Zoekresultaten

De Amerikaanse documentairemaker Joshua Oppenheimer maakte een film over de massamoord op Indonesische ‘communisten’ in 1965 en 1966. De daders scheppen er nog steeds graag over op.

Camp, decadentie, grote gebaren, anachronismen – wat je ook vindt van het werk van Australische regisseur Baz Luhrmann, hij is in ieder geval stijlvast. Na een soort rave-versie van Romeo en Julia en de barokke popmusical Moulin Rouge! serveert hij met The Great Gatsby opnieuw een machtige cocktail van hoge en lage cultuur.

Mannen en vrouwen van een zekere leeftijd die openlijk keuvelen over de talloze synoniemen voor cunnilingus: het kan plotseling in Hollywood. Waar Meryl Streep en Tommy Lee Jones verleden jaar nog schoorvoetend hun seksuele fantasieën en frustraties bespraken in Hope Springs, gaan bij het sterrenensemble van Robert De Niro, Diane Keaton en Susan Sarandon in The Big Wedding – een remake van het Franse Mon frère se marie (2006) – alle reserves overboord. Al blijven de kleren netjes aan.

Indonesië 1965. Na een mislukte communistische coup op 30 september grijpt de rechtse legergeneraal Soeharto de macht. Hij verbiedt de communistische partij in Indonesië en begint een zuiveringsactie. Iedereen die tegen hem is, is een communist, en iedere communist moet dood. Over heel Indonesië gaan paramilitaire groeperingen op jacht. In minder dan een jaar tijd worden een miljoen 'communisten' vermoord.

The Grandmaster van Wong Kar-Wai, een lofzang op de vechtkunst, is ‘een portret vol lege, witte plekken, maar zo prachtig dat alle hiaten en mankementen van minder belang zijn’.

Maar liefst drie jaar kostte het Wong Kar-Wai (In the Mood for Love) om zijn gedroomde epos over Ip Man, kungfu-icoon en eerste leermeester van Bruce Lee, te voltooien, nadat hij het project tien jaar eerder al aankondigde. Het eindresultaat is wat je bij zo'n lange ontstaansgeschiedenis kunt verwachten: warrig en onevenwichtig, een kluwen van subplots en bijfiguren. En toch stelt het niet teleur.

'Ik wilde waardig seniel worden,' verzucht grijsaard Reggie (Tom Courtenay), die in een tehuis woont voor gepensioneerde musici. 'Kansloos, nu zij hier is,' stelt hij vast, onder verwijzing naar zijn net gearriveerde, lang uit het oog verloren ex-vrouw Jean (Maggie Smith).

Haar moeder zocht in Kenia naar beach boys die een beetje liefde konden geven. Haar devote tante vulde de zomervakantie met het kerstenen van ongelovige buurtgenoten. En Melanie zelf – de dertienjarige hoofdpersoon van Hoffnung, het slotdeel van Ulrich Seidls Paradies-trilogie – moet deze zomer naar een afslankkamp voor tieners.

'We zijn er nog steeds allemaal,' zegt gangster-op-leeftijd Val (Al Pacino, gluiperig als altijd) tegen twee van zijn gepensioneerde vakbroeders, op de dag dat hij na 28 jaar gevangenisstraf eindelijk weer als vrij man door het leven kan.

Het kwaad presenteert zich meestal niet groots en overweldigend, maar eerder banaal. Neem de Holocaust: het gevolg van een bureaucratisch systeem waarin medewerkers het gevoel werd gegeven dat ze domweg bevelen opvolgden.

In de openingsbeelden van In Darkness wordt Socha betrapt tijdens een kraak. Of preciezer: terwijl hij en zijn maat in een kast van een huis op zoek zijn naar spullen van enige waarde, komen een jonge Duitse militair en een Poolse bakvis binnenvallen. 'Zeg hen dat hier niets te halen valt,' schreeuwt de jongen tegen het meisje. 'Wat moet jij met die Kraut?!' wil Socha van haar weten.

Een hut in het bos, een groep jongens en meisjes, wat tuingereedschap en één Boek van de Doden. Fede Alvarez recyclet de belangrijkste ingrediënten van Sam Raimi's horrorklassieker uit 1981 tot een nieuw, extravagant splatterfest.

Deep Impact vs. Armageddon, Capote vs. Imfamous, Mirror Mirror vs. Snow White and the Huntsman – Hollywood heeft de vreemde neiging regelmatig binnen één jaar twee opvallend vergelijkbare films uit te brengen. Het nieuwste voorbeeld: Olympus Has Fallen vs. White House Down, twee producties die zijn te omschrijven als 'Die Hard in het Witte Huis'.

Doorgedraaide vrouwen, daar gaat het aankomende zondag tijdens het Imagine Film Festival in Amsterdam over. De Canadese schrijfster Kier-La Janisse is te gast op het festival, omdat zij het boek House of Psychotic Women schreef, een autobiografie aan de hand van horrorfilms.

Van sloppenwijkjongeren tot zelfmoordterroristen: in Les chevaux de Dieu volgt de Marokkaanse filmmaker Nabil Ayouch drie plegers van een bloedige aanslag.

Hoe word je een zelfmoordterrorist? Dat onderzoekt de Marokkaanse filmmaker Nabil Ayouch in zijn rauw-realistische film Les chevaux de Dieu.

Brian De Palma heeft een aantal geweldige klassiekers op zijn naam staan, maar toch stammen zijn laatste goede films (denk aan Mission: Impossible en Carlito's Way) inmiddels uit de vorige eeuw. Met Passion probeert hij de stijl en thematiek van zijn successen uit de jaren tachtig (Dressed to Kill, Body Double) te koppelen aan een remake van het uit 2010 stammende Crime d'amour van Alain Corneau.

Hield vorige week in The Thing nog een kwaadaardig buitenaards wezen bloederig huis op Antarctica, deze week zijn de ijsvlaktes het decor voor een blijmoediger tafereel: tapdansende en zingende animatiepinguïns.