Artikelen

Denzel Washington is terug en veegt stoïcijns en Don Quichot lezend de straten van Boston schoon. En ook nog even die van Moskou.

Toen de Iraanse cineast Mohammad Rasoulof (1972) in 2011 de regieprijs van het Un Certain Regard-programma in Cannes won voor zijn film Goodbye – over een jonge, uit haar ambt gezette advocate die bevoogdende instanties afstruint voor een uitreisvisum – mocht hij het land niet uit om die prijs op te halen.

Dat zie je niet vaak: een Nederlandse thriller, netjes gemaakt volgens de wetten van het genre. Bloedlink is de film in kwestie, maar helemaal Nederlands is hij niet. Het gaat namelijk om een remake van de Britse film The Disappearance of Alice Creed (2009). Dat zie je trouwens ook niet vaak, dat we in Nederland een buitenlandse film nog eens overdoen.

De televisierubrieken staan dit weekend waarschijnlijk vol in het teken van Friends, dat weliswaar tijdloos is maar toch ook alweer twintig jaar oud. Een goede reden voor ons om stil te staan bij het 24-jarig jubileum van het inmiddels vrijwel vergeten Dream On (1990-1996), het eerste echte televisieproject van Friends-bedenkers David Crane en Martha Kauffman. Een sitcom die juist in 2014 niet zou misstaan.

Ondanks een chronisch gebrek aan charisma doet B-filmacteur Jason Patric verschillende pogingen deze total-loss van de ondergang te redden. Hij moet wel. Voor posterboys Bruce Willis en John Cusack was dit overduidelijk een 'cash and run'-project.

'Wat denk je ervan?' wil de coole Ordell Robbie (Yasiin Bey alias Mos Def) weten van de shabby Louis Gara (John Hawkes), die tegenover hem zit in een diner in Detroit – het is 1978. 'Tsja, ik zie het niet helemaal voor me,' antwoordt Louis. 'Ik mis een plan.' 'Dat hebben we ook niet,' riposteert Ordell, terwijl hij van zijn enorme pot bier lurkt. 'We kunnen nog alle kanten op.' En na wat gebazel: 'Doe je mee?'

Wat kan een kind doen dat aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog de wreedheid van volwassenen ziet en wil laten weten dat het in zo'n wereld niet wenst te leven?

Tiener Mia ontwaakt in If I Stay naast haar eigen comateuze lichaam, luttele seconden na een gruwelijk auto-ongeluk. Lijdzaam moet ze toezien hoe ze samen met haar ouders en jongere broertje in kritieke toestand wordt afgevoerd. En dient ze uiteindelijk de vraag uit de titel te beantwoorden: sterf ik, of blijf ik leven?

Toen regisseur/scenarist Peter Greenaway dit voorjaar de Bafta voor Bijzondere Britse Bijdrage aan Cinema in ontvangst nam voor zijn gehele oeuvre (o.a. Drowning by Numbers; The Cook, the Thief, His Wife & Her Lover; The Tulse Luper Suitcases), zei hij zeer verrast te zijn. Want waar zijn werk wil provoceren en irriteren, vertegenwoordigt Bafta toch de conformistische kant van de Britse cinema, analyseerde hij na afloop fijntjes.

Recensie van Dorsvloer vol confetti, de uitermate geslaagde verfilming van de gelijknamige bestseller van Franca Treur.

Natuurlijk is de VPRO als sponsor van het Nederlands Film Festival nadrukkelijk aanwezig in Utrecht. Een overzicht.

Het team dat samen de Bondfilm Skyfall schreef en regisseerde, John Logan en Sam Mendes, komt nu met een elegante horrorserie die in de traditie staat van negentiende-eeuwse klassiekers zoals Frankenstein.

Tussen gesprekken over jihadisten en de Oekraine door ging het vorige week bij Pauw even over cliffhangers. ‘Het is nog maar de vraag of de cliffhanger vandaag de dag, met Netflix en al die andere dingen, nog nodig is,’ opperde acteur (en blijkbaar mede-comakijker) Victor Reinier.

Pierce Brosnan trekt zijn spionagekloffie weer aan en raakt samen met voormalig Bond-girl Olga Kurylenko (Quantum of Solace) verstrikt in een web van internationale intriges. Regisseur Roger Donaldson (The Recruit, No Way Out) zal het vast niet deren dat er zo'n zweem van 007 om zijn film hangt. Toch maken de associaties met de Britse geheim agent, en zijn jongere collega Jason Bourne, vooral duidelijk wat er allemaal mis is met deze actiethriller.

Quirky: een mooi Engels woord voor alles wat net even anders is. Grillig, nukkig, onberekenbaar komen in de buurt als vertaling. Net als apart, bijzonder en buitengewoon. Eigenlijk is quirky al die vertalingen tegelijk.

Clouds of Sils Maria is een vaak frustrerende film. Maar op een goede manier. Regelmatig plaatst regisseur Olivier Assayas ons in het midden van een scène, om die alweer te verlaten voordat hij voor ons gevoel goed en wel is afgelopen.

Sommige camera's lijken wel een eigen wil te hebben. Die in The Thin Red Line bijvoorbeeld, die de oorlog voerende personages steeds verlaat om op plantjes en beestjes in te zoomen. Of die in Taxi Driver, die onverstoorbaar het bloedigste geweld vastlegt, maar zich gegeneerd afwendt als de hoofdpersoon door een meisje wordt afgewezen.

Serieus meedoen in de televisiewereld betekent op het moment series maken. Reality scoort natuurlijk nog steeds, maar kijkers trek je met drama. Iedereen wil op Twitter meepraten over de nieuwste Game of Thrones-aflevering, journalisten vallen over elkaar heen om Netflix te duiden en met zijn allen wachten we op de volgende kraker. Dus keken wij deze week naar Adrien Brody als Houdini.