Zoekresultaten

In Storytelling, de nieuwe film van Todd Solondz, laat de regisseur van Welcome to the Dollhouse en Happiness zijn eigenzinnige licht weer schijnen over het mistroostige leven in Suburbia. Soms briljant en bijtend, maar ook met sleetse plekken.

Maatschappelijke vervreemding is een vertrouwd thema in de hedendaagse Japanse film. De personages van Hush! blijven gelukkig niet bij de pakken neerzitten.

Filmtijger Tip van de Dag is de Argentijnse film Bolivia van Adrián Caetano, die vijf jaar geleden met Pizza, Birra, Faso een onverwachte bloeitijd van de onafhankelijke Argentijnse cinema inluidde. Peter van Bueren ziet Bolivia als de bevestiging van Caetano's grote talent. Maar wat vond het publiek ervan?

De opnamen dateren uit 1995, de rechtszaak uit 1999, maar vorig jaar op Berlijn ging RD Robbs debuutfilm Don's Plum dan toch eindelijk in première. En nu ook in Rotterdam: als Critic's Choice van NRC-redacteur Dana Linsen.

Tsja, wat is film? Dit verzamelprogramma biedt niet zozeer een antwoord op die vraag, als wel een avontuurlijke onderzoek in beeld en geluid, dat hoogstens een eind op weg helpt. Korte en lange films, experimentele en minder experimentele cinema, videokunst, kunstvideo's - ontdekt u zelf maar wat ze gemeenschappelijk hebben.

In de beperking toont zich de meester! Het IFFR biedt daarom traditiegetrouw veel ruimte voor bijzondere, inventieve, aangrijpende, verontrustende, merkwaardige, gekke en bewustzijnsveranderende kortfilms. Hier enkele voorproefjes.

Met stoffer en blik door de conventies van de cinema. Dat doen de cineasten die in dit festival-onderdeel zijn samengebracht. Iedere film laat op geheel eigen wijze zien wat film tegenwoordig is of in elk geval kan zijn.

'Authentiek' is bijvoorbeeld de scène waarin Jakob een cassettebandje wil beluisteren en dat met hoesje en al in het apparaat probeert te schuiven.

'Met al mijn films lever ik entertainment af,' zegt regisseur Victor Salva op de dvd van zijn laatste productie, Jeepers Creepers. De monsterfilm staat er netjes op en is voorzien van allerhande extra's, die inhoudelijk weinig aan de film toevoegen. Puur entertainment, dus.

Ocean's Eleven van Steven Soderbergh is een swingende remake van de Rat Pack-versie uit 1960, met minstens evenveel sterren. Alleen Soderberghs keuze voor Julia Roberts lijkt een uitglijder.

Openingsfilm van de 31ste editie van het International Film Festival Rotterdam is de Iraanse film Delbaran van Abolfazl Jalili. Officieel van start gaat het festival echter met de laatste korte film van de vorig jaar overleden Johan van der Keuken, Onvoltooid Tegenwoordig, die voorafgaand aan Delbaran wordt vertoond. Slotfilm is ook al bekend: Mischka, van de Franse oudgediende Jean-François Stévenin.

Aan dit onderdeel nemen veelbelovende, jonge cineasten deel met hun speelfilmdebuut. Behalve een geldprijs (10.000 euro) krijgen de drie winnende films ook een Nederlandse distributie en worden ze door de VPRO op televisie vertoond.

Zacharias Kunuk is er alles aan gelegen de oorspronkele cultuur van zijn volk, de Inuit, op film vast te leggen voor het nageslacht. Daartoe richtte hij zelfs een productiemaatschappijtje op, dat vorig jaar in Cannes opzien baarde met het epische pooldrama Atanarjuat, The Fast Runner.

De gebeurtenissen van 11 september maken de strekking van dit programma-onderdeel des te actueler: wat is precies de hedendaagse positie van de politieke cinema? Naar een antwoord wordt gezocht aan de hand van speelfilms, documentaires, experimentele films, videokunst en werk van video-activisten.

Qu'est-ce que le cinéma? was de verzamelnaam waaronder vanaf de jaren vijftig essays van de Franse filmcriticus André Bazin werden uitgebracht. Bijna een halve eeuw later stelt het Filmfestival Rotterdam zich dezelfde vraag. De bedoeling is niet om tot een pasklare definitie te komen, maar om te laten zien wat film in deze tijd kán zijn, zegt festivaldirecteur Simon Field.

Het hoofdprogramma van het IFFR spreidt zich weer uit over alle windstreken. Een mooie mix van kleine juweeltjes en grote publiekstrekkers, met ondermeer de Nederlandse prémieres van de nieuwe Coen, Solondz en Rivette

Internationaal gewaardeerd en van grote invloed op hun terrein, maar nauwelijks bekend bij het publiek: dat lot delen de drie filmmakers die op het IFFR in de schijnwerpers worden gezet. Dit jaar zijn dit de nestor van de experimentele cinema Stan Brakhage, de uit Arctisch Canada afkomstige regisseur Zacharias Kunuk, en de geëngageerde Bosnische filmmaker Goran Markovic.

De Joegoslavische regisseur Goran Markovic laat in zijn oeuvre kunst en politiek steevast samengaan. Iedere film geeft op de een of andere manier commentaar op de politieke misstanden die zich in de loop der jaren in Joegoslavië hebben voorgedaan. Met Markovic' laatste film, Serbie, Année Zéro als bittere climax.