Artikelen

Café de Flore, de nieuwe film van de Canadese regisseur Jean-Marc Vallée (maker van het heerlijke familiedrama C.R.A.Z.Y.) is zo ambitieus dat-ie eigenlijk had moeten mislukken.

Je zal maar de zoon van een beroemde acteur zijn en willen acteren. Tegenover de handvol acteurs die het gelukt is uit de schaduw van hun vader te treden (Kiefer & Donald Sutherland, Jeff & Lloyd Bridges, Josh & James Brolin), staat een heel leger van teleurstellingen.

Er is een heleboel mis met Paolo Sorrentino’s Amerikaanse roadmovie This Must be the Place. Toch kun je dit Sean Penn-vehikel niet zo maar bij het oud vuil zetten.

‘BUITengewoon grappig’. De pay-off in chocoladeletters op het Nederlandse affiche van de nieuwste Aardmanproductie De piraten! – Alle buitenbeentjes aan dek doet het ergste vermoeden. BUIT. Goh. En op het origineel was het niet veel gevatter (It’s a plunderful life). Als de film dan ook nog met horten en stoten op gang komt, en blijkt dat Karin Bloemen haar stem heeft geleend aan de Britse Queen Victoria anno 1837 lijkt De piraten!, ondanks de lengte van 88 minuten, een lange zit te worden.

Nee, deze ‘Wrekers’ is geen remake van de markante Britse spionageserie uit de jaren zestig. De wrekers in deze film komen uit Amerika, uit de stal van Marvel, de stripuitgeverij die uitgroeide tot speelfilmproductiehuis van onder andere X-men, The Fantastic Four, Spider-Man, Iron Man, The Hulk, Thor en Captain America.

Zelfstandige jochies zijn het, de jonge broers Koichi – introvert en tobberig – en Ryu, een vrolijke stuiterbal. Maar ook nog groen genoeg om in sprookjes te geloven. Of in ieder geval om in sprookjes te wíllen geloven.

Er zoeft, sjokt of stroomt altijd van alles voorbij in de films van de Japanse regisseur Kore-eda Hirokazu. Niet verbazingwekkend dus, dat zijn hartverwarmende familiefilm I Wish draait rond de komst van een hogesnelheidstrein.

Artistiek directeur Phil van Tongeren en programmeurs Barend de Voogd en Roel Haanen berichten in een weblog over het 28e Imagine Festival.

Neem het droogkloterige absurdisme van Van Warmerdam, het duivelse cynisme van Von Trier, het schokgeweld van Haneke, en je krijgt een aardig idee van waar de veelbelovende Griekse regisseur Yorgos Lanthimos mee bezig is.

Wat je krijgt als je Oscarwinnaars Cameron Crowe en Matt Damon koppelt aan publiekslievelingen Scarlett Johansson en muzikant Jónsi? Niet per definitie een som der delen die gelijkstaat aan een briljante film, dat is duidelijk. Wel een gemoedelijk voortkabbelend verhaal dat blijft hangen in een schemerwereld tussen melodrama en luchtige familiefilm.

Bij een select publiek geniet de weinig productieve regisseur Terence Davies (Liverpool 1945) een reputatie als auteur van fraai gefotografeerd drama over de Britse jaren vijftig van de vorige eeuw.

Al in de eerste scène van de horrorfilm The Cabin in the Woods wordt duidelijk dat er iets vreemds met deze film aan de hand is. We zien hoe twee nogal verveelde kantoormannetjes in een enorm, niet nader omschreven complex de toestand van de wereld bespreken.

In het verrukkelijke Poulet aux prunes zijn we getuige van de laatste acht dagen in het leven van de wereldberoemde violist Nasser Ali. Die weigert namelijk verder te leven, omdat zijn vrouw zijn geliefde viool heeft kapot geslagen.

Les adieux à la reine is een vreemde film. Het is een verhaal over de ondergang van de Franse monarchie, het is een romance en het is een verslag van de Franse revolutie. Toch krijgen we daar allemaal niets van te zien.

De vriendschap tussen een ongelukkig kind en een lief, onschuldig dier heeft al veel effectieve jeugdfilms opgeleverd – zie Whale Rider, Fly Away Home, Free Willy, The Black Stallion.

In The Deep Blue Sea breekt een jonge vrouw, contra alle conventies van het Engeland van de jaren vijftig, uit haar passieloze huwelijk. Een even dappere als pijnlijke keuze.

Stanley Kubrick maakte in de bijna vijftig jaar die hij actief was als regisseur slechts dertien speelfilms. Maar tussen dat qua omvang beperkte oeuvre zitten opvallend veel klassiekers en films die als meesterwerk worden beschouwd. Ook zijn die dertien films over zo’n beetje elk genre verspreid. Kubrick wordt vaak een filmgenie genoemd en als we zijn werk nader bekijken valt daar weinig tegen in te brengen.

Veel mensen hebben de Britse literatuurklassieker Wuthering Heights (1847) van Emily Brontë gelezen, maar er zullen er weinig zijn geweest die daarbij de zelfde beelden voor ogen kregen als de Britse filmmaakster Andrea Arnold.