Artikelen

Een van de grootste namen onder de gasten in Rotterdam is de Italiaanse cineast Bernardo Bertolucci, die na negen jaar stilte een nieuwe film presenteert: Io e te.

Het IFFR wordt 23 januari officieel geopend met een Nederlandse film, en een goede ook. Daarmee is De wederopstanding van een klootzak van Guido van Driel al vóór vertoning spraakmakend, en een ideale kick-off van deze dagelijkse rubriek over films die de aandacht trekken in Rotterdam.

Maar liefst 157 minuten trekt regisseur Kathryn Bigelow (The Hurt Locker) uit voor haar War on Terror-kroniek Zero Dark Thirty, waarin ze de tien jaar durende klopjacht op Osama Bin Laden in een beschouwende, rijk gedetailleerde stijl toont. Een masterclass in hoe je van een hoop droge feiten en een vrijwel emotieloze protagonist toch wervelende, zenuwslopende cinema kan maken.

Wat is The Master niet? Het is in ieder geval geen ontstaansgeschiedenis van de Scientology-beweging of een biopic over de oprichter van deze zelfhulpreligie, de Amerikaan L. Ron Hubbard. Tuurlijk, er zijn overeenkomsten, door Anderson bedoelde overeenkomsten, maar The Master is veel ambitieuzer dan een simpele biopic.

'Extreem intelligent, inventief en gepassioneerd zonder enig doel.' Zo beschrijft scenarioschrijver D.V. DeVincentis de vrouw wier autobiografie Lay the Favorite: A Memoir of Gambling hij tot filmscript bewerkte: voormalig privédanseres en tegenwoordig bestsellerauteur Beth Raymer. Het is dus een raadsel waarom zij in de uiteindelijke film, van The Queen- en High Fidelity-regisseur Stephen Frears, tot een onuitstaanbaar giechelende, steevast in hotpants gestoken, haarkauwende bakvis verworden is.

Met veel pijn en moeite lukte het de Franse animator Michel Ocelot eind jaren negentig om de eerste Kirikou-film te realiseren. Toen de film vervolgens een enorm succes werd, stonden de weigerachtige investeerders wel even te kijken.

Hieronder vind je een overzicht van de belangrijkste dvd-releases in de maand februari.

Zero Dark Thirty heeft in Amerika geleid tot woedende columns en protesten. Maar de film over de jacht op Osama Bin Laden sleept ook een stortvloed aan nominaties, prijzen en positieve recensies in de wacht.

HBO lapt het hem weer: Girls, een pijnlijk eerlijke en grappige serie over vier New Yorkse meiden, begon deze week aan een tweede seizoen. De zender heeft met wonderkind Lena Dunham goud in handen.

De serie Borgen wordt over de hele wereld uitgezonden en het strenge silhouet van premier Birgitte Nyborg is een iconisch beeld geworden dat staat voor de hoge kwaliteit van Deens televisiedrama.

Je gaat je zo langzamerhand afvragen wat voor persoonlijk leed Quentin Tarantino ooit is aangedaan, dat hij de drang voelt steeds min of meer hetzelfde verhaal te vertellen over underdogs die gruwelijk wraak nemen op hun kwelgeesten.

‘Krab met je geest.’ Dat houdt dertiger Mark O’Brien zich voor als een kat met zijn staart langs zijn neus strijkt. Want Mark kan niet zelf krabben. Hij is in zijn jeugd door polio verlamd en brengt bijna de hele dag door in een ijzeren long.

Iedereen kent de amateurbeelden van de verwoestende tsunami van 26 december 2004 nog. Hoe de Indische Oceaan na een zeebeving een muur van water optrok en kust na kust verwoestte. Probeer dat maar eens na te bootsen in een film.

Denkend aan het recente The Broken Circle Breakdown, Les Géants, A perdre la raison en wat oudere titels als De helaasheid der dingen, Ex Drummer en Any Way the Wind Blows, verenigt Offline drie zaken waar Belgische films patent op hebben: gruwelijk vette soundtracks van lokale bands, kinderen waar iets mis mee gaat en mannen met baarden.

De valse cover van ‘Never Can Say Goodbye’ aan het eind van 3, vat de film prachtig samen. Want dat zijn de drie van elkaar vervreemde levens van de man, de vrouw en de dochter ook: valse covers. Lijkt het. Want covers van wat dan? Van echte levens? Van ideale levens? Wie het weet mag het zeggen.

De tragikomische parel Scabbard Samurai in de bioscoop, zijn twee eerdere films op dvd: Japans fenomeen Hitoshi Matsumoto entert eindelijk Nederland.

De Iraanse cinema is springlevend, bewijzen een paar schitterende films in het Inside Iran-programma. Maar de wurggreep van de staat dreigt de filmcultuur te vermorzelen.

Film als unieke, eenmalige belevenis, dat is waar het themaprogramma Signals: Sound Stages dit jaar om draait.