Artikelen

Werken met bekende acteurs, per limo naar de première, interviews op tv – welk kind droomt niet van de hoofdrol in een spannende speelfilm? De werkelijkheid ziet er anders uit.

Vooropgesteld: Les revenants is geen zombieserie. Jawel, er staat een dorp centraal waarin bewoners die jaren eerder overleden plots weer over straat lopen, maar dit zijn niet de hersendode kannibalen van The Walking Dead.

'Ik heb The Butler gezien, en ik heb erbij gehuild. (…) Het acteerwerk was fantastisch. Ik vond Forest Whitaker heel goed, en Oprah, my girl, wat kan die spelen.' Aldus Barack Obama in een recent radio-interview.

'Ik heb zelden twee mensen gezien, die zo verschillend zijn,' zegt Allison tegen haar vriend Jack, nadat zij tijdens een ongemakkelijk etentje, in een verder uitgestorven restaurant in een Frans skioord, diens ouders enigszins heeft leren kennen.

Regisseurs en scenarioschrijvers Steffen Haars en Flip van der Kuil laten de matjes van Maaskantje voor wat ze zijn en bewandelen het pad der liefde. Natuurlijk doen ze dat wel op geheel eigen wijze, dus inclusief scheldpartijen, grappen over gehandicapten, filmreferenties en absurditeiten. Oftewel: een romcom jonguh!

Het zit de gescheiden vader in dit Uruguayaanse drama niet mee: krijgt hij eindelijk de tijd om zijn mokkende dochter en jongere zoon mee op vakantie te nemen, valt de regen de hele week met bakken uit de hemel. Een prelude op haar puberteit, want zoals The Pixies over de aftiteling zingen: It is time for stormy weather.

New York, 1961. Een eigenzinnige jongeman is vastberaden de folkscene te veranderen met zijn eerlijke en existentiële liedjes. Maar roem laat op zich wachten en hij moet maar zien hoe hij zijn hoofd boven water houdt met de handvol centen die hij verdient in de folkclubs in de wijk Greenwich Village.

Inside Llewyn Davis van de Coen Brothers gaat over een dakloze, irritante folkzanger, een collega van Bob Dylan, die anno 1961 een weekje door New York zwerft.

Hieronder vind je een overzicht van de belangrijkste series die in de maand december op dvd zullen verschijnen.

'Oooees en aaaahhs zingen is best leuk voor een poosje, maar ik zou het niet mijn hele leven willen doen.' Zegt Rolling Stones-zanger Mick Jagger in Twenty Feet from Stardom, een fijne, onderhoudende documentaire over achtergrondzangers en (vooral) -zangeressen.

Nog geen twee maanden na de première van zijn brallerige studentenkomedie Feuten: het feestje
verschijnt alweer de volgende creatie van regisseur Lourens Blok in de bioscoop. Een heuse kerstfilm ditmaal, getiteld Midden in de winternacht. Diversiteit kan Blok in ieder geval niet ontzegd worden.

Spike Lee is een bevlogen regisseur die met zijn films regelmatig de pijnplekken in onze raciaal en economisch gespannen maatschappij blootlegt. De voorvechter van de Afro-Amerikaanse belangen scoorde met visueel sterke en broeierige meesterwerken als Do the Right Thing en Malcolm X bij zowel critici als publiek, en is altijd zijn eigen weg blijven gaan. In het licht van zijn eerdere werk is Oldboy, een remake van de Koreaanse thriller van Park Chan-wook uit 2003, een wat teleurstellend commercieel uitstapje.

Een handjevol lekkere kerels op een rijtje in de sportschool, die zich in het zweet werken op het nummer 'Come On Eileen'. Aan het eind een dikkerdje met bril en zweetband. Prompt loopt de muziek vast. De openingsscène van Mannenharten bevestigt wat de titel al doet vermoeden: al te genuanceerd is deze romcom niet.

Toni, een beer van een vent met stoere bakkebaarden en armen als boomstammen, blijft er bijna in als zijn baas Gilles hem opdraagt nieuwkomer Gary even te demonstreren wat straling met een mens doet. Zelfs zijn collega's kijken even bezorgd in zijn richting, zo overtuigend begint Toni te kuchen en te rochelen. 'Dat doet straling,' zegt hij dan. Het gezelschap schiet in de lach, het bier stroomt rijkelijk.

Oldboy van Spike Lee is een remake van een Koreaanse mystery-thriller uit 2003, over een man die wraak zoekt voor het feit dat hij twintig jaar lang zonder reden opgesloten heeft gezeten.

Het leven van de Cambodjaanse filmmaker en Idfa-gast van het jaar Rithy Panh is gekerfd door wat hem in zijn jeugd overspoelde. Hij overleefde, dus moet hij erover vertellen.

Omar, Amjad en Tarek. Dat zijn de drie Palestijnse jeugdvrienden van wie de levens grondig overhoop gehaald worden in Omar, de nieuwe film van de Palestijnse Nederlander Hany Abu-Assad (1961).