Long Story Short is ontzettend grappig, maar ook ontroerend en diepgravend

Long Story Short, de nieuwe serie van BoJack Horseman-maker Raphael Bob-Waksberg houdt het in zekere zin simpel. In tegenstelling tot een geweldig diepgravende animatieserie over een acterend, depressief Hollywoo(d)-paard op zoek naar verlossing, verlegt Bob-Waksberg de focus in zijn nieuwe serie naar een ogenschijnlijke rechttoe rechtaan gezin.

In de tiendelige animatieserie maken we kennis met de Schwoopers, een doodgewone, maar niet altijd even soepel functionerende Joods-Amerikaanse gezin uit het noorden van Californië. De problemen van de gezinsleden zijn herkenbaar: nesteldrang, twijfel over waar het heengaat in je leven, het legenestsyndroom, de wens om je ouders tevreden te houden, enzovoort, enzovoort.

Maar wat Long Story Short net even anders (en inventiever) maakt, is het feit dat de serie voortdurend heen en weer springt in de tijd, van pakweg de jaren vijftig tot het begin van dit decennium. We volgen dezelfde gezinsleden, maar wel steeds in een net iets andere fase van hun leven, waardoor gebeurtenissen uit het verleden meer reliëf geven aan zaken in het heden en vice versa. Die tijdsprongen werken bijzonder goed, omdat we in relatief korte tijd vrij snel leren over de personages en hun beweegredenen (in dat opzicht doet de serie enigszins denken aan de prachtige Apple+-serie Pachinko, die eenzelfde soort aanpak kent).

Verwacht daarbij overigens geen volbloed familiedrama, want Long Story Short is bovenal ontzettend geestig. Neem bijvoorbeeld de derde aflevering, waarin een van de kinderen uit het gezin maar niet weet wat hij wil in het leven, totdat hij stuit op een revolutionair verkoopidee: kleine buizen waar een kant-en-klare matras uit kan poppen (denk aan een tweesecondentent, maar dan met een matras). De aflevering is grappig en een tikje absurdistisch, maar gaat tegelijkertijd óók over de zoektocht van een jong iemand naar zingeving, en de frustratie en worsteling bij zijn ouders.

© Netflix

Volgens showrunner Bob-Waksberg gaat de serie vooral over ‘kleine trauma’s’, oftewel ‘trauma’s met een kleine t’, waarmee de maker doelt op ‘de manieren waarop we niet per se te gronde worden gericht door onze familie, maar wel hoe onze ervaringen met familie ons nog steeds kunnen beïnvloeden’. Meer dan in BoJack, waarin het vaak wel degelijk draaide om ‘Trauma’s’, is de familiewerkelijkheid hier een stuk genuanceerder. In gesprek met Deadline: ‘Sommige mensen hebben ouders die echt “slecht slecht” zijn, maar de meesten van ons hebben dat helemaal niet, die zitten vaak veel meer tussen de twee uitersten van de beste en slechtste ouders ooit in.’

Het resulteert hier in een vlijmscherpe, geestige en bij vlagen behoorlijk diepgravende animatieserie over de rijke, en tegelijkertijd volstrekt herkenbare levens van een kleurrijk gezin. Daarmee levert Bob-Waksberg na het briljante BoJack Horseman opnieuw een tamelijk onvergetelijke serie af.