Artikelen

Ken Loach maakt met The Navigators weer een sociaal-realistisch drama, met humor en liefde gemaakt: 'Minder McDonald's-achtige films en meer vraagtekens bij dat wat als waar wordt gepresenteerd.'

Het filmfestival Rotterdam heeft twee voorstellingen ingelast van Western 4.33, de nieuwste film van Ian Kerkhof. Maar zoek op de aftiteling niet naar die naam, want dit is de eerste film van Aryan Kaganof.

Sex and Lucía (Lucía y el Sexo) van de Spaanse regisseur Julio Medem doet het goed bij het Rotterdamse publiek, en dat niet alleen vanwege de vele seksscènes.

Frans Zwartjes (1927) geldt als een van de belangrijkste Nederlandse experimentele filmmakers. Reden genoeg om hem naar zijn 'Brakhage-gevoel' te vragen. Hoewel, Brakhage-gevoel?

'Authentiek' is bijvoorbeeld de scène waarin Jakob een cassettebandje wil beluisteren en dat met hoesje en al in het apparaat probeert te schuiven.

Qu'est-ce que le cinéma? was de verzamelnaam waaronder vanaf de jaren vijftig essays van de Franse filmcriticus André Bazin werden uitgebracht. Bijna een halve eeuw later stelt het Filmfestival Rotterdam zich dezelfde vraag. De bedoeling is niet om tot een pasklare definitie te komen, maar om te laten zien wat film in deze tijd kán zijn, zegt festivaldirecteur Simon Field.

Grondleggers van de 'direct cinema', zo worden de gebroeders Maysles alom genoemd. Albert en David Maysles maakten indringende documentaires zonder commentaar. David overleed in 1987, Albert is inmiddels 74 jaar, maar nog altijd zeer actief met de (digitale) camera. Het IDFA wijdt een retrospectief aan de Maysles. VPRO's Stardust zocht Albert op in het befaamde Dakota-gebouw in New York.

Derks vindt dat documentaires als kunstwerk behandeld moeten worden. Bij kunst zegt afmeting en maat niks over de kwaliteit. En documentairemakers moeten beter begrijpen dat kunst net zozeer vorm is als inhoud.

Schepens betreurt het stricte omroepbeleid, waarin documentaires precies 52 of 53 minuten moeten duren. Maar op een festival als het IDFA merk je ook dat lengte niet persé gelijk opgaat met kwaliteit.

Leo de Boer heeft een vrij nuchter antwoord op de vraag. Sommige films kunnen makkelijk een stuk korter zonder de strekking te veranderen. En te kort mag ook weer niet, dus monteren makers wel eens een landschapje ertussen door. Gaan de films wel wat van 'dweilen'.

Vijftig minuten zijn vaak te kort voor een goede, gelaagde documentaire. Makers moeten zich niet door zo'n strakke tijdslimiet laten intimideren. Dat heeft immers zeker een slecht effect op het effect van de film.

Volgens Honigmann wordt de lengte van een documentaire gewoon door de strekking bepaald. Net als bij een roman of een speelfilm. En waarom documentaires wel inkorten, en speelfilms niet?

Documentaires hoeven van het fonds niet meer de 70 minuten te halen. Dat biedt de makers volgens Ryninks veel mogelijkheden. Veel documentaires zullen er alleen maar beter op worden, nu ze het rustig bij 40 minuten mogen houden.

Bram van Splunteren sprak met filmmaker Mike Figgis over diens experimentele film Time Code. In splitscreen worden tegelijk vier verhalen verteld. Van Splunteren vroeg Figgis naar het hoe en waarom. Acht videofragmenten uit dat interview.

Hij heeft een monumentaal oeuvre op zijn naam staan, dat loopt van de eerste spraakmakende film noir (Double Indemnity) tot wat door menigeen wordt beschouwd als de grootste filmkomedie aller tijden (Some Like It Hot).