Artikelen

Van vrijdag 9 t/m zondag 11 mei vindt het Food Film Festival plaats in de Amsterdamse Westergasfabriek. Het gekruide menu van het festival leest als een pleidooi tot acute herziening van ons voedselconsumptiegedrag. Hoe kan het duurzamer, gezonder en eerlijker?

Waarom niet? Dat was in 1977 Robyn Davidsons antwoord op de vraag waarom ze van Alice Springs dwars door Australië naar de Indische Oceaan liep. Een reis van 2.700 km door woestijnachtig gebied met alleen haar hond en vier dromedarissen. Ongebruikelijk en gevaarlijk voor een jonge vrouw alleen. Jaren later schreef ze haar memoires, die de basis werden voor John Currans film met Mia Wasikowska in de hoofdrol.

Regisseur Daniele Luchetti maakte in 2007 furore met zijn Mio Fratello è Figlio Unico, een licht drama over twee broers die opgroeien in de tumultueuze jaren zestig en zeventig, en politieke tegenpolen worden. Met Anni Felici keert hij terug naar het Italië van de vorige eeuw, maar ditmaal om de dynamiek binnen een gezin te schetsen, waarbij de sociaal-politieke geschiedenis van het land slechts indirect een rol speelt.

Jim Hensons creaties zijn terug voor een vervolg op het door nostalgie gedreven The Muppets uit 2011. En Kermit en zijn kliek gaan direct verder waar hun laatste avontuur ophield. Terwijl op de achtergrond de klanken van de muzikale finale uit de vorige film nog zachtjes klinken, merken Stadler en Waldorf al op: ‘Disaster, it looks like they ordered a sequel’.

Er zijn over de jaren al heel wat variaties op het Oedipuscomplex gefabriceerd, maar nog nooit zo grotesk en bizar als in deze pikzwarte, dialoogloze komedie van de Zuid-Koreaan Kim Ki-duk.

Een warboel. Dat was het leven voor Xavier (Romain Duris) toen hij nog studeerde tussen de Europese uitwisselingstudenten in Barcelona (L’auberge espagnol, 2003), en dat bleef zo toen hij aan zijn werkende leven begon in Parijs, met uitstapjes naar Londen en Sint Petersburg (Les Poupees Russes, 2005). Nu hij bijna veertig is – in het derde deel van Cedric Klapisch’ ensemble-romcom – is het niet anders.

Bier en broeders versus slabbetjes en slaapgebrek, dat is de essentie van Bad Neighbours, een komedie waarin slechte smaak door Seth Rogen, Zac Efron en Rose Byrne tot het uiterste gedreven wordt.

De Zweedse komedie De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween is in eigen land al een van de best bezochte films ooit, en lijkt ook de rest van Europa te gaan veroveren. De Nederlandse distributeur zet hoog in: 75 zalen.

Colin Firth moet uitkijken dat hij van standje Brits & get-t-t-ormenteerd niet z'n handelsmerk maakt. Anders mag hij straks alleen nog getergde mannen spelen.

Op de poster van de Mexicaanse film The Amazing Catfish staat een gele Volkswagen-kever met daaromheen een handvol mensen. Wat in sfeer nogal doet denken aan die andere gele Volkswagen (een busje, weliswaar) uit Little Miss Sunshine, de arthouse-hit van een jaar of wat geleden.

'Dat bord staat er toch niet voor niets?!' zegt Sylke tegen haar man Lennaert, de initiatiefnemer van een kampeertocht in de vrije natuur. Het is al te laat. Lennaert (ontslagen bij de bank, midlifecrises) is vastbesloten, negeert het bordje 'Natuurreservaat. Geen vrije toegang' en knipt met zijn Zwitsers zakmes een roestig stuk prikkeldraad door.

'Zou je liever in een wereld met of zonder piramides willen leven?' Jiro Horikoshi, de geniale ontwerper van Japanse gevechtsvliegtuigen in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog, vraagt het zichzelf af in een van de vele droomsequenties die animatiefilm The Wind Rises rijk is, terwijl hij staand op een vleugel over een idyllisch landschap vliegt.

Vlaamse speelfilms krijgen Oscarnominaties, goede kritieken, prijzen in het buitenland en trekken veel bezoekers in eigen land. Toch lust het Nederlandse bioscooppubliek ze niet. ‘Als het nou bagger was, kon je daar nog enigszins vrede mee hebben.’

In 1944, met de hete adem van de geallieerden in de nek, geeft Hitler zijn generaal Dietrich von Choltitz opdracht Parijs met de grond gelijk te maken.

Een man is bezig een stalen staaf in de vorm van een enterhaak te buigen. Hij bevestigt een lang touw aan het uiteinde, loopt ermee naar een vrachtwagen en werpt de haak de lucht in. Terwijl de camera de baan door de lucht volgt, veranderen de documentairebeelden in animatie. Naadloos.

Guillaume Galiennes verfilming van zijn eigen theatervoorstelling over de ontdekkingstocht naar zijn seksuele geaardheid won in Frankrijk meerdere César Awards, waaronder die voor beste film en acteur. Hij brengt de vernuftige deconstructie van zijn identiteit als een luchtige komedie, wat de film wel wat oppervlakkig houdt.

Claire Denis heeft zich de afgelopen decennia bewezen als een filmmaakster met een eigen stijl. Films als Beau travail, 35 rhums en White Material kenmerken zich door prachtige beelden, sterk acteerwerk en gelaagde, complexe verhalen. Haar nieuwste film werd tijdens Cannes echter niet in het hoofdprogramma opgenomen, maar weggestopt in een randprogramma. En terecht, want Les Salauds is een Denis in mindere vorm.

De doden zijn in Japan dichterbij dan bij ons in het Westen. Wij stoppen ze in de grond. Japanners praten tegen ze, of gaan erbij in bed liggen. Japanse romans vertalen gaat nog wel. Maar films maken van verhalen die zo diep geworteld zijn in de Japanse cultuur, lijkt lastiger.