Artikelen

Goedendag iedereen, welkom bij een les die ik noem: ‘Hoe je alle recente ontwikkelingen op het gebied van tv-series kunt duiden met behulp van Community’.

Naast Engels, Spaans, Deens, Italiaans, Russisch en Elfs kunnen we nu ook Frans en Arabisch toevoegen aan het rijtje talen dat Viggo Mortensen in films heeft gesproken. Indrukwekkend, maar de acteur maakt er geen grote vertoning van: zijn hoofdrol in Loin des hommes is even bescheiden als de film zelf.

Producent Jason Blum (Blumhouse Productions) maakte de afgelopen jaren furore in Hollywood met zeer goedkoop gemaakte, maar uiterst succesvolle horrorfilms als Paranormal Activity en Insidious. Met The Boy Next Door probeert hij datzelfde trucje te herhalen, maar dan met een erotische thriller.

Melodrama is moeilijk te vermijden in een film over Alzheimer, maar Still Alice en hoofdrolspeler Julianne Moore komen een heel eind. De terughoudendheid maakt het verhaal aangrijpend en leverde Moore een Oscar voor beste actrice op.

Sergio Herman, Fucking Perfect, een op 16 mm gedraaide Teledoc, begint met een opsomming van de belangrijkste wapenfeiten van de Zeeuwse topkok: drie Michelin-sterren voor zijn restaurant Oud Sluis, een plek in de top vijftig met beste restaurants ter wereld, een van de weinige chefs die de perfecte score van twintig uit twintig kregen van Gault Millau…

Hieronder vind je een overzicht van de belangrijkste dvd-releases van de komende maand.

Midseason noemen ze het in Amerika. In maart en april stroomt de televisie vol met allerlei nieuw (en oud) materiaal. Deze week startten twee nieuwe politieseries én twee nieuwe (post-)apocalyptische komedies. Voor volgend jaar hoop ik op een combinatie van de twee, maar voor nu een verzamelcolumn.

Wat Neill Blomkamps District 9 deed met je ideeën over aliens, doet Chappie met je ideeën over robots: op hun kop zetten. Ook al rammelt er nogal wat aan dit komisch-filosofische robocopactiedrama, het werkt.

De 88-jarige regisseur Andrzej Wajda ontpopt zich steeds meer als chroniqueur van de Poolse geschiedenis. Ditmaal toont hij een deel uit het leven van Lech Walesa (Robert Wieckiewicz), de elektricien die als oprichter van de onafhankelijke vakbond Solidarność uitgroeide tot leider van het volk en ontvanger van de Nobelprijs voor de Vrede.

Als studente in Straatsburg leerde de Nederlandse Sandra Roelofs — 'een gewoon meisje uit een klein provinciestadje in Zeeuws-Vlaanderen' — de latere Georgische president Mikheil Saakashvili kennen. Inmiddels zijn ze meer dan twintig jaar getrouwd, en maakten ze samen Mikheils glorieuze politieke opkomst en neergang mee.

Stel: je bent een Amerikaanse scherpschutter, gestationeerd in Irak en je moet een tankeenheid beschermen die deels te voet door een wijk trekt. In de aan gort geschoten straat verschijnt opeens een vrouw met een zoontje van een jaar of elf. Door je vizier zie je dat ze een granaat onder haar kleding vandaan haalt en aan het jongetje geeft. Wat doe je?

'Fijn te horen dat alles goed met je gaat.' Dit alledaagse zinnetje klinkt onschuldig genoeg, maar in het werk van de Zweedse filmmaker Roy Andersson (1943) is niets onschuldig. En al helemaal niet toevallig.

De zegetocht van Frank Underwood heeft de laatste twee seizoenen van House of Cards al de nodige levens geëist. Vanaf vandaag (seizoen drie is nu beschikbaar) komen daar ongetwijfeld nog een paar levens bij. Maar tussen alle politieke vijanden is ongemerkt nog een slachtoffer gevallen: Underwoods Britse voorganger uit 1990.

Vanaf vrijdag is het derde seizoen van House of Cards te zien op Netflix. Nu hij eenmaal president is, verliest Frank Underwood veel van wat hem zo spannend maakte.

Canada, begin jaren zestig; de wereld baadt in een koud groen licht. Daags voor kerst wordt dr. Toby Green (Bruce Greenwood) ontboden in een psychiatrische inrichting, waar hij een dag eerder ook al was om een notoir lastige patiënt – niet zijn patiënt; Green heeft het dossier niet eens gelezen – te ondervragen over diens eventuele betrokkenheid bij de mysterieuze verdwijning van zijn behandelend arts.

Om de mensheid te verheffen is Christus over de jaren heen ontelbare keren gestorven, maar nooit zo schitterend en dramatisch begeleid als in Bachs Matteüspassie. De populariteit van het drie uur durende lijdensverhaal groeit nog elk jaar.

‘Gefeliciteerd, je bent een dief,’ zegt de stijlvol geklede, welgemanierde oplichter Nicky (Will Smith) tegen zijn mooie leerlinge Jess (Margot Robbie, Leonardo De Caprio’s prijswijf in The Wolf of Wall Street). Jess heeft zojuist onder het toeziend oog van Nicky en zijn handlangers succesvol een reeks touristen gerold in de drukke Bourbon Street van New Orleans. Een paardenrenbaan, Super Bowl-wedstrijd en autoracebaan zullen nog volgen, want, zo weet Nicky: ‘elk groot evenement is Sukkel-Centraal’.

Ich seh, ich seh begint met een suikerzoet fragmentje uit The Sound of Music: de familie Von Trapp zingt samen een vrolijk slaapliedje. In een Oostenrijkse horrorfilm, geproduceerd door notoire zwartkijker Ulrich Seidl, kan zoiets alleen maar een sinistere voorbode zijn.