Artikelen

KORT! geeft een mix van jonge en gevestigde scenarioschrijvers en filmmakers de kans korte fictiefilms te maken.

De Franse animatiefilm Persepolis heeft zaterdagavond de Publieksprijs gewonnen van het 37ste International Film Festival Rotterdam. De film werd eerder deze week ook al bekroond met de MovieSquad Award, de prijs van de jongerenjury.

In Concert- en congresgebouw de Doelen zijn vrijdagavond tijdens de IFFR Awards Ceremony de winnende films van het 37ste International Film Festival Rotterdam bekend gemaakt. De drie VPRO Tiger Awards zijn toegekend aan Wonderful Town van Aditya Assarat (Thailand), Flower in the Pocket van Liew Seng Tat (Maleisië) en Go with Peace Jamil van Omar Shargawi (Denemarken).

De speelfilm Persepolis van Marjane Satrapi en Vincent Paronnaud (Frankrijk) heeft donderdagavond op het International Film Festival Rotterdam (IFFR) de MovieSquad Award gewonnen, de prijs van MovieSquad Rotterdam, de jongerenjury van het festival.

Ainur draagt een honkbalpetje over haar kortgeknipte haar, gympen en een baggy spijkerbroek. Nukkig en ruziezoekend zwerft ze door de ijskoude stad Almaty in Kazachstan, omdat ze geen zin heeft naar huis te gaan waar haar zwangere moeder zich vooral bemoeit met haar nieuwe man.

De Pakistaanse regering overweegt een ban op films uit buurland India, die 40 jaar geleden werd uitgevaardigd, op te heffen.

In de psychologische thriller Tale 52 speelt de Griekse regisseur Alexis Alexiou met de smalle grens tussen werkelijkheid en hallucinatie. De ietwat neurotische Iasonas probeert tevergeefs de gebeurtenissen die leidden tot de verdwijning van zijn nieuwe vriendin Penelope te reconstrueren. Met krachtige, uitgesproken beelden schetst Alexiou een beeld van een geesteszieke persoon, die langzamerhand de controle over de werkelijkheid verliest.

Wie eet wie in Mange, ceci est mon corps? Aardsdonkere, Haïtiaanse jongetjes snoepen van een hagelwitte taart; een frêle, bleke Française drinkt melk waarin zwarte baby’s zijn opgelost. Regisseur Michelange Quay maakte een surrealistisch mozaïek, waarin het straatarme maar cultuurrijke Haïti het decor vormt.

De onafhankelijke Chinese filmmaker Weng Shou Ming ziet zichzelf als kritisch realist. In zijn eerste lange speelfilm behandelt hij de illegale emigratieproblematiek in zijn geboortestad Fujian. Het is een cynisch verhaal over een groepje jongeren dat zich stierlijk verveelt en de dagen vult met het chanteren van rijke vrouwen, wier mannen in het buitenland werken.

Thomas Lindsey – middelbare leeftijd, slecht zittend pak – wil er wat van maken. Hij heeft twintigduizend dollar geïnvesteerd in afslankmiddel Wellness om er straks een veelvoud aan te verdienen. Kwestie van de wonderpillen nog even aan de man brengen. Regisseur Jake Mahaffy schetst de meedogenloze werkelijkheid rond een ijverige goedzak. Niet alleen Tiger-regisseurs John Torres en Omar Shargawi, ook Mahaffy gaf zijn eigen vader een belangrijke rol in zijn film.

Drie moeizame relaties in wereldstad Shanghai, kundig met elkaar verweven en gefilmd tegen de achtergrond van de explosieve groei van de stad. Het ontbreekt David Verbeeks debuutfilm Shanghai Trance, de enige Nederlandse deelnemer aan de VPRO Tiger Awards-competitie, niet aan ambitie. En ook Verbeek zelf, die in 2005 in zijn eentje naar Shanghai vertrok en daar twee jaar werkte aan de film, heeft geen last van valse bescheidenheid. ‘Mijn ambitie is het om een bekende arthouse-regisseur te worden.’

In het noorden van Zweden, in een klein jeugdcentrum, is de dikke puber Rille het meest op zijn plek. Daar heeft hij de zware verantwoordelijkheid over de tafeltennisruimte op zich genomen en kan hij de baas over anderen spelen. Buiten wordt hij gepest en botst het vaak met zijn jongere, veel populairdere broertje Erik. Ook met zijn vader, een flamboyante, alcoholistische duiker, heeft Rille weinig op. In The King of Ping Pong schetst filmmaker Jens Jonsson een humoristisch, ontroerend portret van een jongen die eigenlijk te groot is voor het pingpongzaaltje, maar nog niet klaar is voor de echte wereld.

Op een afgelegen, dunbevolkt eiland ten zuiden van Chili, waar natuur en stilte domineren, leiden drie vrouwen en een man in eenzaamheid hun leven. Met dit eenvoudige gegeven en veel aandacht voor het indrukwekkende landschap, geeft de Chileense filmmaker José Luis Torres Leiva in El Cielo, la tierra y la lluvia de kijker de mogelijkheid een eigen betekenis aan de film te geven.

In het IFFR-programmaonderdeel ‘Meet the Maestro’ draait het dit jaar om de Amerikaanse regisseurs Joel en Ethan Coen. Meet the Maestro moet niet letterlijk worden genomen: de ontmoeting geldt het werk van de meesters. No Country for Old Men - hun geniale, verfilming van de gelijknamige roman van Cormac McCarthy, met een fantastische hoofdrol van Javier Bardem als psychopaat die met kop-of-munt over de levens van anderen beslist - beleeft zijn Nederlandse première op het IFFR. Wat zijn de mooiste scènes uit het oeuvre van de Coens?

Maandagavond zijn in Theater Lantaren/Venster in Rotterdam de Tiger Awards voor korte films uitgereikt. De drie winnende films zijn Ah, Liberty! van Ben Rivers (Groot-Brittannië), As I Lay Dying van Ho Yuhang (Maleisië) en Observando El Cielo van Jeanne Liotta (Verenigde Staten).

De pornoklassieker Deep Throat (1972) staat zaterdagavond 23 februari centraal tijdens een door BNN en VPRO samengestelde avond. De omroepen zenden deze omstreden film uit, voorafgegaan door een special van Spuiten & Slikken (22.15 uur) en de documentaire Inside Deep Throat (VPRO) om 22.35 uur.

De gebroeders Coen gingen zaterdag naar huis met de begeerde regieprijs van de Amerikaanse Directors Guild of America (DGA), de beroepsvereniging van regisseurs. Ze kregen de prijs voor hun moderne western No Country for Old Men. De DGA Award werd uitgereikt door Martin Scorsese, die vorig jaar de prijs won voor The Departed.

Twee Chinese jochies die in Maleisië opgroeien zonder een moeder. Dat zou de basis kunnen zijn van een hartverscheurend melodrama, maar de 28-jarige Liew Seng Tat maakte er in zijn regiedebuut een fraaie, ingehouden studie van eenzaamheid en verwaarlozing van. De vader laat zijn twee zoons aan hun lot over, en zonder dat ooit expliciet te maken laat Seng Tat zien wat dat inhoudt.