Artikelen

Schepens betreurt het stricte omroepbeleid, waarin documentaires precies 52 of 53 minuten moeten duren. Maar op een festival als het IDFA merk je ook dat lengte niet persé gelijk opgaat met kwaliteit.

Leo de Boer heeft een vrij nuchter antwoord op de vraag. Sommige films kunnen makkelijk een stuk korter zonder de strekking te veranderen. En te kort mag ook weer niet, dus monteren makers wel eens een landschapje ertussen door. Gaan de films wel wat van 'dweilen'.

Vijftig minuten zijn vaak te kort voor een goede, gelaagde documentaire. Makers moeten zich niet door zo'n strakke tijdslimiet laten intimideren. Dat heeft immers zeker een slecht effect op het effect van de film.

Volgens Honigmann wordt de lengte van een documentaire gewoon door de strekking bepaald. Net als bij een roman of een speelfilm. En waarom documentaires wel inkorten, en speelfilms niet?

Documentaires hoeven van het fonds niet meer de 70 minuten te halen. Dat biedt de makers volgens Ryninks veel mogelijkheden. Veel documentaires zullen er alleen maar beter op worden, nu ze het rustig bij 40 minuten mogen houden.

Bram van Splunteren sprak met filmmaker Mike Figgis over diens experimentele film Time Code. In splitscreen worden tegelijk vier verhalen verteld. Van Splunteren vroeg Figgis naar het hoe en waarom. Acht videofragmenten uit dat interview.

Hij heeft een monumentaal oeuvre op zijn naam staan, dat loopt van de eerste spraakmakende film noir (Double Indemnity) tot wat door menigeen wordt beschouwd als de grootste filmkomedie aller tijden (Some Like It Hot).