Tien topseries uit 2025 (die de top 20 niet haalden)

We moesten er even op wachten in Nederland, want deze zeer geslaagde politieserie is in de Verenigde Staten al bijna toe aan het vierde seizoen. De traktatie was daarom extra groot, toen Netflix begin december in één klap drie seizoenen online zette. Deze thrillerserie speelt zich af in Navajo-gebied in het zuidwesten van Amerika, en volgt daarbij vooral de zaken waarmee rechercheur Joe Leaphorn (de geweldige Zahn McClarnon, bekend van zijn bijrollen in Reservation Dogs en Fargo) te maken krijgt. In de drie seizoenen, die gaandeweg steeds beter worden, komt dat onder meer neer op een dubbele moord, een seriemoordenaar en mogelijk zelfs bovennatuurlijke verschijnselen. Wat de serie extra rijk maakt, is dat er ook veel aandacht is voor de inheemse culturen en gebruiken. Kom maar snel door met dat vierde seizoen!
(Alex Mazereeuw)

Wat een verrukkelijke Hollywood-satire, deze tiendelige serie van en met Seth Rogen, over een nieuwbakken studiobaas die eigenhandig de filmkunst probeert te redden in een wereld die alleen maar commerciëler en ziellozer lijkt te worden. The Studio is daarmee een ode aan film, maar toch vooral een ontzettend geestige comedyserie over allerlei moderne thema’s (denk aan diverse casting en artificiële intelligentie), met een stoet aan kleurrijke, onmogelijke personages (met cameo’s van Hollywood-beroemdheden als Zoë Kravitz, Martin Scorsese en Ron Howard). En dan bleek de voortreffelijk gefilmde serie zijn tijd ook nog eens vooruit, met een verhaallijn over een klassieke filmstudio die dreigt te worden opgeslokt door een streamingdienst, wat in de echte wereld lijkt te gaan gebeuren met Warner Brothers en Netflix.

(Alex Mazereeuw)

Een pracht van een serie die je hart in duizenden stukjes breekt en snikkend achterlaat. In Dying for Sex speelt een steengoede Michelle Williams een vrouw die, nadat ze te horen krijgt dat ze stervende is, besluit zoveel mogelijk écht goede seks te hebben in de tijd die haar nog resteert. Al moet ze eerst nog uitvogelen wat haar definitie van goede seks precies is. De serie is grappig, warm en hartverscheurend. Maar vooral bijzonder respectvol over seks en kinks – zonder dat het plat wordt – én ongekend eerlijk over doodgaan. Een unieke miniserie die veel meer kijkers verdient.
(Anke Meijer)

Alsof het eerste seizoen van Nathan Fielders The Rehearsal nog niet krankzinnig genoeg was, ging dit vervolgseizoen daar nog eens dubbel en dwars overheen. De nieuwste missie van Fielder: onderzoek doen naar hoe het kan dat er de laatste tijd zoveel meer vliegtuigongelukken plaatsvinden. Fielders theorie is uiteindelijk dat er te weinig wordt gepraat in de cockpit, waarna hij eigenhandig probeert om dit probleem op te lossen, uiteraard weer door zo veel mogelijk echte situaties na te spelen, Dat gaat zo ver dat we Fielder ook zélf zien opduiken in de cockpit. Niemand maakt televisie zoals Nathan Fielder, en ook dit seizoen van The Rehearsal leverde weer een aantal onvergetelijke scènes op.
(Alex Mazereeuw)

Vlak voor de release van Adolescence verscheen op Netflix nog een serie van de hand van scenarist Jack Thorne. Toxic Town werd uiteindelijk wat ondergesneeuwd door die andere bejubelde miniserie, maar is zeker zo de moeite van het kijken waard. Het vertelt het waargebeurde verhaal van een stadje in Engeland dat tijdenlang min of meer vergiftigd werd door de lokale staalfabriek. Iets dat pas aan het licht komt wanneer een groepje onverschrokken moeders besluit dat het niet normaal of oké is dat er zoveel baby’s met een geboortebeperking worden geboren in hun gemeenschap. Aangrijpend en opzwepend.
(Anke Meijer)

Kan een alledaags huwelijk een bijzondere serie opleveren? Nou en of! Het vierdelige Marriage, met Sean Bean en Nicola Walker in de hoofdrollen, toont de dagelijkse beslommeringen van een echtpaar dat al 27 jaar redelijk gelukkig getrouwd is. Ze ruimen de vaatwasser in en uit, doen boodschappen, hebben de nieuwe vriend van hun dochter te eten en bespreken daarna tijdens het opruimen samen wat ze van hem vinden. Dingen die we allemaal wel eens doen dus. Herkenbaar, intrigerend en op momenten vreselijk ontroerend met twee hoofdrolspelers die zelfs het inruimen van de vaatwasser interessant maken.
(Anke Meijer)

Tv-absurdisme in de puurste, krankzinnige vorm, deze serie uit het brein van Tim Robinson, die op Netflix eerder sketchserie I Think You Should Leave with Tim Robinson maakte. The Chair Company is Robinsons eerste volwaardige dramaserie, met een uitgangspunt dat zo uit een sketch had kunnen komen: grijze kantoormuis Ron (Robinson zelf) zakt ten overstaan van talloze collega’s door zijn bureaustoel, en is daardoor zo van slag dat hij besluit verhaal te halen bij de stoelenfabrikant. Dat blijkt echter een behoorlijk onmogelijke opgave, waarna Ron in een complot belandt dat met de aflevering krankzinniger lijkt te worden. Dat resulteert in een van de grappigste series van het jaar, die bij vlagen ook nog eens raakt aan een haast David Lynch-achtig surrealisme. We kunnen niet wachten op het al aangekondigde vervolgseizoen.
(Alex Mazereeuw)

De Belgische serie Putain was van alle series die we op het Series Mania Festival in Lille zagen dit jaar, veruit het meest indrukwekkend. De reeks over een stel jongeren in Brussel dat ondanks de onbehulpzame of onhandige volwassenen in hun leven, er toch het beste van probeert te maken is aangrijpend, rauw en tegelijkertijd opvallend komisch. Met een cast vol nieuwkomers die allemaal echt weten te overtuigen, en daarbij een prachtige mix van Frans, Vlaams, Engels, Arabisch en Brussels spreken. Als ze niet vloeken natuurlijk. Want dat doen ze vaak en heerlijk hartstochtelijk.
(Anke Meijer)

De verwachtingen waren hooggespannen voor deze nieuwe animatieserie van schrijver Raphael Bob-Waksberg, die met BoJack Horseman een van de beste dramaseries van deze eeuw maakte. Maar hoe hoog de lat ook lag: Bob-Waksberg loste alle verwachtingen in, met een bijzonder grappig en ontroerend drama, waarin we meerdere generaties volgen van een disfunctionele Joods-Amerikaanse familie. Wat Long Story Short daarbij net even anders maakt, is dat de serie voortdurend heen en weer springt in de tijd, van de jaren vijftig tot het begin van het decennium. Het maakt dit familiedrama bijzonder rijk en gelaagd, waarbij de personages steeds boeiender worden. Long Story Short bewijst dat Bob-Waksberg bepaald geen eendagsvlieg is.
(Alex Mazereeuw)

De charmantste serie die afgelopen jaar in ons eigen land is uitgekomen. Deze haast klassieke ‘vis-uit-het-water’ comedy draait om Nordin (de erg leuke Khalid Alterch), een rijkeluiskindje die door zijn moeder wordt gedwongen een jaar lang als leraar op zijn oude basisschool te werken. Nordins nogal onorthodoxe manier van lesgeven creëert direct een band met zijn leerlingen, die tot dat moment eigenlijk nooit echt werden gezien door hun leraren. En samen pakken ze vervolgens allerlei maatschappelijke onrechtvaardigheden aan – van te lage schooladviezen tot roofkunst. Dit is natuurlijk flink idealistisch, maar in deze cynische tijden ook best inspirerend.
(Anke Meijer)