‘Ik ben Emma Vivian. Ik verdween vijf jaar geleden. Niemand weet wat er destijds is gebeurd. Dit is hoe de laatste dag van mijn leven verliep.’ Aan vermissingsdrama’s hebben we doorgaans geen gebrek in het serielandschap: elk jaar zien we meerdere series waarin een vermissing centraal staat. Maar de vierdelige Franse serie Emma’s Secret (originele titel: La disparue de Compostelle) valt op door een eigentijdse twist: een AI-gegenereerd filmpje waarin een vermist meisje jaren na haar verdwijning zelf haar verhaal uit de doeken lijkt te doen. Tiener Emma Vivian verdween vijf jaar geleden toen ze zat te wachten op de schoolbus. Moeder Christine (Cécile Rebboah) bleef achter in pure wanhoop; goede vriendin en agent Jeanne (Olivia Côte) kon de zaak nooit oplossen. En dan is er jaren later ineens dat AI-filmpje, waarin een neppe versie van Emma gedeeltelijk onthult wat er destijds gebeurde. Het ‘relaas’ bevat specifieke details die doen vermoeden dat de dader het filmpje misschien wel zelf heeft verspreid. En dus wordt de zaak heropend.
Artificiële intelligentie ontwikkelt zich razendsnel, dus is het niet vreemd dat de technologie nu ook ingezet wordt als middel om een plot op gang te brengen. Het is een fijn moderne draai aan een vermissingsdrama dat verder tamelijk klassiek is: een cold case, een gefrustreerde agent met haar eigen sores en een dorpsgemeenschap waarin het onderlinge wantrouwen groeit. De aanloop is daarbij wat interessanter dan de uitwerking van het verhaal zelf, dat soms wat voorspelbaar en overbevolkt is. De serie vindt de meerwaarde vooral in de manier waarop hij laat zien hoezeer zo’n ingrijpende gebeurtenis kan doorwerken binnen een hechte gemeenschap. Dat dit alles zich afspeelt tegen de achtergrond van de prachtige, haast westernachtige landschappen van het Zuid-Franse Saint-Guilhem-le-Désert, is een aangename bonus.
