Artikelen

Als een bokser die zich voorbereidt op een gevecht, zo wordt Steve Jobs (1955-2011) geïntroduceerd in de film over zijn leven. Of met nog wat meer fantasie: als de verloren zoon die zich aan de gewone stervelingen openbaart.

jOBS, de biopic over de in 2011 overleden oprichter van Apple, is een flauwe montage van hoogte- en dieptepunten geworden. Vier lessen die uit het falen van jOBS getrokken kunnen worden.

Raar fenomeen, The Walking Dead. In Amerika verbrak de reeks van zender AMC kijkcijferrecords, naar verluidt vooral dankzij vrouwelijke fans. En dat voor een serie waarin het bloed en de ingewanden van het scherm spatten en om de haverklap geliefde personages worden neergeschoten of opgegeten.

Meer dan zeven jaar na de eerste aankondiging, toen nog met Steve Buscemi in de hoofdrol en Peter Cattaneo (The Full Monty) als regisseur, verschijnt We're The Millers dan toch in de bioscoop. De talloze herschrijvingen en personeelswissels hebben de film duidelijk geen goed gedaan.

Als vriendschap alles overwint – zelfs verraad, ruzie over een Milky Way en kannibalisme – waarom dan niet ook het einde der wereld? Dat is zo ongeveer de dragende gedachte achter de nieuwe komedie van het schrijversduo Evan Goldberg en Seth Rogen.

In de opwindende proloog van Alex van Warmerdams Borgman zien we hoe een priester een klopjacht leidt op een handvol tamelijk groezelig uitziende mannen die zich onder de grond in holen verschuilen. Een van hen weet ternauwernood te ontsnappen en belt even later aan bij een luxe villa. Of hij even van hun bad gebruik mag maken.

De day after. De zakjes met Alka-Selzer, vitaminebruis, zakdoekjes en kauwgum staan klaar in de half verlaten perszaal; de meeste vakbroeders liggen nog plat of luisteren naar het panel onder leiding van de grote BBC-baas Alan Yentob over Creative Leadership.

Hij had wat te melden, Kevin Spacey gisteravond. We moeten talent koesteren, zenderbazen moeten ballen tonen en lang leve de huidige Golden Age van televisie – dat is in een notendop de strekking van zijn bevlogen MacTaggart Lecture, waar de festivalgangers massaal voor uitliepen.

Ilse van der Velden houdt een blog bij over haar bezoek aan het Edinburgh International TV Festival. Onder de genodigde gasten: House of Cards-ster Kevin Spacey en Breaking Bad-bedenker Vince Gilligan.

Hij komt wat traag op gang, maar als de kop er af is houdt deze ‘home invasion slasher’ niet meer op met bloeden en bijlen zwaaien. Lekker knullig soms (lijken die doorgaan met ademen), maar dankzij de humor lukt het regisseur Adam Wingard om een toch wat beperkt genre – psychopaten vallen ongevraagd een huis binnen – een kickstart te geven.

Mannen en hun piemel, een vruchtbare combinatie voor drama en komedie. Zo dacht ook Cesc Gay, die met verschillende korte verhaaltjes over het onderwerp een prettige mozaïekfilm maakte. Elk segment draait om een al dan niet toevallige ontmoeting tussen mannen van middelbare leeftijd. Ieder van hen begeeft zich daarbij in een crisis van emotionele impotentie.

Het gevarieerde oeuvre van de Brit Michael Winterbottom omvat onder meer sterke politieke films (The Shock Doctrine, In This World, The Road to Guantanamo), thrillers van wisselende kwaliteit (Code 46, The Killer Inside Me), een niet bijster appetijtelijke erotische film (9 Songs) en een paar geslaagde komedies (24 Hour Party People, The Trip).

Drie jaar na de verrassende verfilming van Mark Millars heerlijk anarchistische superheldencomic hult scholier Dave Lizewski (Aaron Taylor-Johnson) zich wederom als titelheld in het groengele wetsuit. Nog steeds vastberaden om als 's werelds eerste echte superheld de misdaad te bestrijden. Maar de dood van mentor Big Daddy heeft het er niet eenvoudiger op gemaakt.

Ooit voelde Jasmine (Cate Blanchett) zich de koningin van de New Yorkse upper-class, maar na de arrestatie van haar man duikelt ze in razend tempo van de sociale ladder, met een forse zenuwinzinking tot gevolg.

Enkele maanden voor de release van Kick-Ass 2 heeft Jim Carrey zich publiekelijk gedistantieerd van zijn rol in de film. Hij is zeker niet de eerste die spijt kreeg van zijn aandeel in een film.

Je kan niet echt van een come back spreken, want eigenlijk is acteur Matthew McConaughey nooit weggeweest, maar het is wel duidelijk dat de in 1969 in Texas geboren acteur zich de laatste tijd heeft afgekeerd van het grote geld (lees: romantische komedies) en heeft besloten in ‘echte’ films te gaan acteren.

Regisseur Michael Bay is een fervent voorstander van razendsnelle montage, slow motion en gigantische special effects (zie Hollywoodvehikels als Armageddon, Pearl Harbor en Transformers). Voor zijn misdaadkomedie over drie bodybuilders en hun Amerikaanse droom die transformeert in een nachtmerrie, schakelt hij talloze versnellingen terug, in een poging tot satire.

De grote vraag was of Neill Blomkamp ondanks het veel grotere budget van Elysium de rauwe creativiteit van zijn scifi-hit District 9 (2009) kon evenaren. Het antwoord is ja. Ook al kent de film een paar mankementen.