Artikelen

Hoe een jong Amsterdams bratpack uit het niets de bioscoop haalt met de gladde tienerfilm Sterke verhalen

Wie de Australische regisseur Phillip Noyce vooral kent van zijn geëngageerde werk (Newsfront, Rabbit-Proof Fence), zal verbaasd zijn om zijn naam op de aftiteling van de hersenloze spionagethriller Salt (vanaf donderdag in de bioscoop) te zien prijken. Toch past het Angelina Jolie-vehikel perfect binnen zijn oeuvre. Al zijn hele carrière wisselt hij Hollywoodamusement af met sociaal bewogen drama. Noyce: 'Als ooit iemand een samenvatting van mijn werk maakt, dan hoop ik dat ze me een kameleon noemen, omdat het onmogelijk blijkt te zijn mij te categoriseren.’

Carice van Houten schittert pontificaal op de dvd-hoes van de Britse horrorfilm Black Death, die in Nederland nooit in de bioscoop is verschenen, en vermoedelijk alleen vanwege haar rol hier op dvd is uitgebracht. Hoewel Van Houten pas halverwege de film verschijnt, is de uitgave van deze historische horrorfilm zeker niet ten onrechte.

Op internet is een schat aan mooie, creatieve, ontroerende en interessante filmpjes te vinden over cinema. Van bloopers tot onbekende interviews, van parodieën tot neptrailers. In de rubriek FW: Filmpje selecteert Cinema.nl iedere week een nieuw filmpje.

In l’Illusionniste waart de geest rond van Jacques Tati. En dit is slechts één aanbeveling voor deze sublieme Franse animatiefilm vol subtiele tragikomedie.

Tieneridool Zac Efron speelt in Me and Orson Welles een zeventienjarig bluffertje dat ineens wordt opgenomen in het theatergezelschap van Het Genie. Maar de bijrol van Christian McKay als Welles maakt de meeste indruk.

Op internet is een schat aan mooie, creatieve, ontroerende en interessante filmpjes te vinden over cinema. Van bloopers tot onbekende interviews, van parodieën tot neptrailers. In de rubriek FW: Filmpje selecteert Cinema.nl iedere week een nieuw filmpje.

Greenberg lijkt op het eerste gezicht de zoveelste romantische komedie met Ben Stiller. Maar verwacht van regisseur/scenarist Noah Baumbach (The Squid and the Whale) geen hartverwarmende Hollywoodromantiek.

Ingrid Bergman had al succes in haar vaderland Zweden toen zij in de jaren veertig door Hollywood werd opgemerkt. Ze schitterde in wereldberoemde filmklassiekers, met als hoogtepunt natuurlijk haar rol in Casablanca. Bergman was geliefd door haar naturelle en unieke schoonheid, maar een scandaleuze relatie met de Italiaanse cineast Roberto Rossellini gooide roet in het eten en Hollywood deed haar tijdelijk in de ban. De Scandinavische schone keerde terug naar Europa en verscheen in enkele Italiaanse films, en speelde op middelbare leeftijd nog een prachtige rol in Ingmar Bergmans Herfstsonate.

Wie nooit Rick’s Café Américain in Casablanca bezocht, heeft niet geleefd. Een lofzang op de mooiste luchtspiegeling die Hollywood ooit voortbracht.

Tijdens het WK een voetbalfilm uitbrengen lijkt een eitje, maar blijkt eenvoudig noch lucratief. Voetbalfilms worden, ondanks het miljardenpubliek tijdens het WK, zelden kaskrakers.

In het historische drama Agora – sinds donderdag in de bioscoop – verfilmt Alejandro Amenábar het tragische einde van de Griekse filosofe en wiskundige Hypatia. Na een drietal producties van het macabere soort (Tesis, Abre los ojos, The Others) en een door merg en been snijdend euthanasiedrama (Mar adentro) is het alweer de vijfde ijzersterke film van de 38-jarige Spanjaard.

In Agora bestaat er geen misverstand over: religie en ratio verdragen elkaar niet. Een beschouwing over een tragedie die verontrust, bedroeft en verovert.

Respect voor de Franse geschiedenis!’, staat er op de borden die de boze demonstranten omhoog houden. Politieagenten in beschermend pak, met schild en wapenstok, staan overal opgesteld rond het festivalpaleis, om te voorkomen dat de wereldpremière van de Frans-Algerijnse oorlogsfilm Hors-la-loi kan worden verstoord.

Waar in de Engelse filmindustrie het koningshuis-genre al sinds jaar en dag floreert, hebben we het in Nederland lange tijd moeten doen met sporadisch een keurige, brave documentaire over een van onze vorst(inn)en. Televisieproducenten zijn met titels als De kroon, De prins en het meisje en Bernhard, Schavuit van Oranje inmiddels aan een inhaalslag bezig, filmmakers zijn voorzichtiger. Het is wroeten in onze vaderlandse filmgeschiedenis om de koningin tegen te komen.

‘Dy-na-mite, Dy-na-mite!’, klinkt het aanstekelijk op de campy soundtrack. Titelheld Black Dynamite heeft zojuist drie bad-guys knock-out geslagen en staart triomfantelijk en quasi-koelbloedig voor zich uit. ‘Want waar onrecht heerst en misstanden plaatsvinden, daar deelt Black Dynamite klappen uit.’

‘De perfecte scène is er een waarbij je wegkijkt omdat je het niet kunt uithouden,’ zo betoogt Michael Haneke in het bonusmateriaal op de dvd van Das weisse Band.