Ziekenhuisserie The Pitt is origineel, meeslepend en bovenal realistisch

Het is een genre zo oud als televisie: de ziekenhuisserie. Iedere streamer of tv-zender heeft wel een eigen variant in de aanbieding, van serieus of soapy tot lichtvoetige comedy en alles wat ertussen zit. Toen The Pitt, de nieuwe ziekenhuisserie van HBO Max, exact één jaar geleden uitkwam, lanceerden in diezelfde periode nog twee concurrerende streamers een nieuw medisch drama (Berlin ER op Apple TV+ en Pulse op Netflix). Toch was het alleen The Pitt dat een waar fenomeen werd. En nu alweer terugkeert met een tweede seizoen.

De serie over de afdeling spoedeisende hulp van een ziekenhuis in de Amerikaanse stad Pittsburgh won de afgelopen maanden vrijwel alle belangrijke televisieprijzen en eindigde hoog op jaarlijstjes van critici én kijkers. Al duurde het even voordat The Pitt een succes werd, zei hoofdrolspeler, uitvoerend producent, schrijver en regisseur Noah Wyle onlangs tijdens een persconferentie in Los Angeles, ‘het voelde alsof de medische gemeenschap de serie als eerste omarmde,’ vertelde hij tussen het filmen van de laatste afleveringen door. ‘En omdat dit ook het publiek is waar we ons op richten, was dit erg bevredigend. Hun goedkeuring gaf weer andere mensen het vertrouwen dat de serie geen tijdsverspilling zou zijn. En vanaf dat moment ging het als een lopend vuurtje.’

Corona

Wyle, die eerstehulparts Michael Robinavitch, of ‘Dokter Robby’ speelt, stond aan de wieg van de serie. Tot The Pitt was de acteur vooral bekend als een andere tv-arts, John Carter uit ER - het medische drama uit de jaren negentig dat nog steeds wordt gezien als een van de betere televisieseries allertijden (binnen het ziekenhuisgenre maar ook in het algemeen). Een rol waarover Wyle twee decennia later nog regelmatig  werd aangesproken, zeker door mensen die hem vertelden dat ze zelf arts of verpleegkundige waren geworden omdat de serie hen zo had geraakt. Maar tijdens de coronapandemie werden deze berichten anders van toon, vertelde Wyle aan The New York Times. Fans vertelden de acteur dat ze ER misten, dat ze wéér zo’n serie nodig hadden. Een positieve culturele representatie van hun beroepsgroep, juist nu deze zo gebukt ging onder werkdruk en bezuinigingen.

© HBO Max

Wyle was het daar roerend mee eens. Hij legde het neer bij R. Scott Gemmill en John Wells, de schrijvers en producenten waarmee hij al die jaren geleden aan ER werkte, en het eerste plan dat ze ontwikkelden was een reboot van de jaren negentig ziekenhuisserie met zijn dokter Carter in de hoofdrol. Maar toen de erfgenamen van ER-bedenker Michael Crichton dit afkeurden, besloten ze de serie een andere, eigen insteek te geven (terzijde: er loopt inmiddels een rechtszaak van de Crichton-erven die The Pitt niet anders genoeg vinden).

Vijftien uur

In plaats van een meer traditionele ziekenhuisserie, met iedere aflevering nieuwe patiënten en medische gevallen, kreeg The Pitt de vorm van een enkele dienst op de spoedeisende hulp van vijftien uur – en vijftien afleveringen – lang. Een format dat uiteraard eerder is gebruikt op televisie, denk alleen maar aan het razend populaire 24 uit de jaren nul, maar dat alsnog een bijzonder originele en vooral realistisch aanvoelende serie opleverde. Zo begint en eindigt een seizoen met Dokter Robby die zijn weg door Pittsburgh van en naar het ziekenhuis maakt, maar blijft de camera de rest van de uren binnen de muren van de spoedeisende hulp. Dit roept een claustrofobisch gevoel op, passend bij een vijftien uur durende dienst in een ruimte zonder buitenlicht.  

Het betekent ook dat we in The Pitt, in tegenstelling tot de meeste ziekenhuisseries, niet meegaan met de hoofdpersonages naar huis. Het privéleven van de artsen en verplegers is daarmee automatisch van ondergeschikt belang aan het werk dat ze doen (al leren we tussen neus en lippen door uiteraard wel wat over de mensen met de stethoscopen). En ook dat is passend voor een serie die vooral wil benadrukken hoe hard deze beroepsgroep werkt in niet altijd de makkelijkste omstandigheden.

© HBO Max

Crisis

Bij het schrijven van de serie gingen ze dan ook te rade bij de echte professionals, vertelde showrunner Gemmill tijdens de persconferentie in Los Angeles: ‘Aan de start van het seizoen komen we meerdere malen samen met experts uit verschillende hoeken, of het nou anesthesie, cardiologie of geestelijke gezondheidszorg is, en dan vragen we: wat is er gaande in jouw wereld? Welke verhalen worden nog niet verteld? Zo houden we onze vinger aan de pols.’

Dankzij deze input behandelde het eerste seizoen een mazelenuitbraak en de weigering om te vaccineren, een fentanyloverdosis, geweld tegen zorgpersoneel, een massaschietpartij en de nasleep van de coronapandemie.

In het nieuwe seizoen is AI een doorlopend thema. Wyle: ‘Een van de experts waarmee we spraken, was een AI-expert, en wat hij vertelde is uitzonderlijk. We staan aan de vooravond van zoveel geweldige doorbraken dankzij deze techniek – of het nou gaat om ziektes eerder opsporen dan ooit voor mogelijk gehouden werd, of gewoon hulp bij het bijhouden van de medische dossiers. (..) Maar net als in onze eigen industrie, is het ook in de medische wereld de vraag of deze vooruitgang efficiënte verbetert, of ontslagen tot gevolg heeft. Als het betekent dat minder mensen een baan hebben, is dat vooruitgang?’

Gebrek aan onderwerpen zullen ze sowieso niet snel hebben, meent uitvoerend producent John Wells: ‘De crisis waarin de Amerikaanse gezondheidszorg zich bevindt, zal niet beter worden wanneer acht tot tien miljoen mensen straks geen verzekering meer hebben,’ zei hij tijdens de persconferentie, doelend op de plannen van de Amerikaanse regering om flink te bezuinigen op overheidssubsidies voor zorgverzekeringen. ‘En dat betekent dat ze de basiszorg die helpt voorkomen dat ze naar de spoedeisende hulp moeten, ook niet meer krijgen. Dus helaas, er blijven genoeg verhalen te vertellen.’