De serie Blodsoffer is in de kern een klassiek Scandinavisch misdaadmysterie, inclusief gruwelijke moorden. Maar scenarist George Kay (Lupin, Hijack) weet ook een verrassende diepgang aan het verhaal te geven.
Het Zweedse misdaaddrama Blodsoffer (Blood Sacrifice) begint mysterieus: nadat de meldkamer in Stockholm een 112-oproep binnenkrijgt van een doodsbange vrouw die onsamenhangend en paniekerig vertelt over een man met een mes gaan twee dienstdoende agenten eropaf. Bij de alleenstaande villa waar het telefoontje vandaan kwam, gaat een van hen met getrokken pistool naar binnen en sluipt stilletjes de trap op. Maar zodra hij op de overloop de hoek om gaat, en buiten het zicht van de camera is, valt de even daarvoor nog aanzwellende, spannende muziek op de soundtrack abrupt stil.
Buiten, waar zijn partner nerveus staat te wachten op een teken van leven van haar collega, is ook niets te horen, behalve zacht geritsel van de wind. Tot vanuit de intercom op haar schouder de angstige hulpkreten van haar collega klinken, waarop ook zij naar binnen loopt - en het beeld op zwart gaat.
Wat er in de villa gebeurt, laat Blodsoffer in het midden. In de volgende scène introduceert de serie Thomas Berg (Jakob Oftebro), hoofdrechercheur van de afdeling moordzaken, die in het mortuarium de twee gruwelijk toegetakelde lichamen van de agenten inspecteert. Hun hoofden missen, en hun lichamen zijn op ogenschijnlijk rituele manier gepositioneerd. Wanneer vervolgens blijkt dat het niet toevallig is dat de moordenaar twee politieagenten heeft omgebracht, maar het gemunt heeft op dienders, wordt Bergs onderzoek een van de belangrijkste uit de geschiedenis van de Zweedse politie.
Het scenario van Blodsoffer werd geschreven door George Kay, die eerder hitseries als Lupin en Hijack creëerde en ook meewerkte aan het eerste seizoen van Killing Eve. Dat hij weet hoe je een spannend en onderhoudend misdaaddrama moet maken, is daarom niet verrassend. Dat de vijf afleveringen ook veel zeggen over de werkdruk die politieagenten ervaren, is wel opmerkelijk en geeft het geheel een onverwachte diepgang.
De Britse Kay creëerde een serie die prima in het scandinoir genre past, met een werkelijk gruwelijke en duistere misdaad die langzaam uit de doeken wordt gedaan. Dat het tempo iets trager ligt dan bij het gemiddelde Amerikaanse detectivedrama - zonder dat het saai wordt - past goed bij de eindeloze zomerdagen van Stockholm, waar het alleen rond een uur ‘s nachts even écht donker is.
Met Blodsoffer heeft Kay opnieuw een hit in handen. De serie stond al binnen een paar dagen na release bovenaan de Netflix top 10. Het is dus wachten op de aankondiging van een tweede seizoen.
