Artikelen

Een van de aandachttrekkers op het Nederlands filmfestival wordt ongetwijfeld Vox populi, de lang verwachte politieke satire van regisseur Eddy Terstall.

In Calimucho gebruikt Eugenie Jansen opnieuw liever echte mensen dan acteurs. ‘Bij mijn manier van regisseren krijg je dingen die je anders nooit van acteurs zou krijgen.’

Het familiedrama Cordero de Dios van Lucía Cedrón schakelt heen en weer tussen het leven onder de militaire dictatuur in het Argentinië van 1978, en het Argentinië van 2002, toen het land in een diepe economische crisis verkeerde.

In Mongol beperkt regisseur Sergei Bodrov zich tot de jonge jaren van Genghis Khan. Een goede film, vindt ook de president van Mongolië.

De Israëlische regisseur Eran Riklis maakt in zijn film Lemon Tree de grensproblematiek persoonlijk. ‘Ik heb er zo veel mogelijk symboliek uitgehaald.’

Een summier krantenbericht leidde tot Mischa Kamps Telefilm De fuik, over een streng gereformeerd gezin waarvan de vader doordraait.

Openingsfilm van het AFFF is The Fall, een visueel overweldigende film van de Indiaas/Amerikaanse regisseur Tarsem Singh, de videoclipregisseur die acht jaar geleden als speelfilmregisseur debuteerde met het visueel al even opvallende The Cell.

Forensisch technisch expert Paul van Fessem ontwerpt al sinds 1999 de enge beeldjes voor de prijswinnaars van het AFFF.

Documentairemaker Ulrich Seidl debuteerde in 2001 als speelfilmregisseur met het indrukwekkende Hundstage. In 2007 volgde het nog indrukwekkender Import/Export. ‘De acteurs moesten eerst wel enige gêne overwinnen.’

Naissance des pieuvres duikt in de belevingswereld van vijftienjarige meisjes uit een Parijse voorstad van de middenklasse. Filmmaakster Céline Sciamma kent het terrein.

In de epische karakterstudie There Will Be Blood is Daniel Day-Lewis de maniakale olieman Daniel Plainview, die een imperium opbouwt en daarbij iedereen om hem heen te gronde richt. En zichzelf.

In No Country for Old Men van de gebroeders Coen speelt de Spanjaard Javier Bardem tot zijn eigen verbazing een van de hoofdrollen. ‘Ik kan niet autorijden, spreek slecht Engels en heb een hekel aan geweld.’

Things we Lost in the Fire is de eerste Amerikaanse film van Susanne Bier, regisseur van oa de Dogma-film open Hearts en het vorig jaar voor een Oscar genomineerde After the Wedding.

Ainur draagt een honkbalpetje over haar kortgeknipte haar, gympen en een baggy spijkerbroek. Nukkig en ruziezoekend zwerft ze door de ijskoude stad Almaty in Kazachstan, omdat ze geen zin heeft naar huis te gaan waar haar zwangere moeder zich vooral bemoeit met haar nieuwe man.

In de psychologische thriller Tale 52 speelt de Griekse regisseur Alexis Alexiou met de smalle grens tussen werkelijkheid en hallucinatie. De ietwat neurotische Iasonas probeert tevergeefs de gebeurtenissen die leidden tot de verdwijning van zijn nieuwe vriendin Penelope te reconstrueren. Met krachtige, uitgesproken beelden schetst Alexiou een beeld van een geesteszieke persoon, die langzamerhand de controle over de werkelijkheid verliest.

Wie eet wie in Mange, ceci est mon corps? Aardsdonkere, Haïtiaanse jongetjes snoepen van een hagelwitte taart; een frêle, bleke Française drinkt melk waarin zwarte baby’s zijn opgelost. Regisseur Michelange Quay maakte een surrealistisch mozaïek, waarin het straatarme maar cultuurrijke Haïti het decor vormt.

De onafhankelijke Chinese filmmaker Weng Shou Ming ziet zichzelf als kritisch realist. In zijn eerste lange speelfilm behandelt hij de illegale emigratieproblematiek in zijn geboortestad Fujian. Het is een cynisch verhaal over een groepje jongeren dat zich stierlijk verveelt en de dagen vult met het chanteren van rijke vrouwen, wier mannen in het buitenland werken.

Thomas Lindsey – middelbare leeftijd, slecht zittend pak – wil er wat van maken. Hij heeft twintigduizend dollar geïnvesteerd in afslankmiddel Wellness om er straks een veelvoud aan te verdienen. Kwestie van de wonderpillen nog even aan de man brengen. Regisseur Jake Mahaffy schetst de meedogenloze werkelijkheid rond een ijverige goedzak. Niet alleen Tiger-regisseurs John Torres en Omar Shargawi, ook Mahaffy gaf zijn eigen vader een belangrijke rol in zijn film.