Artikelen

'Er zijn geen twee woorden in de Engelse taal gevaarlijker dan: ''Good job''.' Dat zegt jazzleraar Terrence Fletcher in de voortreffelijke muziekfilm Whiplash tegen de jonge, ambitieuze drummer Andrew Neyman.

Je kunt er cynisch over doen dat Olivier Nakache en Eric Toledano de ingrediënten uit hun megahit Intouchables min of meer recyclen voor de romantische dramady Samba, maar dat zou niet terecht zijn. In ieder geval niet helemaal terecht.

In het autobiografische J'ai tué ma mère vermoordde hij z'n moeder. Vijf films en evenveel jaren later vermoordt hij in Mommy zichzelf. Xavier Dolan groeide als mens en als maker en levert een weergaloze nieuwe film af, die samen met Adieu au langage 3D van Jean-Luc Godard de Juryprijs won in Cannes. De oudste en de jongste maker in competitie.

1994 was het jaar van Jim Carrey. Alle drie de films van de Canadese bekkentrekker − Ace Ventura: Pet Detective, The Mask en Dumb & Dumber − belandden toentertijd op de eerste plaats van de Amerikaanse box-office. Maar nu, precies twintig jaar later, zit zijn carrière als leading man behoorlijk in het slop.

Ook in tv-land hebben vrouwen een achterstandspositie. Sterke vrouwelijke personages krijgen soms zelfs te maken met onsmakelijke haatcampagnes. De Comakijker is kwaad.

Ook in het tweede seizoen van A’dam-E.V.A. blijft het een geweldige vondst om Amsterdam in te zetten als meer dan een decor, in een mozaïek van verhalen. De stad is de derde hoofdpersoon.

Wormgaten, ruimtetijd, Hawking, Clarke, Asimov, en vooruit, Star Trek – als je geen greintje enthousiasme voelt bij die steekwoorden, heb je niks te zoeken bij Interstellar. De nieuwe spektakelfilm van Christopher Nolan heeft een schaamteloos hoog 'geek'-gehalte, en dat is best verfrissend voor zo'n dure productie. Alleen is de science wat beter verzorgd dan de fiction.

Slenterend door de nachtelijke straten van een slaperig provinciestadje loopt de Parijse belastinginspecteur Marc (Benoît Poelvoorde) de mysterieuze Sylvie (Charlotte Gainsbourg) tegen het lijf. Ze besluiten een week later in Parijs af te spreken, met als onuitgesproken doel de rest van hun leven samen door te brengen.

'Wat is dit!?' De zwarte CEO van het Amerikaanse frisdrankenconcern spuugt het uit als hij beelden krijgt voorgeschoteld van Sinterklaas: een witte man met een gouden stok en een stelletje zwarte slaven. Hij ontbiedt terstond zijn jongste werknemer, de lelieblanke, in Holland geboren en getogen Julia. Zij krijgt carte blanche om zijn Santaman Cola in de markt zetten. Met een campagne rond een jonge, aantrekkelijke kerstman, die in één klap korte metten moet maken met die vermaledijde, racistische Sinterklaas.

De mannen in Aanmodderfakker zijn eigenlijk allemaal verwende jochies. En de ergste is Thijs, de 'aanmodderfakker' (een samentrekking van aanmodderen en motherfucker) uit de titel.

In Nightcrawler is Jake Gyllenhaals personage Lou Bloom een sociopaat, een zelfhulp-apostel en een parasiet. Uitstekende eigenschappen voor een succesvolle carrière als nieuwsjager, zo blijkt.

'Het schone aan cinema is dat het soms niet te begrijpen kan zijn. Net als het leven.' Aldus Brusselaar Bas Devos (1983) in een interview met Cinevox over zijn briljant vormgegeven speelfilmdebuut Violet, dat de Grand Prix won van het Generation 14plus-programma in Berlijn. Op scherpzinnige wijze jaagt hij daarin het ongrijpbare na, dat hij zo sterk cinematografisch verbeeldt dat het een intense, relevante film heeft opgeleverd.

Nazi's in Zuid-Amerika, ze duiken geregeld op als fijne slechteriken in spannende films, zoals de klassieker The Boys from Brazil met Gregory Peck en Laurence Olivier, of X-Men: First Class, met Kevin Bacon als Sabastian Shaw. Lucía Puenzo doet iets heel anders met het gegeven. Ze verfilmde haar eigen roman uit 2011 en maakte daar een intrigerende mengeling van thriller en familiedrama van.

Je zou het bijna niet geloven, maar vandaag is het pas Halloween. Meer dan ooit is er heel wat te griezelen op televisie en dat het hele jaar door. The Walking Dead. Penny Dreadful. American Horror Story. We kunnen nog even door, maar hebben eigenlijk maar één vraag: ben je bang in het donker?

Recensie van de Argentijnse komedie Wild Tales (Relatos salvajes) van Damián Szifrón, een collectie van zes korte films over getergde mensen die door het lint gaan.

Michaël R. Roskam trok voor de opvolger van Rundskop van het Vlaamse platteland helemaal naar Brooklyn, maar houdt wel nog steeds van het filmen van zwijgzame kerels.

Je moet het maar durven: debuteren met twee films tegelijk. Regisseur Ned Benson (1977) deed het met The Disappearance of Eleanor Rigby: Him en The Disappearance of Eleanor Rigby: Her. Twee films waarin we zien hoe het New Yorkse stel Conor (James McAvoy) en Eleanor (Jessica Chastain) de draad probeert op te pakken na een tragische gebeurtenis. In Him volgen we Conor, in Her volgen we Eleanor.

De zestienjarige Maarten lijdt aan mitochondriële myopathie, een ongeneeslijke, levensbedreigende stofwisselingsziekte. Maar hij weigert zijn leven daarop aan te passen.