Artikelen

In IDFA’s DocLab stelt de kijker al klikkende zelf zijn eigen verhaal samen.

De tweelingzussen Martine en Louise Fokkens (69) gingen in de jaren zestig en zeventig door het leven als de koninginnen van de Wallen. Martine zit nog altijd achter het raam. Rob Schröder en Gabrielle Provaas volgen de dames in Ouwehoeren.

Elke muziekdocumentaire kent het moment dat het absolute dieptepunt bereikt is. Maar dat komt niet voor iedereen op hetzelfde moment.

Fijn voor de feestdagen: een overzicht van de belangrijkste dvd-releases van november en december.

Roy Dames (Loverboys, Meiden van de Keileweg) heeft in het verleden al vaak bewezen een goede neus te hebben voor spektakel. Hij maakt televisiedocumentaires over mensen aan de randen van onze al te aangeharkte maatschappij. Met een scène van een man die zijn vrouw verrot scheldt terwijl ze de kerstboom optuigt, scoorde hij een hit op YouTube. Ook nu mikt Damen weer op een gevoelige snaar, met een bij voorbaat al beladen portret van Rotterdamse kutmarokkaantjes.

Geen pratende dieren, luidruchtige kleuters, dubbelrollen, fat suits of diarreegrappen in de nieuwe Eddie Murphy-film, dat is vast meegenomen. The only way is up?

Het zoveelste zwaard-en-sandalenepos vol bloederige gevechten en Griekse goden, gebracht ‘door de makers van 300’ en ‘in drie glorieuze dimensies!’

Rachel Weisz speelt in dit op waarheid gebaseerde verhaal de rol van Kathryn Bolkovac, een Amerikaanse politieagente die tijdens een vredesoperatie in Bosnië op vrouwenhandel stuit.

‘Ze praat niet tegen me!’ schreeuwt de hoogzwangere Ilse gefrustreerd. ‘Zeg iets, dit is toch niet normaal!’ De kijker kan zich haar wanhoop intussen aardig voorstellen: behalve een amper waarneembaar ‘yes’ of ‘no’ of schaapachtig schouderophalen, geeft de Poolse au pair Ewa geen enkele blijk van contact.

In deze tijd van economische crisis, waarin banken omvallen en de ellende haast iedere persoon op de aardbol in de portemonnee treft, is het beeld van de financiële zakenwereld bepaald niet flatteus: een verzameling harteloze zakkenvullers, enkel uit op persoonlijk gewin.

Voor de zestigmiljoendollarfilm Drive mocht hoofdrolspeler Ryan Gosling zelf een regisseur uitzoeken. Hij koos de Deen Nicolas Winding Refn.

Een goed sciencefictionconcept laat zich compact samenvatten – de wereld is een computergestuurde illusie (The Matrix), er worden geen kinderen meer geboren (Children of Men), dat werk. Het uitgangspunt van de sf-thriller In Time vormt geen uitzondering: tijd is letterlijk geld.

Voor cinefielen kan dit najaar niet meer stuk, want hier is weer een hardcore filmauteur die zichzelf overtreft. Net als Béla Tarr nog nooit zo sterk was als onlangs in The Turin Horse, bewijst ook Bruno Dumont met Hors Satan in topvorm te zijn door zijn filosofische bespiegelingen en radicaal uitgeklede vorm toegankelijker dan ooit op te dienen.

Winnaar van de prijs voor beste regie in Cannes ging dit jaar naar de Deen Nicolas Winding Refn. Enigszins verrassend, omdat hij die prijs kreeg voor de actiefilm Drive en actiefilms worden in Cannes zelden in de competitie opgenomen, laat staan beloond met een prijs.

Anders dan de titel suggereert, is Dream House geen horrorfilm over een ‘haunted house’, maar eerder een psychologische thriller over een ‘haunted man’ die geconfronteerd wordt met zijn eigen destructieve krachten, in een spel met meerdere werkelijkheden.

Als een onverschrokken gifmenger mixt de Nederlandse filmkunstenaar Rosto in The monster of Nix computerontwerpen, collagefiguren, live-action en handgemaakte poppenkoppen met zelfgecomponeerde klaagzangen tot een zwarte sprookjes-Odyssee.

Kuifje: de blockbuster – op zich geen slecht idee. De strips van de Belg Hergé, over de sluwe journalist met de rode kuif en zijn heetgebakerde sidekick kapitein Haddock, worden al ruim een halve eeuw verslonden door kleine jongens van alle leeftijden, en de exotische avonturenplots doen niet onder voor die van Indiana Jones of James Bond.

Een ‘visuele meditatie over Buenos Aires’ noemt regisseur Gustavo Taretto zijn Medianeras, dat uitgroeide van fotoproject tot short tot volledige film. Een rake bespiegeling over het moderne leven, over mens versus constructie, gevat in prachtige beelden en onderkoelde humor.