Artikelen

Als puber heb je het al niet makkelijk met een brein dat alle kanten opschiet, hormonale kwesties en een lichaam dat in transformatie is, maar voor de pubers in Razend is het leven wel heel extreem.

Haven't we been here before, klinkt het in een van de nummers op de soundtrack van Pascale Simons’ speelfilmdebuut Lotus. En inderdaad, haar grotestadsmozaïek met vijf verhaallijnen over eenzaamheid en emotionele remmingen voelt bekend. Niet omdat zulke films wel vaker over eenzaamheid en emotionele remmingen gaan, maar omdat Lotus soms in herhaling vervalt en het drama hier en daar te dik is aangezet.

Fijn, een nieuwe film van Mike Mills. Nee, niet de bassist van REM, maar de Amerikaanse kunstenaar, ontwerper en clipmaker die in 2005 debuteerde als speelfilmregisseur met het charmante drama Thumbsucker, over een zeventienjarige jongen die nog op zijn duim zuigt.

Documentairemakers Maarten Schmidt en Thomas Doebele maakten Times Like Deese over de geschiedenis van de zwarte Amerikanen aan de hand van bluesverhalen.

In beeld verschijnt het ene na het andere lezende, bloedmooie meisje. In voice-over mijmert een man met donkerbruine stem: 'Als ik weer ’s op een doodgewone dag dwaal door de stad, met al haar parken, pleinen en plekken waar alle mensen alle mensen tegen kunnen komen, rijst steeds opnieuw dezelfde vraag: waarom lezen mooie meisjes boeken in het openbaar? Waarom niet gewoon thuis, of in bed met een kopje thee? In een tuinstoel of op het balkon?'

Ruim twee uur duurt Warrior; 139 minuten. Zoveel tijd had regisseur Gavin O’Connor nodig om zijn verhaal te vertellen. Want de lat lag hoog. Een zinderende film over kooivechters moest het worden, maar met de emotionele diepgang van klassieke sportfilms als Raging Bull en recenter The Wrestler en The Fighter.

Times Likes Deese gaat over de blues. Niet de blues waarin het grote liefdesverdriet wordt bezongen, maar die waarin de geschiedenis van de Afro-Amerikaan wordt verteld. Documentairemakers Maarten Schmidt en Thomas Doebele hebben een bijzondere film gemaakt over muziek en orale geschiedenis. Van I have a dream tot Barack Obama.

Op 15 juli 1988 brengen de net afgestudeerde Emma en Dexter samen de nacht door. Het vuurwerk spat niet direct van de ontmoeting af, en ze besluiten het te laten bij een platonische vriendschap. De film One Day toont het verloop van die vriendschap door telkens vooruit te springen naar de vijftiende juli van het volgende jaar, tot 2011 aan toe.

Maryam Keshavarz' sympathieke debuut over twee lesbische meiden in Iran bezwijkt net niet onder het gewicht van z’n eigen melodrama.

Matthew Vaughn is op nazi-jacht dit jaar. Eerder stuurde hij als regisseur van X-Men: First Class een stelletje mutanten op wraakmissie richting een enge kampwetenschapper, ditmaal laat hij als scenarist een trio Mossad agenten de chirurg van Birkenau opsporen. Twee totaal verschillende films met hetzelfde thema aan de basis – een traumatische gebeurtenis die decennia later nog steeds het leven en de identiteit van de betrokken personen bepaalt.

Een man, een rolstoel en een warme kamer vormen de basisingrediënten van Porfirio van de Braziliaanse regisseur Alejandro Landes. Een film over frustratie, waardigheid en de tijd die onvoorstelbaar traag voortglijdt.

The Stoning of Soraya M. mag in 2008 op het filmfestival van Toronto dan bijna de publieksprijs hebben gewonnen – Slumdog Millionaire eindigde net hoger – de manier waarop de film de steniging van een Iraanse vrouw laat zien, grenst aan martelporno.

De klassieker Jane Eyre van Charlotte Brontë verscheen in 1847 en werd in 1910 voor het eerst verfilmd. Inmiddels zijn we toe aan de tiende bioscoopversie van dit romantische kostuumdrama. De Amerikaanse regisseur Cary Fukunaga levert een mooie versie af, waarin bovenal goed wordt geacteerd.

Na een handvol redelijk geslaagde tv-films verraste Urszula Antoniak (19685) twee jaar geleden de Nederlandse – en ook wel de Europese – filmwereld met Nothing Personal. Onder meer zes prijzen op het festival van Locarno en vier Gouden Kalveren (oa beste film en regie) waren er voor deze subtiele vertelling over verdriet, verwerking en liefde.

Een bende wás het, zo vlak voor de Tweede Wereldoorlog in Oss. Overvallen, vechtpartijen, moord, brandstichting, misbruik, fraude – en iedereen was erbij betrokken: de arbeiders, de elite en de kerk. De vele misstanden leidden uiteindelijk tot een heuse vechtpartij in de Tweede Kamer en de val van het kabinet Colijn 4.

In het eerste deel van de keiharde Braziliaanse politiefilm Tropa de Elite, waarvoor regisseur Jose Padilha in 2007 in Berlijn de Gouden Beer kreeg, volgden we de Batalhão de Operações Policiais Especiais (BOPE), een speciale politie-eenheid in Rio de Janeiro die mag opdraven als de gewone politie het niet meer aankan.