Artikelen

Hier, lezer, is het idee. Over de Amerikaanse minimalist-conceptualist Solomon ‘Sol’ LeWitt (1928-2007) zou men een veelvoud aan bespiegelingen kunnen schrijven. Een, bijvoorbeeld, waarin regels diagonale lijnen zijn die, onder een zekere perspectivische graad gezien, gelezen kunnen worden. Een waarin Sol, zoals hij tijdens zijn kunstenaarsleven was, als persoonlijkheid onzichtbaar blijft. Of een waarin ieder woord bestaat uit de reeks nummers die elke woordletter in het alfabet inneemt. Et cetera, ad infinitum.

In de openingsscène van Comme un homme zitten twee jongens in een peperdure Audi, die door een regenachtige nacht over de lege, naargeestige wegen buiten Bordeaux rijdt. Ze zeggen geen woord. De blik van de bestuurder – met een blauwe hoodie en een vlassnorretje – is vooruit gericht. Strak. De jongen op de passagiersstoel – rode hoodie, gladde wangetjes – kijkt achterom – schielijk, alsof hij eigenlijk niet wil zien wat er op de achterbank ligt. Er klinkt zacht gekreun.

Politicus en jeugdboekenauteur Jan Terlouw schreef het avonturenverhaal Koning van Katoren in 1971 als maatschappijkritische fabel , vol D’66-gedachtegoed. Dat verhaal vertalen naar een 21ste-eeuwse film ging niet zonder slag of stoot.

Na een gekke Russische gravin in David Cronenbergs A Dangerous Method is Keira Knightley wederom te zien als gekwelde Russische aristocrate, in Joe Wrights Tolstoj-verfilming Anna Karenina.

Joe Wright wilde bij zijn verfilming van Tolstojs Anna Karenina al te vertrouwd terrein vermijden, dus besloot hij het boek te verfilmen als... toneelstuk. Een interessante keus, maar levert het ook een geslaagde film op?

'Brad Pitt die een serie voor HBO gaat maken, de Jane Campion serie Top of the Lake die de BBC deze winter uitzendt - allemaal heel interessant, maar het nieuws dat eruitknalde deze week en dat door krant, site en blog in zowel Engeland als Amerika is opgepikt, is de nieuwe serie van de schrijver van Downton Abbey,: The Gilded Age.

Onverfilmbaar zou het zijn, David Mitchells bestseller Cloud Atlas uit 2004, waarin zes verhalen – losjes met elkaar verbonden, verspreid over 500 jaar – worden samengeweven tot een epische roman over slavernij, revolutie en de Apocalyps. Het opmerkelijke samenwerkingsverband van regisseurs Tom Tykwer (Lola rennt) en Lana en Andy Wachowski (Matrix-trilogie) durfde het aan het tegendeel te bewijzen.

Niemand is een mopperende oude man zo goed als Clint Eastwood, of het nou tijdens een Mitt Romney-bijeenkomst is, waar hij tegen een lege stoel mompelt, of in een film als een uitgerangeerde honkbalscout. Maar wellicht wordt het toch eens tijd om aan een pensioen te denken, voor het respect voor zijn acteerwerk net zo snel verdwijnt als dat voor zijn politieke strapatsen.

Totale feelgood, deze bontgekleurde retro fifties Franse romantische komedie. Iets te voorspelbaar alleen, waardoor Régis Roinsards debuut in de tweede helft iets aan vaart en plezier verliest. Maar dat zal de pret niet drukken.

In de toekomst (2074) is tijdreizen uitgevonden en vervolgens illegaal verklaard. Toch slaagt een misdaadsyndicaat erin hun tegenstanders dertig jaar terug in de tijd te sturen, naar 2044, zodat ze dan gedood kunnen worden door huurmoordenaars. Elke huurmoordenaar weet dat er ooit een moment komt waarop hij zelf – zijn dertig jaar oudere versie – wordt teruggestuurd. Dat heet ‘closing the loop’. Vandaar de bijnaam van de huurmoordenaars, ‘loopers’, en de naam van de film, Looper.

Curieus dat Patrice Leconte, de man die in zijn jongere jaren tekende voor het legendarische Franse stripblad Pilote, tot z’n 64ste wachtte met het maken van een animatiefilm. Ironisch genoeg werd het ook nog de romanadaptatie waarvoor hij eerder had bedankt: Le magasin des suicides naar Jean Teulé, zelf jarenlang stripauteur. De optelsom ex-striptekenaar/veelzijdig filmer + origineel verhaal + galgenhumor + maffe musicalliedjes zorgt voor een, we tikken hem eventjes in, geanimeerde kijk- en luisterervaring.

Bij Werner Herzog weet je nooit wat je krijgt. De Duitse cineast maakte de laatste jaren achtereenvolgens een oorlogsfilm (Rescue Dawn), een docu over een Zuidpoolexpeditie (Encounters at the End of the World), een zwartkomische politiefilm (The Bad Lieutenant) en een impressionistisch moordenaarsdrama (My Son, My Son, What Have Ye Done). Tussendoor speelde hij rollen in een pokerkomedie (The Grand) en een aflevering van The Simpsons.

Hij had iets van een haai, JR. Je zag z’n tanden, maar of het een glimlach was of dat hij je ermee zou verscheuren, was de vraag - meestal verscheurde hij je lachend.

De speelfilm Intouchables is losjes gebaseerd op de autobiografie van Philippe Pozzo di Borgo. Hoe een rijke aristocraat hulpbehoevend werd.

In de tijd van Asimov was het nog exotische sciencefiction, anno 2012 is het helemaal niet zo vergezocht: een wereld waarin robots volledig zijn geïntegreerd in de samenleving, als huishoudelijke hulp, secretaresse, fabrieksmedewerker of sekspop.

Net als horrorklassieker Jaws (1975) speelt The Bay zich af in een slaperig vissersdorpje tijdens de jaarlijkse Fourth of July-viering. En ook ditmaal komt het gevaar uit het water, zij het niet in de vorm van een gigantische witte haai, maar een ecologische ramp die zich door de jarenlange dump van kippenuitwerpselen heeft voltrokken in de Chesapeake Bay, aan de Amerikaanse oostkust.