Zoekresultaten

Het debuut van de Tunesische Raja Amari gaat over een huisvrouw die buikdanseres wordt. 'Satin Rouge' vertelt een universeel verhaal. 'Over een vrouw die een nieuwe wereld ontdekt.'

Changing Lanes, vanaf nu verkrijgbaar op dvd, is weer eens zo'n Hollywoodfilm die je het liefst vijf minuten voor het einde zou willen afzetten. Een dwars en somber gegeven (advocaat Ben Affleck zet uit opportunisme en frustaties het toch al roerige leven van gewone man Samuel Jackson volledig op zijn kop) wordt in de laatste scènes zonder pardon omgebogen naar een happy end (de advocaat herontdekt zijn geweten en Jackson krijgt zijn vrouw en kinderen terug). Een even moralistisch als overtuigend betoog over de onveranderlijke slechtheid van de mens maakt subiet plaats voor lachende gezichten en vrolijke gitaarmuziek.

Met The Weight of Water, vanaf vandaag te koop op dvd, biedt regisseur Kathryn Bigelow twee films voor de prijs van één. Heen en weer schakelend tussen heden en verleden is The Weight of Water zowel een psychologisch drama over vier mensen op een zeilboot, als een reconstructie-met-fictief-sausje van de zogenaamde Smuttynose Murders uit 1873 - twee jonge, van oorsprong Noorse immigrantenvrouwen die op het Amerikaanse eilandje Smuttynose met een bijl om het leven werden gebracht. Probleem is dat het ene verhaal maar niet wil mengen met het andere.

Het is maar goed dat Richard Linklater geen Hollywoodregisseur is. Anders zou het op Stephen Belbers toneelstuk gebaseerde highschooldrama Tape vast te veel zijn opgekalefaterd met fraaie plaatjes en muziek.

Ergens in de westerse wereld, aan de vooravond van de Apocalyps. Het verkeer loopt vast in files zonder begin of eind. Een jong meisje wordt geblinddoekt over de rand van een klif geduwd, onder toeziend oog van duizenden notabelen, clerici en vakbondsleiders. Zakenlieden trekken zelfkastijdend door de straten. Een man wordt achtervolgd door het klagende spook van een Russisch WO II-slachtoffer.

Tien jaar na zijn dood eert het festival van Cannes de Italiaanse regisseur Federico Fellini (1920-1993) met een uitgebreid retrospectief van zijn werk. Hieronder alvast enkele hoogtepunten uit het omvangrijke en indrukwekkende oeuvre van een man die ooit over zichzelf zei: 'Zelfs als ik een film zou willen maken over tongfillet, zou het nog over mezelf gaan'.

Heeft het filmfestival van Cannes nog steeds dezelfde status en allure als vroeger? Is er in de loop der jaren veel veranderd? Hoe zit het met de beroemde glamour? En maakt een Gouden Palm nog enige indruk op het Nederlandse bioscooppubliek? Vijf Nederlandse filmprofessionals aan het woord.

De Nederlandse film Van God los heeft in tweeëneenhalve week 100 duizend bezokers naar de bioscopen gelokt en heeft daarmee de status van Gouden Film bereikt.

'Mens, durf te leven!' playbackt Ramses Shaffy terwijl hij over het strand rent. Hij lacht naar de wolken, kijkt met grote ogen in de camera, raapt spontaan wat zeewier van de grond. En dan is het muziekfilmpje, opgenomen in 1967 en nu op dvd verkrijgbaar als bonus bij Pieter Fleury's documentaire Ramses, alweer voorbij.

De western viert dit jaar zijn honderdste verjaardag. Vlaams schrijver Erwin Mortier buigt zich over de evolutie van dit fenomeen, waarvoor nog niet eens zo heel lang geleden iedereen graag thuisbleef. Het is niet zo dat de cowboyfilm inmiddels is verdwenen; eerder dat hij 'in andere genres is gereïncarneerd.'

Het Amerikaanse dvd-label The Criterion Collection is niet alleen de nummer 1 als het gaat om perfecte transfers van klassieke films. Ook het bij de films geleverde bonusmateriaal laat zich in diepgang en originaliteit nauwelijks overtreffen.

Michael Winterbottoms 24 Hour Party People geeft een hilarisch overzicht van de muziekscene in Manchester van 1976 tot 1992. Volgens Tony Wilson, mede-oprichter van het roemruchte Factory Records label en in de film gespeeld door komiek Steve Coogan, lieten de makers zich echter niets gelegen liggen aan de waarheid. Desondanks zijn ze er in geslaagd de 'absolute waarheid te vertellen over de punkmuziek, over de acidcultuur en over Factory.'

De ontmoeting tussen de joodse kunsthandelaar Max en een Oostenrijkse korporaal met schildersambitie is natuurlijk fictief. Toch is Max, zijn regiedebuut, volgens Menno Meyjes historischer dan de kijker wellicht denkt.