Artikelen

Bij een select publiek geniet de weinig productieve regisseur Terence Davies (Liverpool 1945) een reputatie als auteur van fraai gefotografeerd drama over de Britse jaren vijftig van de vorige eeuw.

Al in de eerste scène van de horrorfilm The Cabin in the Woods wordt duidelijk dat er iets vreemds met deze film aan de hand is. We zien hoe twee nogal verveelde kantoormannetjes in een enorm, niet nader omschreven complex de toestand van de wereld bespreken.

In het verrukkelijke Poulet aux prunes zijn we getuige van de laatste acht dagen in het leven van de wereldberoemde violist Nasser Ali. Die weigert namelijk verder te leven, omdat zijn vrouw zijn geliefde viool heeft kapot geslagen.

Les adieux à la reine is een vreemde film. Het is een verhaal over de ondergang van de Franse monarchie, het is een romance en het is een verslag van de Franse revolutie. Toch krijgen we daar allemaal niets van te zien.

De vriendschap tussen een ongelukkig kind en een lief, onschuldig dier heeft al veel effectieve jeugdfilms opgeleverd – zie Whale Rider, Fly Away Home, Free Willy, The Black Stallion.

In The Deep Blue Sea breekt een jonge vrouw, contra alle conventies van het Engeland van de jaren vijftig, uit haar passieloze huwelijk. Een even dappere als pijnlijke keuze.

Stanley Kubrick maakte in de bijna vijftig jaar die hij actief was als regisseur slechts dertien speelfilms. Maar tussen dat qua omvang beperkte oeuvre zitten opvallend veel klassiekers en films die als meesterwerk worden beschouwd. Ook zijn die dertien films over zo’n beetje elk genre verspreid. Kubrick wordt vaak een filmgenie genoemd en als we zijn werk nader bekijken valt daar weinig tegen in te brengen.

Veel mensen hebben de Britse literatuurklassieker Wuthering Heights (1847) van Emily Brontë gelezen, maar er zullen er weinig zijn geweest die daarbij de zelfde beelden voor ogen kregen als de Britse filmmaakster Andrea Arnold.

Werk was lang taboe in films. Want wie wilde ’s avonds in de bioscoop nou herhaald zien wat hij overdag ook al zag? Groots en escapistisch was het motto. Misschien was het de komedie Office Space die de werkvloer in 1999 terugbracht in de film, maar anders waren het zeker de twee economische crises van de afgelopen tien jaar.

De Nederlandse première van de 3D-animatiefilm Dr. Seuss´ De Lorax en het Verdwenen Bos werd georganiseerd in samenwerking met het Wereld Natuur Fonds. Eerder werd ook Nationale Boomplantdag al geannexeerd; samen met het pluizige, oranje beestje met een enorme gele snor en dito wenkbrauwen dat de hoofdrol speelt, plantten de stemacteurs Frits Lambrechts en Helga van Leur een boom. Alles voor het goede doel, natuurlijk!

Scandinavië is al een poosje hip als het aankomt op thrillers, of dat nou in boekvorm is of via televisieseries en bioscoopfilms. De recentste ijzige aanwinst op het witte doek is de film Headhunters, gebaseerd op de gelijknamige Noorse roman van Jo Nesbø. Niet bepaald de sterkste in deze categorie, maar met vlagen vermakelijk.

‘En God zeide: er zij licht; en er was licht.’ Eerst het licht van het lampje op het hoofd van de man die als een mijnwerker in het stof wroet. Dan het daglicht dat in streepjes door de luiken in het duistere huis valt.

De nieuwste film van Wes Anderson, Moonrise Kingdom, is dit jaar de openingsfilm van het prestigieuze filmfestival in Cannes. Hoog tijd om zijn carrière nader te bekijken.

‘Will a straight guy like this movie?’ luidt een van de prangende vragen omtrent Weekend op IMDb, de grootste filmdatabase op internet. ‘I’ve heard a lot of good things about this movie, but don’t know to watch it or not. I’m not homophobic and as cinephile I have seen some gay themed movies, but if there’s too much gay sex and kissing it’ll be too irritating for me.’

Als de cinema een graadmeter is van de menselijke gesteldheid, zijn we er niet best aan toe. Apocalyptische angstbeelden waren wel eerder in de bioscoop te zien, maar nog nooit zo gevarieerd en zwartgallig als de laatste jaren. Van 2012 tot Melancholia, van WALL-E tot Contagion, elke doelgroep z’n eigen armageddon.

Zeven jaar geleden was Shouf Shouf Habibi! een baanbrekende film: de eerste komedie voor, over en met allochtone jongelui. Het Schnitzelparadijs, Pizzamaffia en Gangsterboys volgden. Vorig jaar was er Rabat, een coming-of-age roadmovie die uit een iets diepgravender vaatje tapte.

Een laatste zin heeft ie al. En een schuilnaam. Alleen die eerste zin wil maar niet komen. En da’s lastig voor een jongen die schrijver wil worden. Dan zit er dus maar één ding op: de koningin moet komen helpen.

Regisseur Jeff Nichols: ‘Bush zat in het Witte Huis, de economie stortte in, overal woedden oorlogen. Alsof de wereld langzaam uit elkaar viel, zo voelde dat toen.’ Die onrust laat hij zien en voelen in Take Shelter.