Zoekresultaten

Op filmfestival Imagine wordt deze week Lost River vertoond, het regiedebuut van acteur Ryan Gosling, dat eerder dit jaar in Cannes werd verguisd én geprezen. Voor de gelegenheid zetten we nog acht van zulke splijtzwammen op een rij: films die de recensenten buitengewoon verdelen.

‘De enige film waar ik echt spijt van heb, is Daredevil,’ zei Ben Affleck – die nota bene ook in Gigli heeft gespeeld – laatst nog over die superheldenfilm uit 2003. De flop (Cinema.nl gaf hem twee sterren) betekende niet alleen een tijdelijke deuk in Afflecks carrière; ook de superheld liep een krasje op. Aan Netflix, dat vandaag een heel seizoen van een nieuwe Daredevil-serie online heeft gezet, de taak om het concept van een nieuw laagje lak te voorzien.

Het Nijmeegse Go Short-festival (8 - 12 april) besteedt dit jaar aandacht aan de Baltische korte film. En dat blijkt geheel terecht. Wij spraken met de makers van een paar opvallende films. Vandaag: Maria Reinup uit Estland over Mai. In dit korte drama volgen we een jonge meid die in een bus een man probeert te helpen die een overdosis drugs heeft genomen.

Het Nijmeegse Go Short-festival (8 - 12 april) besteedt dit jaar aandacht aan de Baltische korte film. En dat blijkt geheel terecht. Wij spraken met de makers van een paar opvallende films. Vandaag: Karolis Kaupinis uit Litouwen over The Noisemaker, een droogkomische short waarin een schoolbestuur angstvallig wacht op de inspecteur. De school komt leerlingen te kort, en om dit te verbloemen worden er creatieve maatregelen genomen.

Twee vrouwen treffen elkaar bij de hekken als ze hun zoons komen zoeken in een Amerikaans winkelcentrum waar een gasleiding is ontploft. Kort daarop zien ze elkaar terug als ze het papierwerk rond de dood van de beide omgekomen tieners moeten regelen. Maar net als de moeders vriendschap sluiten, blijkt de explosie het resultaat te zijn geweest van een aanslag, die een van beide zoons mogelijk op zijn geweten heeft.

De lastige klas en de onvermoeibare docent die de groep uiteindelijk op de rails krijgt met inspirerende methodes: het is een gegeven dat inmiddels behoorlijk wat slijtplekken begint te vertonen binnen de cinema. Dat heeft regisseur Marie-Castille Mention-Schaar er echter niet van weerhouden om met een waargebeurde variant te komen, waarbij niet poëzie, literatuur of sport de verbindende factor blijkt, maar een project over de Tweede Wereldoorlog.

Deze biografie van de Engelse stand-up comedian/muzikant Chris Sievey (1955-2010), alias Frank Sidebottom, mag volgens de regisseur geen biografie heten. Maar Frank is eigenlijk de moeder van alle biografieën.

Isla Fisher, Guy Pearce, Chris Hemsworth, Naomi Watts, Russell Crowe: allen zetten ze hun eerste schreden in het acteursvak in een Australische soapserie. En allen schopten ze het later tot Hollywood. Aan dat indrukwekkende rijtje kan nu ook Brenton Thwaites (1989) worden toegevoegd: alumnus van soap-opera Home and Away en onlangs te zien als knappe prins in Disney's Maleficent (2014).

De doodzieke Nadia en haar dertienjarige zoon Victor wonen net even buiten Montpellier in een caravan. Victor heeft zijn vader nooit gekend, maar daar komt verandering in. Zijn vader is Samuel Rovinski, een beroemde dirigent die in Montpellier is voor de uitvoering van Mahlers Zesde Symfonie. Als Victor te horen krijgt dat zijn vader in de stad is, zoekt hij hem op tijdens de repetities. De aarzelende toenadering tussen hen beiden zal niet alleen grote gevolgen hebben voor Victor, maar ook voor Samuel en Nadia.

Iets zeggen zonder het te zeggen: het Franse familiedrama Le dernier coup de marteau heeft het tot een kunst verheven. Regisseur Alix Delaporte: ‘Ik houd van de combinatie, van zwaar en mooi.’

Don Draper is geen rolmodel. Ongeacht hoe het straks met hem afloopt (en dat kun je vanaf aankomende zondag weer gaan zien in Mad Men), na zeven seizoenen alcoholmisbruik en vreemdgaan is het wel duidelijk dat Don zich goed weet te kleden, maar verder totaal geen idee heeft van hoe hij moet leven. Jon Hamm is wat dat betreft een beter voorbeeld.

Op 1 april ging de achtste editie van het CinemAsia festival van start. Tot maandag 6 april worden in het Amsterdamse Kriterion weer tientallen hedendaagse Aziatische films vertoond. Het festival staat dit jaar onder leiding van een nieuwe directeur: Lorna Tee, producent in Hong Kong en voormalig adviseur van het IFFR. Wij spraken haar over een opvallend programmaonderdeel dat bestaat uit een reeks LGBT (lesbian, gay, bisexual, transgender)-films.

Echte broers en echte zigeuners spelen de hoofdrollen in dit Noord-Franse noodlotsdrama, dat de oerelementen van licht, spanning en beweging gebruikt voor niks minder dan een 21ste-eeuwse Europese western die in razende vaart richting de afgrond dendert.

In de DreamWorks-animatiefilm Home wordt de aarde gekoloniseerd door nogal domme, laffe, maar verder goedaardige ruimtewezens – de Boov, of in de Nederlandstalige versie: de Moefs – die al tijden op zoek zijn naar een nieuwe thuisplaneet. In Australië bouwen ze een reuze-suburb, Happy Human Town, waar de mensen voortaan maar moeten wonen.

Regisseur Joshua Oppenheimer deed met zijn schokkende documentaire The Act of Killing enkele jaren geleden veel stof opwaaien. De beelden van moordenaars die trots hun acties tijdens de genocide van 1965 naspeelden, toonden hoe een zwarte bladzijde in de Indonesische geschiedenis. Voor The Look of Silence neemt Oppenheimer opnieuw de genocide als uitgangspunt, maar ditmaal zoomt hij in op de impact ervan op een enkel gezin.

Als het aan acteur Vin Diesel ligt wint Fast & Furious 7 volgend jaar de Oscar voor Beste Film. Want, zo zei hij in een interview met vakblad Variety: 'Er is niets dat ooit in de buurt zal komen van de kracht hiervan.'

Succes en roem zijn vergankelijk. Dat thema wordt in Boychoir subtiel als basis gebruikt voor een verder vrij conventioneel en voorspelbaar verhaal dat draait om een onbegrepen jochie en zijn pogingen zich te bewijzen binnen een prestigieus jongenskoor.

'Wat als ik het nou verkloot...' zegt André Hazes in Bloed, zweet & tranen tegen zijn vrouw Rachel. Ze zitten samen op de tribune van de Amsterdam Arena en kijken naar de opbouw van het podium voor zijn laatste concert in 2004. 'Kan toch niet,' zegt zij. 'Iedereen gelooft in jou.'