Artikelen

In het festivalonderdeel Docs at War wordt een keur aan propagandafilms uit de Tweede Wereldoorlog vertoond.

De Palestijns/Nederlandse regisseur Hany Abu-Assad kwam twee jaar geleden in opspraak toen bleek dat hij scènes in zijn documentaire Ford Transit had laten naspelen door acteurs. Schande, riep onder meer opdrachtgever VPRO, die de documentaire terugtrok van het Nederlands Film Festival. Twee jaar later viert Abu-Assad triomfen met de speelfilm Paradise Now, en mag hij voor documentairefestival IDFA zijn toptien met beste documentaires samenstellen.

De Braziliaan Fernando Meirelles was de verrassende last minute keus voor de regie van de John le Carré-verfilming The Constant Gardener. 'Ik was de juiste man op het juiste moment.'

Dit jaar figureerde ze in maar liefst drie bioscoopfilms en er staat nog meer op stapel. Toch wil actrice Carice van Houten geen onderdeel van het filmestablishment zijn. 'Je zal mij op vrijdagavond niet in Jimmy Woo zien zitten tussen de Bekende Nederlanders. Ik moet er niet aan denken.'

De drie hoofdrolspelers in de Uruguayaanse film Whisky zijn irritant en sympathiek tegelijk. Wat dat betreft lijkt de film wel wat op de Britse comedyserie The Office. Maar iedere overeenkomst is toeval, bezweert co-regisseur Juan Pablo Rebella. Al is het wel precies wat hij wilde: 'Het echte leven, maar dan een paar graden gekanteld.'

De seriemoordenaarsfilm Cronicás is geen actiethriller met een groteske killer in de hoofdrol. Regisseur Sebastián Cordero ging op zoek naar de mens achter de moordenaar. 'Niemand is slecht geboren.'

Soms kunnen beelden vertellen wat je niet kunt verwoorden, vindt regisseur Mark de Cloe. En daarom is de slotfilm van het Nederlands Film Festival een film zonder gesproken taal.

Ze vormen al jaren een onlosmakelijk duo, regisseur Martin Koolhoven en editor Job ter Burg. Het laatste project heet Het Schnitzelparadijs, losjes gebaseerd op de roman van Khalid Boudou. Ter Burg over de kunst van het editen.

De Israëlische regisseur Eytan Fox vertelt in Walk on Water over de vriendschap tussen van de ijskoude oud-Mossadagent Eyal en de homoseksuele Axel. Het idee voor de film kreeg hij aangereikt door zijn psychiater.

Hawaii, Oslo is wel de Noorse versie van Short Cuts of Magnolia genoemd, vanwege de verschillende verhalen en personages die uiteindelijk bij elkaar komen. Bindende factor: liefde. 'Want,' weet regisseur Erik Poppe: 'de wereld is nog niet zo'n slechte plek.'

Bestialiteit, verkrachting, foltering; niets ging Fabrice Du Welz te ver voor zijn debuutfilm Calvaire. 'Ik wil mensen provoceren, ze fysiek aanspreken. Ze moeten participeren in de barbarij!'

Zelf dacht hij een 'saaie kutfilm' gemaakt te hebben. Totdat zijn film overal prijzen won. De Mexicaanse regisseur Fernando Eimbcke over zijn droogkomische debuutfilm Temporada de patos.

Patrice Toye debuteerde zeven jaar geleden met de festivalhit Rosie, daarna bleef het angstvallig stil rond de Vlaamse filmmaakster. Maar Toye is terug met de Telefilm Gezocht: Man.

In het VPRO-televisiedrama De Kroon is de waarheid gemanipuleerd. Wat is echt zo gezegd en wat niet? Scenarioschrijver Ger Beukenkamp en historicus Michiel Baud over de wankele balans tussen fictie en feiten.

Deze week gaat Onze kust in première, een documentaire van Ireen van Ditshuyzen over de Nederlandse kust, de zee en de manier waarop Nederlanders met die zee omgaan. Over de schoonheid van de zee, maar ook het gevaar.

Arbeidersmeisje en rijkeluisdochter worden verliefd in de valleien van West Yorkshire. Paul Pawlikowski is zichtbaar teleurgesteld over de plotbeschrijving van My Summer of Love in de festivalcatalogus. 'Het klinkt zo saai. Zullen mensen wel naar de film komen?'

Het Nederlands Film Festival bestaat 25 jaar. Om dat te vieren zijn vanaf deze week in meer dan twintig filmtheaters 25 weken lang films te zien die een of meerdere Gouden Kalveren wonnen. Wat is eigenlijk de waarde van die Gouden Kalveren, en hoe is het om er één te winnen? Cinema.nl vroeg het drie Kalfwinnende regisseurs: Jean van de Velde, Ben Sombogaart en Eddy Terstall.

VN-generaal Roméo Dallaire keek machteloos toe tijdens de genocide in Rwanda. Onvergeeflijk, vindt hij achteraf. In de documentaire Shake Hands with the Devil keert de generaal, precies tien jaar na de genocide, voor het eerst terug naar het land. 'Dallaire heeft een nieuwe missie: Rwanda te helpen waar en hoe hij maar kan.'