Artikelen

Als wij hem bellen is Kameleon-regisseur Steven de Jong druk bezig met de 'Making of'. Voor op de dvd. Het is sowieso een drukke tijd, want de prestigieuze familiefilm De schippers van de Kameleon dient 'in de markt gezet'.

Het debuut van de Tunesische Raja Amari gaat over een huisvrouw die buikdanseres wordt. 'Satin Rouge' vertelt een universeel verhaal. 'Over een vrouw die een nieuwe wereld ontdekt.'

Heeft het filmfestival van Cannes nog steeds dezelfde status en allure als vroeger? Is er in de loop der jaren veel veranderd? Hoe zit het met de beroemde glamour? En maakt een Gouden Palm nog enige indruk op het Nederlandse bioscooppubliek? Vijf Nederlandse filmprofessionals aan het woord.

Michael Winterbottoms 24 Hour Party People geeft een hilarisch overzicht van de muziekscene in Manchester van 1976 tot 1992. Volgens Tony Wilson, mede-oprichter van het roemruchte Factory Records label en in de film gespeeld door komiek Steve Coogan, lieten de makers zich echter niets gelegen liggen aan de waarheid. Desondanks zijn ze er in geslaagd de 'absolute waarheid te vertellen over de punkmuziek, over de acidcultuur en over Factory.'

De ontmoeting tussen de joodse kunsthandelaar Max en een Oostenrijkse korporaal met schildersambitie is natuurlijk fictief. Toch is Max, zijn regiedebuut, volgens Menno Meyjes historischer dan de kijker wellicht denkt.

In 'Il più bel giorno della mia vita' van Cristina Comencini is vreemdgaan niet langer een mannenzaak. 'We hebben veranderingen nodig. Dat is menselijk.'

Ruim twintig jaar zoekt Theodore van Houten (50) naar de originele bladmuziek van filmcomposities. Vanavond gaat 'Odna' (1930) in première, met de muziek van Sjostakovitsj. 'Film is van oorsprong een stille kunstvorm.'

'Wunderschön!' De Duitse regisseur Margarethe von Trotta is tevreden. Maar de laatste tracks moeten nog worden ingespeeld - helemaal ontspannen kan ze nog niet.

Solaris, was dat niet die klassieke film van Tarkovski, waarin hij zijn kritiek op het Sovjetregime verpakte in een sciencefictionvorm? Inderdaad, en zijn Amerikaanse vakbroeder Steven Soderbergh schepte er een genoegen in die drie uur metafysische bespiegelingen terug te brengen tot een liefdesverhaal van anderhalf uur. Een gewaagd staaltje, al zegt-ie het zelf.

Ter gelegenheid van de première van Jackass: The Movie was voorman Johnny Knoxville even in Nederland. De VPRO Gids vroeg hem naar zijn taboes en drijfveren. 'Eigenlijk draait het altijd om twee dingen: pijn en vernedering.'

Regisseur Costa-Gavras is vooral bekend als maker van politieke speelfilms. Daarbij deinst hij er niet voor terug duidelijk de kant van één partij te kiezen. Schaarde hij zich in État de siège (1973) achter de linkse rebellen van Uruguay, in zijn nieuwste film Amen spreekt hij zich uit tegen de passieve houding van het Vaticaan tegen de jodenvervolging. 'Uiteindelijk zal paus Pius XII aan God moeten uitleggen waarom hij bleef zwijgen.'

Bloody Sunday zou de 30ste januari in Noord-Ierland vanaf 1972 gaan heten. Naar de mars in Derry waarbij veertien demonstranten het leven lieten. Regisseur Paul Greengrass maakte - op basis van honderden getuigenverslagen - een reconstructie van Bloody Sunday. En volgens Ivan Cooper, mede-organisator van de mars en centrale figuur in Bloody Sunday, klopt Greensgrass' versie heel aardig.

Julien wordt verliefd op boekenverkoopster Olga, maar die ziet hem niet staan. Alsof dat niet genoeg is heeft hij ook te kampen met de dood van zijn moeder - iets waar zijn vader en zus nog sterker onder lijden. Toch is Le chignon d'Olga geen neerslachtige film: regisseur Bonnell hanteert een lichte, suggestieve stijl, en komt op de juiste momenten met geslaagde komische scènes.

De pas 25-jarige regisseur Josef Fares deed twee jaar geleden in Rotterdam van zich spreken met de stadskomedie Jalla! Jalla! Nu is hij terug met het hilarische Kopps. Over een zestal politie-agenten dat hun baan dreigt te verliezen omdat er in hun dorpje nooit een misdaad wordt gepleegd. Hun oplossing: dan zelf maar het criminele pad op.

Met het familiedrama Marion Bridge debuteert editor Wiebke von Carolsfeld als regisseur. De film maakt kans op een VPRO Tiger Award. Cinema.nl stelde Von Carolsfeld drie vragen, met het IFFR-programma-onderdeel [based upon] TRUE STORIES als uitgangspunt.

De Italiaanse regisseur Matteo Garrone baseerde zich voor L'Imbalsamatore op een krantenberichtje over een dwerg die werd gewurgd door zijn mannelijke (ex-)geliefde, nadat die had gekozen voor een vrouw. De gebeurtenis was slechts het uitgangspunt van zijn film. Cinema.nl stelde Garrone drie vragen, met het IFFR-programma-onderdeel [based upon] TRUE STORIES als uitgangspunt.

Regisseur Razavian is van oorsprong documentairemaker, en verweeft in zijn eerste speelfilm feit en fictie. Hoofdpersoon is Razavians vader, die met twee vrienden een lange reis maakt naar de plaats waar hij als banneling zijn leven sleet.

Ed Lachman (1948) is dubbel vertegenwoordigd op het IFFR. Hij is cameraman van Todd Haynes' Far from Heaven, en cameraman en co-regisseur van Ken Park (hij deelde de regie met Larry Clark). Cinema.nl stelde Lachman drie vragen, met het IFFR-programma-onderdeel [based upon] TRUE STORIES als uitgangspunt.