Zoekresultaten

Het is maar goed dat Richard Linklater geen Hollywoodregisseur is. Anders zou het op Stephen Belbers toneelstuk gebaseerde highschooldrama Tape vast te veel zijn opgekalefaterd met fraaie plaatjes en muziek.

Ergens in de westerse wereld, aan de vooravond van de Apocalyps. Het verkeer loopt vast in files zonder begin of eind. Een jong meisje wordt geblinddoekt over de rand van een klif geduwd, onder toeziend oog van duizenden notabelen, clerici en vakbondsleiders. Zakenlieden trekken zelfkastijdend door de straten. Een man wordt achtervolgd door het klagende spook van een Russisch WO II-slachtoffer.

Tien jaar na zijn dood eert het festival van Cannes de Italiaanse regisseur Federico Fellini (1920-1993) met een uitgebreid retrospectief van zijn werk. Hieronder alvast enkele hoogtepunten uit het omvangrijke en indrukwekkende oeuvre van een man die ooit over zichzelf zei: 'Zelfs als ik een film zou willen maken over tongfillet, zou het nog over mezelf gaan'.

Heeft het filmfestival van Cannes nog steeds dezelfde status en allure als vroeger? Is er in de loop der jaren veel veranderd? Hoe zit het met de beroemde glamour? En maakt een Gouden Palm nog enige indruk op het Nederlandse bioscooppubliek? Vijf Nederlandse filmprofessionals aan het woord.

De Nederlandse film Van God los heeft in tweeëneenhalve week 100 duizend bezokers naar de bioscopen gelokt en heeft daarmee de status van Gouden Film bereikt.

'Mens, durf te leven!' playbackt Ramses Shaffy terwijl hij over het strand rent. Hij lacht naar de wolken, kijkt met grote ogen in de camera, raapt spontaan wat zeewier van de grond. En dan is het muziekfilmpje, opgenomen in 1967 en nu op dvd verkrijgbaar als bonus bij Pieter Fleury's documentaire Ramses, alweer voorbij.

De western viert dit jaar zijn honderdste verjaardag. Vlaams schrijver Erwin Mortier buigt zich over de evolutie van dit fenomeen, waarvoor nog niet eens zo heel lang geleden iedereen graag thuisbleef. Het is niet zo dat de cowboyfilm inmiddels is verdwenen; eerder dat hij 'in andere genres is gereïncarneerd.'

Het Amerikaanse dvd-label The Criterion Collection is niet alleen de nummer 1 als het gaat om perfecte transfers van klassieke films. Ook het bij de films geleverde bonusmateriaal laat zich in diepgang en originaliteit nauwelijks overtreffen.

Michael Winterbottoms 24 Hour Party People geeft een hilarisch overzicht van de muziekscene in Manchester van 1976 tot 1992. Volgens Tony Wilson, mede-oprichter van het roemruchte Factory Records label en in de film gespeeld door komiek Steve Coogan, lieten de makers zich echter niets gelegen liggen aan de waarheid. Desondanks zijn ze er in geslaagd de 'absolute waarheid te vertellen over de punkmuziek, over de acidcultuur en over Factory.'

De ontmoeting tussen de joodse kunsthandelaar Max en een Oostenrijkse korporaal met schildersambitie is natuurlijk fictief. Toch is Max, zijn regiedebuut, volgens Menno Meyjes historischer dan de kijker wellicht denkt.

Met de uitreiking van de diverse prijzen kwam woensdag 16 april een einde aan de 19de editie van het Festival van de Fantastische Film.

In 'Il più bel giorno della mia vita' van Cristina Comencini is vreemdgaan niet langer een mannenzaak. 'We hebben veranderingen nodig. Dat is menselijk.'

De cinema in Spanje bloeit. Pedro Almodóvar kreeg een Oscar voor het Beste Originele Script voor Hable con Ella, en alleen al in 2002 verschenen er meer dan 150 nieuwe titels op de Spaanse markt.

Hij gaf ons de Toxic Avenger, Sgt Kabukiman en het Killer Condom. Maandag kreeg hij wat terug. De Lifetime Achievement Award 2003 ging, na Wes Craven (2000), Dario Argento (2001) en Paul Verhoeven (2002), naar Troma-oprichter Lloyd Kaufman.

De Amerikaanse horror-regisseur Brian Yuzna (Society, Beyond Re-Animator, Return of the Living Dead 3, The Dentist) zag het in eigen land niet zo zitten. In 1999 verhuisde hij naar Spanje om daar zijn eigen Fantastic Factory te bouwen. Om de zoveel maanden een goed verkoopbare genrefilm, dat was van meet af aan de doelstelling van de Fantastic Factory.

Jesus Franco: Spaanse grootmeester van de Eurotrash. Onder zo'n vijftig verschillende namen 'regisseerde' hij meer dan tweehonderd films, de een nog ranziger, amateuristischer en lachwekkender dan de ander. Of zou er toch iets interessants tussen zitten?

In de inleiding sprak festivaldirecteur Jan Doense de hoop uit dat het symposium over de positie van de fantastische film in Nederland deze keer niet uitsluitend over geld zou gaan, zoals vorig jaar tijdens de eerste editie het geval was. Omdat er op dit festival maar liefst zeven Spaanse films in het hoofdprogramma zitten en geen enkele Nederlandse, zouden de deelnemers aan het symposium op zoek moeten gaan naar de oorzaken van dat opvallende verschil.