Artikelen

NPS Kort 2009! is een divers en verrassend programma van tien korte films van tien minuten, de opbrengst na een selectie uit 115 ingezonden scenario’s. Twee van de tien korte films werden geproduceerd door het vooruitstrevende conceptbureau Habbekrats: Arie (regie van Michiel ten Horn) en Caresse (regie van Jim Taihuttu). Van filmmaker Jim Taihuttu, tevens medeoprichter van Habbekrats, werd dit jaar zelfs opnieuw een scenario uitgekozen voor de editie van 2010.

Women Without Men is een magisch-realistisch verhaal over vier vrouwen. De Iraanse regisseur Shirin Neshat is zowel activist als kunstenaar. ‘Dit is het moment waarop je moet kiezen.’

Ajami is een wijk in Tel Aviv-Jaffa waar Joden, moslims en christenen naast elkaar leven. Ajami is ook het regiedebuut van Scandar Copti, een in Israël geboren Palestijn, en Yaron Shani, een Israëlische Jood.

Win/Win trekt aandacht als 'de eerste Nederlandse film over de credietcrisis'. Maar regisseur Jaap van Heusden wil uiteindelijk meer kwijt over het innerlijk van een jonge beurshandelaar dan over het harde leven op de Amsterdamse Zuidas.

Een van de mooiste films op het 9-daagse Latin American Film Festival in Utrecht (6 t/m 14 mei) was het tedere coming-of-age drama El Ultimo Verano de la Boyita (De laatste zomer van la Boyita) van de Argentijnse filmmaakster Julia Solomonoff. De in New York woonachtige regisseuse moest vanwege haar baan als docente film aan de Columbia-universiteit het festival aan zich voorbij laten gaan, maar was een week eerder wel anderhalve dag in Amsterdam.

De Spaanse film Yo, también van Álvaro Pastor en Antonio Naharro gaat over een jongeman met het downsyndroom die verliefd wordt op een ‘gewone’ vrouw.

VPRO’s Cannes Filmfestival heeft een nieuw gezicht: Daphne Bunskoek. Zij acteerde en/of presenteerde van TV Oost en TMF tot KRO en RTL 4. En nu bij de VPRO.

Wes Anderson verfilmde Roald Dahls Fantastic Mr Fox als animatiefilm, met de stemmen van onder meer George Clooney en Jason Schwartzman. Het werd een project dat drie jaar zijn leven beheerste.

'Het wordt ook weleens tijd', antwoordt Uwe Boll zelfverzekerd als hem wordt gevraagd naar de voor zijn doen zeer positieve kritieken op Rampage, zijn nieuwste film, waarin een ogenschijnlijk doodnormale jongen een bloedbad in zijn woonplaats aanricht.

In Australië heten ze petrol sniffers, tieners die hun lust en leven wegsnuiven boven een petfles benzine. Aboriginal filmmaker Warwick Thornton en producente Kath Shelper maakten er een film over.

Co-regissseur van de Naomi Klein-verfilming The Shock Doctrine is de Brit Mat Whitecross. Zijn carrière begon met een baantje, helemaal onder aan de ladder, in het bedrijf van zijn held Michael Winterbottom.

Spooksels, toekomstmuziek, surrealiteiten. Tijdens Imagine: 26th Amsterdam Fantastic Film Festival zwaait de poort tot parallelle filmwerelden weer open. Met een blik of twee in de achteruitkijkspiegel reisde een festivaloudgediende vooruit.

De op eigen ervaringen gebaseerde film Lebanon is vrijwel in zijn geheel in een legertank opgenomen. De VPRO Gids sprak met de gelauwerde regisseur Samuel Maoz.

In Harry Brown gaat Michael Caine terug naar de Londense achterbuurt waar hij opgroeide. ‘De jongens daar hebben twee dingen die ik vroeger niet had: wapens en drugs. Wij vochten met onze schoenen en vuisten.’

Regisseur Levan Koguashvili (1973) woonde zeven jaar lang in New York, maar keerde voor zijn speelfilmdebuut Street Days, over een drugsverslaafde man die voor een lastige morele keuze komt te staan, terug naar Georgië. En ook zijn volgende filmplannen zijn op de een of andere manier verbonden met zijn vaderland. Koguashvili: 'Georgia is always on my mind.'

Praten, praten en nog eens praten. Twintigers Pam en Manon kletsen met hun vrienden wat af. Allerlei onderwerpen passeren de revue, zoals liefde, kunst en uitgaan. Af en toen gaan ze naar de discotheek om te feesten, maar de film bestaat bijna alleen uit gesprekken tussen de studenten die plaatsvinden in het appartement. Sophie Letourneur (31) sluit met de film La vie au Ranch een deel in haar leven af.

Vader Jorge en zoon Natan gaan er tijdelijk tussenuit. Ze verblijven een poosje bij het koraalrif Banco Chinchorro in Mexico en daar maakt Natan kennis met de verschillende wilde dieren en de eenvoudige levensstijl van de vissers. Maar Alamar (To the Sea) van Pedro Gonzalez-Rubio (1976) is vooral een verhaal over de relatie tussen vader en zoon.

Dertien ononderbroken shots van 10 minuten. En in die shots zie je hoe twee Surinaamse broers de slavenroute van hun voorouders opnieuw afleggen. Van het dorpje waar ze wonen tot in hoofdstad Paramaribo. Te voet, per bus en per boot. Volgens de 34-jarige Amerikaanse videokunstenaar Ben Russell is het zo ‘een film over de beleving van tijd en geschiedenis geworden.’