Artikelen

Bier en broeders versus slabbetjes en slaapgebrek, dat is de essentie van Bad Neighbours, een komedie waarin slechte smaak door Seth Rogen, Zac Efron en Rose Byrne tot het uiterste gedreven wordt.

De Zweedse komedie De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween is in eigen land al een van de best bezochte films ooit, en lijkt ook de rest van Europa te gaan veroveren. De Nederlandse distributeur zet hoog in: 75 zalen.

Colin Firth moet uitkijken dat hij van standje Brits & get-t-t-ormenteerd niet z'n handelsmerk maakt. Anders mag hij straks alleen nog getergde mannen spelen.

Op de poster van de Mexicaanse film The Amazing Catfish staat een gele Volkswagen-kever met daaromheen een handvol mensen. Wat in sfeer nogal doet denken aan die andere gele Volkswagen (een busje, weliswaar) uit Little Miss Sunshine, de arthouse-hit van een jaar of wat geleden.

'Dat bord staat er toch niet voor niets?!' zegt Sylke tegen haar man Lennaert, de initiatiefnemer van een kampeertocht in de vrije natuur. Het is al te laat. Lennaert (ontslagen bij de bank, midlifecrises) is vastbesloten, negeert het bordje 'Natuurreservaat. Geen vrije toegang' en knipt met zijn Zwitsers zakmes een roestig stuk prikkeldraad door.

'Zou je liever in een wereld met of zonder piramides willen leven?' Jiro Horikoshi, de geniale ontwerper van Japanse gevechtsvliegtuigen in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog, vraagt het zichzelf af in een van de vele droomsequenties die animatiefilm The Wind Rises rijk is, terwijl hij staand op een vleugel over een idyllisch landschap vliegt.

Vlaamse speelfilms krijgen Oscarnominaties, goede kritieken, prijzen in het buitenland en trekken veel bezoekers in eigen land. Toch lust het Nederlandse bioscooppubliek ze niet. ‘Als het nou bagger was, kon je daar nog enigszins vrede mee hebben.’

In 1944, met de hete adem van de geallieerden in de nek, geeft Hitler zijn generaal Dietrich von Choltitz opdracht Parijs met de grond gelijk te maken.

Een man is bezig een stalen staaf in de vorm van een enterhaak te buigen. Hij bevestigt een lang touw aan het uiteinde, loopt ermee naar een vrachtwagen en werpt de haak de lucht in. Terwijl de camera de baan door de lucht volgt, veranderen de documentairebeelden in animatie. Naadloos.

Guillaume Galiennes verfilming van zijn eigen theatervoorstelling over de ontdekkingstocht naar zijn seksuele geaardheid won in Frankrijk meerdere César Awards, waaronder die voor beste film en acteur. Hij brengt de vernuftige deconstructie van zijn identiteit als een luchtige komedie, wat de film wel wat oppervlakkig houdt.

Claire Denis heeft zich de afgelopen decennia bewezen als een filmmaakster met een eigen stijl. Films als Beau travail, 35 rhums en White Material kenmerken zich door prachtige beelden, sterk acteerwerk en gelaagde, complexe verhalen. Haar nieuwste film werd tijdens Cannes echter niet in het hoofdprogramma opgenomen, maar weggestopt in een randprogramma. En terecht, want Les Salauds is een Denis in mindere vorm.

De doden zijn in Japan dichterbij dan bij ons in het Westen. Wij stoppen ze in de grond. Japanners praten tegen ze, of gaan erbij in bed liggen. Japanse romans vertalen gaat nog wel. Maar films maken van verhalen die zo diep geworteld zijn in de Japanse cultuur, lijkt lastiger.

Toen regisseur Marc Webb (geen grappen, we houden ons in) in 2012 zijn reboot van Spider-Man afleverde, was de versie van Sam Raimi pas tien jaar oud. En hoewel de film een aardig adrenalinespektakel was, maakte The Amazing Spider-Man door de vele herhalingen in het verhaal vooral een overbodige indruk. In dit vervolg laten Webb en consorten Raimi iets verder achter zich bungelen, dankzij een wisseling van de wacht aan het schurkenfront.

Hoe maak je een goede filmtrailer? John Piedot, creative director van het Britse trailerbedrijf Editpool, neemt de kneepjes van het vak met ons door. 'Uiteindelijk is het een kwestie van zo efficiënt mogelijk een verhaal vertellen.'

Een kwaadaardige spiegel die iedereen in zijn nabijheid tot waanzin drijft en op gruwelijke wijze om het leven brengt: zelfs voor een bovennatuurlijke horrorfilm is dat een nogal bedenkelijk uitgangspunt. Heel gek is het dan ook niet dat een van de hoofdpersonages aan het begin van Oculus zich afvraagt: 'Wat is logischer: dat jij je vergist, of dat de spiegel honden eet?'

‘Het belangrijkste is dat ze gezond is,’ zegt een vreemde dokter met een Duits accent tegen de aangeslagen vriend van een jonge vrouw, die nadat ze is aangerand en verkracht in coma in een ziekenhuisbed ligt.

Hoewel de Amerikanen de afgelopen decennia aan de haal waren gegaan met The Beauty and the Beast – in onder meer de campy tv-serie met Linda Hamilton en Ron Perlman uit de jaren tachtig, en Disney’s mierzoete tekenfilmversie uit 1991 – is het oer-Franse sprookje nu weer terug bij haar wortels.

Het werk van Hanif Kureishi, scenarioschrijver van onder andere het geweldige My Beautiful Laundrette, is bepaald niet standaard te noemen. Hij hult zijn personages vaak in grijstinten, met een verfrissend gebrek aan doorsnee eigenschappen op het gebied van leeftijd, afkomst en geaardheid die de filmindustrie domineren.