Artikelen

In Mathieu Amalrics Tournée, over een verlopen manager van een new burlesque gezelschap op tournee door Frankrijk, speelt de regisseur zelf de hoofdrol. ‘Het moest een mannenfilm worden.’

In de verfilming van de bestseller De eenzaamheid van de priemgetallen speelt Alba Rohrwacher de volwassen versie van Alice, een van de priemgetallen uit de titel. ‘Alice raakt me in mijn ziel.’

Winter’s Bone, de tweede film van de Amerikaanse cineaste Debra Granik, won in januari de hoofdprijs op het Sundance-festival en groeide uit tot een van de meest bejubelde films van het jaar.

In Inside Job nagelt filmmaker Charles Ferguson de veroorzakers van de financiële crisis aan de schandpaal. Maar vooralsnog wordt niemand vervolgd. Ferguson: ‘Ik ben diep, diep teleurgesteld in Obama.’

De jonge Deense filmmaker Janus Metz gaat in Armadillo met het Deense leger mee op patrouille in Afghanistan. En belandt in verschillende vuurgevechten. ‘Ik was bang, maar niet zo dat je in je broek piest van angst.'

Er gebeurt niet zo heel veel in Another Year, de nieuwe film van Mike Leigh. Wel hebben we de levensechte personages veel beter leren kennen. ‘Het is heel moeilijk iets simpels te laten zien.’

Collega-regisseur Johan Nijenhuis bezorgde hem de beste promotie die hij voor zijn film kon wensen. Dagenlang waren de filmposters van Sint, met daarop een horror- Sinterklaas, onderwerp van discussie. Mocht de Sint wel zo worden afgebeeld? Regisseur Dick Maas zag het tevreden aan, ook omdat de rechter besloot dat de affiches mochten blijven hangen. ‘Dat zijn weer 100 duizend bezoekers meer.’

Met Uncle Boonmee, goed voor een Gouden Palm in Cannes, maakte Apichatpong Weerasethakul een film waarin goedaardige geesten voorkomen. In Thailand kijkt daar niemand van op. Zelf zegt de regisseur niet in geesten te geloven.

The Town, de tweede film van Ben Affleck als regisseur, speelt zich af in Charlestown, een wijk in Boston waar jaarlijks in Amerika de meeste bankovervallen worden gepleegd per hoofd van de bevolking.

Michael Winterbottom verfilmde de pulproman The Killer Inside Me, waarover Stanley Kubrick ooit zei: ‘Het huiveringwekkendste en geloofwaardigste verhaal over een crimineel gestoorde geest dat ik ooit ben tegengekomen.’

Enter the Void van Gaspar Noé werd in Cannes onthaald op boegeroep én een staande ovatie. Noé: ‘Het hoort bij het spel. Mensen in Cannes gedragen zich soms alsof ze naar een voetbalwedstrijd gaan. Het is een gekkenhuis.’

Vorig jaar besloot toneel-, tv- en filmacteur Gijs Scholten van Aschat (1959) een pauze in te lassen. Hij had het gevoel dat hij geleefd werd. ‘Ik draai al mee vanaf 1983, maakte elk seizoen wel een voorstelling en deed ook nog televisie en alles wat daar bij komt. Ik dacht, laat ik dat nou maar even een jaartje niet doen.’
Hij stapte op de fiets en ging in zijn eentje richting Spanje. Halverwege de reis gaat zijn mobieltje. ‘Ik was in een regenachtig dorpje in Frankrijk, in een maf klein casino. Het was Rudolf die zei: “We hebben geld voor de film. Hij gaat door.”

Zijn Festen werd een wereldhit, maar daarna verdween Thomas Vinterberg onder de slagschaduw van zijn succesvolle landgenoot Lars von Trier. Nu is hij terug, met het sombere Submarino.

Tijdens de 12de editie van Film by the Sea (10 t/m 19 september) in Vlissingen is in kunstcentrum deWILLEM3 een expositie te zien van de Belgische fotograaf Kris Dewitte (1967), die vooral bekendheid verwierf met zijn indringende portretten van filmmakers en acteurs als David Lynch en John Malkovich. Met de series (Cineasten) Uit de Schaduw en het ‘work in progress’ Kissing Project, toont Dewitte wederom zijn ‘fascinatie voor de beeldtaal van het witte doek’, zoals het affiche het omschrijft.

Om het troosteloze leven in de Waalse industriestad Seraing in de vingers te krijgen ging debuterend regisseur Martijn Maria Smits er een jaar wonen. ‘Het is niet alleen maar grijs wat je te zien krijgt.’

Alles is goed aan de Oscarwinnende Argentijnse thriller El secreto de sus ojos van Juan José Campanella. ‘Mijn belangrijkste opdracht is dat de acteurs vergeten dat ze acteurs zijn.'

Oer-Hollandse taferelen krijgen iets geheimzinnigs in het coming-ofage- drama Shocking Blue. Scenariste Céline Linssen heeft geen inkijkje bij de buren willen bieden: op cruciale momenten gaat het gordijn dicht.

Een lastig mannetje, die Daniel, voor zichzelf en voor anderen. Persécution van regisseur Patrice Chéreau is net als de hoofdpersoon: stekelig, eigenzinnig en dwars.