Artikelen

Het tienjarig bestaan van NPO Doc is wel een kijkfeestje waard. Tien dagen lang zijn op het digitale kanaal de betere documentaires uit het afgelopen decennium te zien. Een overzicht.

De premisse van Om de wereld in 50 concerten spreekt niet per se direct tot de verbeelding. Een registratie van de recente wereldtournee van het Koninklijk Concertgebouworkest – dan denk je aan shots van vermoeide muzikanten op een vliegveld of hotelkamer, en fragmenten van optredens in beroemde internationale concerthallen.

Slumdog Millionaire op een Braziliaanse vuilnisbelt. Zo is Trash al omschreven. Niet zo gek: ook dit is een geromantiseerde avonturenfilm over jongens (drie in plaats van één) uit een sloppenwijk die tegen een berg geld aanlopen.

Elke ongelukkige familie is ongelukkig op z'n eigen manier, schreef Tolstoj. Maar in Israel Horovitz' debuutfilm helpt het dat de Fransen – wie anders – de meest bizarre vastgoedwetgeving in de geschiedenis van de wereld hebben bedacht.

Horrible Bosses was enkele jaren geleden een slordige, maar bij vlagen vermakelijke donkere komedie, die regelmatig de schemergebieden van het politiek incorrecte opzocht. In een poging het vervolg groter, gewaagder en grappiger te maken, overschreeuwen de makers zich op alle fronten en worden de grenzen van goede smaak en fatsoen ver overschreden. Of je moet vinden dat verkrachting en racisme wél grappig zijn.

Acteur J. K. Simmons gooit momenteel hoge ogen als meedogenloze drumleraar in de film Whiplash en collega Gerhard noemde het niet voor niets zijn ‘ultieme rol’. Een echte doorbraakfilm. Toch kun je niet kijken naar deze bonkige, kale verschijning zonder te denken aan Vern Schillinger, uit de dramaserie Oz. Gevangene, vader en keiharde neonazi.

Producent BosBros heeft inmiddels zo'n stapel kinderboeken van Annie M.G. Schmidt verfilmd en verseried dat we best van een subgenre mogen spreken. Hoe past Wiplala daarbinnen? De amusante familiefilm is leuker (want minder geforceerd hip) dan Abeltje, maar haalt het niet bij Minoes.

John Wick is een man die niets meer heeft om voor te leven. Op zijn puppy Daisy na dan, een cadeau van zijn onlangs overleden vrouw. 'Als ik er niet meer ben heb je iemand nodig om voor te zorgen. En je auto telt niet,' stond er in het begeleidende kaartje.

Tien jaar lang hebben tweelingbroer en -zus Milo en Maggie elkaar niet gesproken. Maar dat hun speciale verbond nog niet verbroken is, blijkt wel als ze op vrijwel hetzelfde moment besluiten een einde aan hun leven te maken. Hij door zijn polsen door te snijden, zij door een overdosis pillen.

Stel je voor dat je in een wereld leeft waar elke beweging door een camera wordt gevolgd. Waar jongelui elkaar afmaken in een gladiatorenspel dat als entertainment door miljoenen wordt bekeken. Zou je dan niet wensen dat er een futuristische hovercraft door het dak komt zakken om je uit de arena te bevrijden en mee te nemen ondergronds?

Hoogtepunt van Stray Dogs, de nieuwe film van de Taiwanese grootmeester van de slow cinema Tsai Ming-liang, is een bijna tien minuten lang shot van een man die een kool probeert te verstikken met een kussen, vervolgens de kool aan stukken scheurt en begint op te eten, waarna hij in tranen uitbarst en de restanten van de kool begint te strelen.

Op de prachtige houtsnede ‘De grote golf van Kanagawa’ van de Japanse kunstenaar Katsushika Hokusai staat een reusachtige gekrulde golf die enkele bootjes dreigt te vermorzelen. De golf, die veel weg heeft van een monsterlijke klauw, verbeeldt de kracht van de natuur, en tegelijkertijd de kracht van de roeiers die onverschrokken ter zee zijn gegaan.

'Ik zou je aan moeten lijnen,' gromt de gepensioneerde mijnwerker Michel (Joseph Bour) tegen zijn zestigjarige verloofde Angélique (Angélique Litzenburger), als zij tijdens een feestje opzichtig met een anderhalve generatie jongere man staat te flirten. Angélique is niet onder de indruk. 'Ik ben een vlinder die door de nacht fladdert,' antwoordt ze laconiek én met een goed gevoel voor poëzie.

Series worden beter als de personages baarden laten staan, betoogt De Comakijker.

'Er zijn geen twee woorden in de Engelse taal gevaarlijker dan: ''Good job''.' Dat zegt jazzleraar Terrence Fletcher in de voortreffelijke muziekfilm Whiplash tegen de jonge, ambitieuze drummer Andrew Neyman.

Je kunt er cynisch over doen dat Olivier Nakache en Eric Toledano de ingrediënten uit hun megahit Intouchables min of meer recyclen voor de romantische dramady Samba, maar dat zou niet terecht zijn. In ieder geval niet helemaal terecht.

In het autobiografische J'ai tué ma mère vermoordde hij z'n moeder. Vijf films en evenveel jaren later vermoordt hij in Mommy zichzelf. Xavier Dolan groeide als mens en als maker en levert een weergaloze nieuwe film af, die samen met Adieu au langage 3D van Jean-Luc Godard de Juryprijs won in Cannes. De oudste en de jongste maker in competitie.

1994 was het jaar van Jim Carrey. Alle drie de films van de Canadese bekkentrekker − Ace Ventura: Pet Detective, The Mask en Dumb & Dumber − belandden toentertijd op de eerste plaats van de Amerikaanse box-office. Maar nu, precies twintig jaar later, zit zijn carrière als leading man behoorlijk in het slop.