Zoekresultaten

Surplus - Terrorized into being consumers, Erik Gandini's energieke aanval op de verspilling, is geen traditionele documentaire. Net als de reclamemakers en politici die hij wil ontmaskeren, bedient Gandini zich van alle mogelijke middelen om de kijker te manipuleren. En het werkt. Gandini kreeg gisteren de Zilveren Wolf voor beste korte documentaire.

Casablanca was in Nederland al verkrijgbaar op dvd, maar de echte fans zullen toch opnieuw in de buidel moeten tasten. De nieuwe 'special edition' laat met een adembenemende transfer en een karrevracht aan mooie extra's niets te wensen over.

In Capturing the Friedmans (VS, 2003), reconstrueert Andrew Jarecki een Amerikaans incestschandaal uit de jaren tachtig. Vader Arnold Friedman en jongste zoon Jesse worden gearresteerd op verdenking van pedofilie en seksueel misbruik. Beiden ontkennen, hoewel de politie met een groot aantal belastende verklaringen op de proppen komt. Maar hoe waar zijn onder hypnose opgewekte getuigenissen? Hoogleraar rechtspsychologie Peter van Koppen plaatst kanttekeningen bij de zaak.

Jack Nicholsons 'Here's Johnny!' in de horrorfilm The Shining is door Britse televisiekijkers verkozen tot het griezeligste moment in de film- en televisiegeschiedenis. De grijnzende Nicholson maakt zijn omineuze opmerking als hij zijn hoofd door een afgesloten met een bijl bewerkte deur steekt op jacht naar zijn doodsbange vrouw.

Hoewel al jaren de voorman van de succesvolle Belgische formatie dEUS wilde Tom Barman altijd al een film maken. Een 'fucking drie jaar' heeft hij aan zijn project gewerkt, resulterend in de wervelende ensemblefilm Any Way the Wind Blows.

De dubbel-dvd van het verzoeningsdrama Le fils is net zo sober en rijk als de film zelf. Geen featurettes, audiocommentaar, verwijderde scènes, storyboardvergelijkingen of draaiboek-uittreksels, maar wel twee uitstekende interviews van elk een half uur, die het gemis van andere interessante extra's ruimschoots compenseren.

Eerst was er Heimat, de kroniek van een fictief dorp op de Hunsrück. Daaruit maakte Hermann Simon zich los om in het München van de jaren '60 volwassen te worden: Die zweite Heimat. En nu komt eindelijk het door regisseur Edgar Reitz beloofde slotakkoord in zicht, Heimat 3. Reitz, inmiddels 70, zet daarmee de kroon op zijn levenswerk. Heimat 3 is pas in december 2004 (ook bij de VPRO) te zien, maar de Heimat-sfeer kan overal op de Hunsrück, de hoogvlakte tussen Rijn en Moezel, worden opgesnoven.

Regisseur Steven Shainberg las alles over SM en begreep dat er mensen zijn die het ondergaan van pijn en vernedering als bevrijdend ervaren. In zijn Secretary ontdekt een vrouw dat ze het fijn vindt om door haar baas te worden gekastijd. Shainberg: 'Goedbeschouwd is Secretary een feministische film.'

Het begon als een vriendendienst aan R.D. Robb, die in 1995 in drie dagen tijd de low budget-film Don's Plum wilde schieten. Maar toen Leonardo DiCaprio en Tobey Maguire begrepen dat hun improviseersessie een speelfilm zou worden, gingen ze dwars liggen.

Heeft het filmfestival van Cannes nog steeds dezelfde status en allure als vroeger? Is er in de loop der jaren veel veranderd? Hoe zit het met de beroemde glamour? En maakt een Gouden Palm nog enige indruk op het Nederlandse bioscooppubliek? Vijf Nederlandse filmprofessionals aan het woord.

Michael Winterbottoms 24 Hour Party People geeft een hilarisch overzicht van de muziekscene in Manchester van 1976 tot 1992. Volgens Tony Wilson, mede-oprichter van het roemruchte Factory Records label en in de film gespeeld door komiek Steve Coogan, lieten de makers zich echter niets gelegen liggen aan de waarheid. Desondanks zijn ze er in geslaagd de 'absolute waarheid te vertellen over de punkmuziek, over de acidcultuur en over Factory.'

De ontmoeting tussen de joodse kunsthandelaar Max en een Oostenrijkse korporaal met schildersambitie is natuurlijk fictief. Toch is Max, zijn regiedebuut, volgens Menno Meyjes historischer dan de kijker wellicht denkt.

In 'Il più bel giorno della mia vita' van Cristina Comencini is vreemdgaan niet langer een mannenzaak. 'We hebben veranderingen nodig. Dat is menselijk.'

Een 16-jarig meisje glijdt - 'ergens in de voormalige Sovjetunie' - onherroepelijk af naar de zelfkant. In Lilja 4-ever, de derde film van de Zweedse regisseur Lukas Moodysson, zijn hoop en humor ver te zoeken. Maar is dat erg? Kan ellende niet getoond worden zonder dat een schuldige wordt aangewezen of oplossingen worden aangereikt?

Solaris, was dat niet die klassieke film van Tarkovski, waarin hij zijn kritiek op het Sovjetregime verpakte in een sciencefictionvorm? Inderdaad, en zijn Amerikaanse vakbroeder Steven Soderbergh schepte er een genoegen in die drie uur metafysische bespiegelingen terug te brengen tot een liefdesverhaal van anderhalf uur. Een gewaagd staaltje, al zegt-ie het zelf.

Ter gelegenheid van de première van Jackass: The Movie was voorman Johnny Knoxville even in Nederland. De VPRO Gids vroeg hem naar zijn taboes en drijfveren. 'Eigenlijk draait het altijd om twee dingen: pijn en vernedering.'

Regisseur Costa-Gavras is vooral bekend als maker van politieke speelfilms. Daarbij deinst hij er niet voor terug duidelijk de kant van één partij te kiezen. Schaarde hij zich in État de siège (1973) achter de linkse rebellen van Uruguay, in zijn nieuwste film Amen spreekt hij zich uit tegen de passieve houding van het Vaticaan tegen de jodenvervolging. 'Uiteindelijk zal paus Pius XII aan God moeten uitleggen waarom hij bleef zwijgen.'

Bloody Sunday zou de 30ste januari in Noord-Ierland vanaf 1972 gaan heten. Naar de mars in Derry waarbij veertien demonstranten het leven lieten. Regisseur Paul Greengrass maakte - op basis van honderden getuigenverslagen - een reconstructie van Bloody Sunday. En volgens Ivan Cooper, mede-organisator van de mars en centrale figuur in Bloody Sunday, klopt Greensgrass' versie heel aardig.