Artikelen

Voor de zestigmiljoendollarfilm Drive mocht hoofdrolspeler Ryan Gosling zelf een regisseur uitzoeken. Hij koos de Deen Nicolas Winding Refn.

Een goed sciencefictionconcept laat zich compact samenvatten – de wereld is een computergestuurde illusie (The Matrix), er worden geen kinderen meer geboren (Children of Men), dat werk. Het uitgangspunt van de sf-thriller In Time vormt geen uitzondering: tijd is letterlijk geld.

Voor cinefielen kan dit najaar niet meer stuk, want hier is weer een hardcore filmauteur die zichzelf overtreft. Net als Béla Tarr nog nooit zo sterk was als onlangs in The Turin Horse, bewijst ook Bruno Dumont met Hors Satan in topvorm te zijn door zijn filosofische bespiegelingen en radicaal uitgeklede vorm toegankelijker dan ooit op te dienen.

Winnaar van de prijs voor beste regie in Cannes ging dit jaar naar de Deen Nicolas Winding Refn. Enigszins verrassend, omdat hij die prijs kreeg voor de actiefilm Drive en actiefilms worden in Cannes zelden in de competitie opgenomen, laat staan beloond met een prijs.

Anders dan de titel suggereert, is Dream House geen horrorfilm over een ‘haunted house’, maar eerder een psychologische thriller over een ‘haunted man’ die geconfronteerd wordt met zijn eigen destructieve krachten, in een spel met meerdere werkelijkheden.

Als een onverschrokken gifmenger mixt de Nederlandse filmkunstenaar Rosto in The monster of Nix computerontwerpen, collagefiguren, live-action en handgemaakte poppenkoppen met zelfgecomponeerde klaagzangen tot een zwarte sprookjes-Odyssee.

Kuifje: de blockbuster – op zich geen slecht idee. De strips van de Belg Hergé, over de sluwe journalist met de rode kuif en zijn heetgebakerde sidekick kapitein Haddock, worden al ruim een halve eeuw verslonden door kleine jongens van alle leeftijden, en de exotische avonturenplots doen niet onder voor die van Indiana Jones of James Bond.

Een ‘visuele meditatie over Buenos Aires’ noemt regisseur Gustavo Taretto zijn Medianeras, dat uitgroeide van fotoproject tot short tot volledige film. Een rake bespiegeling over het moderne leven, over mens versus constructie, gevat in prachtige beelden en onderkoelde humor.

Crimineel Willem Holleeder die een proces aanspant omdat zijn imago door de film geschaad zou worden, een spreekverbod over het boek De ontvoering van Alfred Heineken van Peter R. de Vries omdat regisseur en coschrijver Maarten Treurniet daar informatie uit zou hebben gehaald voor zijn film, discussies op televisie in DWDD en P&W over het waarheidsgehalte van de film... aan aandacht voor het misdaaddrama De Heineken Ontvoering geen gebrek.

Franse filmmakers zijn al jaren toonaangevend als het gaat om complexe familiedrama’s. Verrassend genoeg ontdekte André Téchiné in 2007 met Les Temoins een compleet nieuwe manier om ze te vertellen.

In Contagion van Steven Soderbergh speelt een dodelijke ziekte de hoofdrol. De wereld raakt in de ban van dit levensgevaarlijk virus, er breekt paniek uit en wetenschappers gaan naarstig op zoek naar een oplossing. Soderbergh doet zijn best om er een overtuigende actiethriller van te maken, maar de film mist een gestage spanningsopbouw.

‘Ik kan niet bepalen of jij nu heel slim bent of heel dom,’ verzucht FBI-agent Wendell Everett (Don Cheadle) op zeker moment tegen de Ierse politiebrigadier Gerry Boyle (Brendan Gleeson). De Amerikaan is naar een Iers kustplaatsje gestuurd om een internationale drugsbende op te rollen, en moet daar noodgedwongen samenwerken met deze onbehouwen smeris. Boyle reageert met een onpeilbare glimlach op zijn nieuwe collega, zichtbaar in zijn sas met diens onbegrip.

Restless, de nieuwe Gus van Sant (My Own Private Idaho, Elephant, Milk), is een wat al te sympathieke film over de dood, die een ode wil brengen aan het leven. Grootste probleem daarbij is het script, dat aan diepgang, vitaliteit en samenhang nogal wat te wensen over laat.

In de politieke thriller The Ides of March is het geheel duidelijk minder dan de som der delen. George Clooney’s vierde film als regisseur (zijn tweede politieke film na Good Night, and Good Luck.) overtuigt als het gaat om de ingetogen regie, het Oscarwaardige acteren en technische aspecten als camerawerk en montage, maar gaat mank daar waar alles zou moeten samenkomen: in het verhaal.

En op de zesde dag was er niets. The Turin Horse is de antischepping van de wereld, waarmee de Hongaar Béla Tarr behalve het leven op aarde ook zijn werk als filmregisseur afsluit. Naar eigen zeggen heeft hij niets meer te vertellen.

Zijn doorbraak liet lang op zich wachten, maar eenmaal op televisie duurde het niet lang of hij kreeg ook Hollywood aan zijn voeten. George Clooney heeft inmiddels vele gedaanten.

Jean van de Veldes All Stars uit 1997 stelde het Nederlandse publiek voor aan een groep rasechte mannen. Voetballende, bierdrinkende, vloekende, schetenlatende, maar ook hondstrouwe, emotionele kerels. Dat sloeg aan: er volgden een succesvolle televisieserie en een Vlaamse, Spaanse en Britse remake. Een vervolg lag voor de hand.

Al in de eerste minuten van de Italiaanse film Habemus Papam wordt duidelijk dat regisseur Nanni Moretti gaat voor de lach. De paus is dood en in het Vaticaan wordt een nieuwe kerkvader gekozen. Het plein van de Sint Pieter is vol gestroomd. Iedereen wacht op witte rook. Een dommige televisiejournalist doet verslag alsof het een voetbalwedstrijd is.