de mensheid’, lijken filmmakers juist steeds milder te zijn geworden. Hoog tijd voor een risicoanalyse van vijf hyperintelligente filmrobots uit de 21ste eeuw.

Stel: je bent een Amerikaanse scherpschutter, gestationeerd in Irak en je moet een tankeenheid beschermen die deels te voet door een wijk trekt. In de aan gort geschoten straat verschijnt opeens een vrouw met een zoontje van een jaar of elf. Door je vizier zie je dat ze een granaat onder haar kleding vandaan haalt en aan het jongetje geeft. Wat doe je?

In de puinhopen van naoorlogs Berlijn krijgt de Joodse Nelly, die ternauwernood Auschwitz heeft overleefd, na plastische chirurgie haar gezicht terug. Helemaal gelukt is het blijkbaar niet, want als ze na enig zoeken haar man Johnny terugvindt in nachtclub Phoenix, herkent hij haar niet.

Net als eerder in zijn korte film Wes, weet Peter Hoogendoorn in Tussen 10 en 12 autobiografische elementen om te zetten in een krachtig drama met licht tragikomische ondertoon. Zijn speelfilmdebuut draaide al op het International Film Festival Rotterdam, werd geprogrammeerd voor het prestigieuze Venice Days in Venetië en draait nu eindelijk ook in de gewone bioscopen.

Op een koude winteravond wordt loodgieter Dmitry Nikitin opgetrommeld om een gesprongen warmwaterleiding te repareren in een uitgeleefd flatgebouw in een niet nader genoemd provinciestadje. Een snelle inspectie leert Dima dat er meer aan de hand is; de fundering is verzakt, het gebouw kan ieder moment instorten. De bewoners – 820 vechtersbazen, drinkebroers, belastingontduikers, werklozen en andere kansarmen – dienen in allerijl geëvacueerd te worden, anders zullen er doden vallen.