Artikelen

Voorafgaand aan de bioscooprelease van Naqoyqatsi worden de eerste twee delen uit Godfrey Reggio's Qatsi-trilogie over het roerige bestaan van de hedendaagse mens op dvd uitgebracht.

'De eerste Japanse speelfilm die volledig in Polen is opgenomen,' roept de voice-over enthousiast. Natuurlijk heeft hij het over Avalon, het virtual reality-drama waarvoor anime-meester Mamoru Oshii (Ghost in the Shell, Pat Labor) voor één keer met (Poolse) acteurs van vlees en bloed aan de slag ging - in de straten van Warschau en ruïnes op het Poolse platteland, met medewerking van het Poolse leger en het Warschaus symfonieorkest. Waarom zo nodig Polen? Had het futuristisch verhaal van gamespeelster Ash, die zich steeds meer verliest in haar geliefde computerspel, zich niet net zo goed tegen een Japans decor af kunnen spelen? Oshii: 'In Japan kun je geen film maken over de verloren toekomst.'

A-Film brengt deze week vier dvd's uit waar de naam David Cronenberg op staat. Slechts twee films zijn daadwerkelijk door Cronenberg geregisseerd - The Brood (1979) en Scanners (1981). Scanners 2: The New Order (1990) en Scanners 3: The Takeover (1992) zijn slecht geschreven, goedkoop geproduceerde sequels waarmee Cronenberg niets te maken had.

'Buitengewoon overtuigende samensmelting van fantastische, dramatische en politieke elementen waarmee deze film bijdraagt aan de emancipatie van de Europese fantastische cinema.' Aldus de jury van het laatste Festival van de Fantastische Film over Guillermo del Toro's The Devil's Backbone (El espinazo del diablo). De mede door Pedro Almodovar geproduceerde film, een gotisch spookverhaal met de Spaanse burgeroorlog als achtergrond, kreeg van de jury een Zilveren Méliès voor de beste Europese genrefilm.

In Jean-Luc Godards Le mépris speelt Fritz Lang een gelijknamige regisseur die aan een typisch Europese verfilming van de Odyssee werkt, maar zich door de Amerikaanse producent tot allerlei concessies gedwongen ziet. Michel Piccoli is de jonge scenarioschrijver die het script publieksvriendelijker moet maken en zich door zijn slaafse gedrag vervreemdt van zijn vrouw (Brigitte Bardot). Met de vervallen studio's van Cinecitta en een zonovergoten Capri als decor schetst Godard een ontluisterend portret van de filmindustrie, die hem op haar beurt dwong tot enkele scènes waarin Bardot naakt poseert.

'Als iemand [in Medellin] op het idee komt om te gaan filmen, dan wordt hij van zijn camera beroofd. Wat [voor film] zou je anders niet voor Colombia en de eeuwigheid kunnen maken. We zouden er de Gouden Palm van het filmfestival van Cannes mee winnen.' Vervreemdend om in Fernando Vallejo's roman De Madonna van de moordenaars die zin te lezen, in de wetenschap dat Barbet Schroeders verfilming nooit in Cannes heeft gedraaid - terwijl de volgende film van Schroeder, Murder by Numbers, daar wel te zien was. Buiten de competitie.

Voordat Hubert Bals naar Rotterdam vertrok, zette hij in Utrecht tweejaarlijks de Cinemafestatie op poten. Vanaf 1966 werd dit eerste echte Nederlandse filmfestival zeven keer georganiseerd, in afwisseling met de Arnhemse Filmweek. Het Polygoon Journaal deed telkens verslag, en vier van deze korte reportages zijn hier online te bekijken.

Solid Sea is een project van de Milanese kunstenaarsgoep Multiplicity dat zich bezighoudt met het onderzoeken van de Middellandse Zee als vehikel van individuen en mensenstromen in een tijd waarin Europa een periode van onzekerheid doormaakt, grenzen en evenwichten wankelen. Multiplicity doet dit aan de hand van case studies, en de eerste van die studies is een videoinstallatie die wordt getoond in het Nederlands Fotomuseum.

Harry is een gebroken man. Zijn zwangere vrouw werd vermoord in dezelfde shopping mall als waar hij beveiligingsbeambte is. Dader onbekend. Obsessief gaat Harry op zoek naar de man die hem zijn toekomst afnam. Frame voor frame bekijkt hij alle bewakingstapes waar hij zijn hand op weet te leggen, maar zonder resultaat. Totdat hij de tape in handen krijgt waarop de moord is vastgelegd.

Wanneer het duister valt, lichten in een hoeketalage aan een kleurrijke Rotterdamse winkelstraat twee projectieschermen op, terwijl uit speakertjes muziek van The Notwist klinkt.

Omdat er al jaren geen misdaad is gepleegd in het Zweedse provincieplaatsje Hogbodorna wordt het plaatselijke politiestation opgedoekt. Nog drie maanden en dan staan de agenten op straat. De verslagenheid onder het vriendenclubje is groot, want die hebben zich inmiddels helemaal ingesteld op een hele dag nietsdoen. Hun rest eigenlijk maar één uitweg: zelf de misdaadstatistieken opkrikken.

In V2 kan de bezoeker in een interactieve installatie zelf zijn dwaaltocht door het beroemde Hollywood-hotel The Ambassador bepalen. De expositie is een spin-off van de film The Decay of Fiction, waar experimenteel filmmaker Pat O'Neill negen jaar aan werkte.

Op het IFFR draaien verschillende films waarin nauwelijks of niet gesproken wordt. Een daarvan is het charmante kleinood Hukkle van de Hongaarse regisseur György Pálfi (1974). Een rondedans langs de geluiden van een boerendorp, met de chronische hik van een oud mannetje als leitmotiv.

Het meisje heet Muriël. Ze is verlegen en een beetje bleek, maar wel leuk om te zien. Al vindt ze zelf van niet.

De haat-liefde verhouding tussen Jacques Tati en de moderne architectuur wordt onderzocht en uitgemeten in de expositie Tatirama, met als hoogtepunt een prachtmaquette van Mon Oncle's Villa Arpel.

Met Russian Ark verwezenlijkte de Russische regisseur Aleksandr Sokurov een lang gekoesterde wens: een speelfilm in één take. Anderhalf uur lang zweeft de camera zonder onderbreking door 33 vertrekken van de Hermitage in Sint Petersburg. Een film die in- en uitademt, dat moest deze tour de force volgens Sokurov opleveren. Met de Russische geschiedenis als zuurstof.

Voor het affiche van de 32ste editie van het Rotterdams filmfestival is geen still gebruikt. Integendeel: erop prijkt het zorgvuldig gestylede Noors-Nederlandse model Karen Kiland. In tijgersluipgang - een verwijzing naar de Rotterdamse tijger. Een still had ook gekund.